บทที่ 34

“ทั้งจวนต่างหากเล่าเจ้าคะ” เสี่ยวชิงบอก “คุณหนูก็ทราบดีว่า คุณหนูรองเป็นคนเช่นไร มีแต่ชุนเถาและชุนหลิ่ว สองสาวใช้นั่นที่ทนอยู่ได้”

“คุณหนูของข้า ทั้งงดงาม ใจดี เชี่ยวชาญ รอบรู้กว่าใคร และยังได้รับการแต่งตั้งจากฝ่าบาทให้เป็นท่านหญิงหมิ่นอีกด้วย คุณหนูรองจะเทียบสิ่งใดได้”

ฉินเยี่ยนฟางตัดพ้อด้วยความน้อยใจ “แต่เฟิงอ๋องก็เสด็จมาสู่ขอเยี่ยนเอ๋อร์ด้วยพระองค์เองเลยนะ”

เสี่ยวหงถอนหายใจ “ข้าก็ไม่เข้าใจว่า เพราะเหตุใดท่านอ๋องจึงสู่ขอคุณหนูรองแทนจะเป็นคุณหนูของข้า”

เสี่ยวชิง “แต่ข้าว่า การที่เฟิงอ๋องมาสู่ขอคุณหนูรองก็ดีนะเจ้าคะ”

“ดีอย่างไร?” เสี่ยวหงถามขึ้น

“เฟิงอ๋องเป็นเพียงท่านอ๋องเจ้าสำราญ รับเบี้ยหวัดรายปีเพียงเท่านั้น ไม่ได้รับมอบหมายงานใดในราชสำนัก ข้าว่า หากคุณหนูอภิเษกไปก็คงเป็นได้เพียงพระชายาอ๋อง ไม่สามารถเป็นได้สูงกว่านั้นนะเจ้าคะ”

ฉินเยี่ยนฟางนิ่งเงียบไปอย่างใช้ความคิด เข้าใจความนัยที่เสี่ยวชิงสื่อ

“แต่ถ้าคิดอีกที แม้คุณหนูรองจะไม่ได้เชี่ยวชาญในด้านใด ยังถูกพระทัยเฟิงอ๋องได้เลย” เสี่ยวชิงเอ่ยต่อ “แล้วคุณหนูของข้าที่เป็นถึงท่านหญิงหมิ่น อาจจะที่หมายตาของท่านอ๋องที่สูงศักดิ์กว่าเฟิงอ๋องก็เป็นได้นะเจ้าคะ”

ฉินเยี่ยนฟางเคาะนิ้วลงบนโต๊ะ “แต่ฮ่องเต้ไม่มีทางยอมให้ตระกูลโหวของเราเกี่ยวดองกับราชวงศ์ตั้งสองคนหรอก”

“ข้าว่า คุณหนูอย่าเพิ่งร้อนใจไปเลยเจ้าค่ะ” เสี่ยวหงเดินไปหยิบเครื่องประทินโฉมมาวางลงบนโต๊ะ “ทั้งเฟิงอ๋องและคุณหนูรองยังต้องตรวจดวงชะตาแปดอักษรอีกนะเจ้าคะ”

“ใช่เจ้าค่ะ ดวงชะตาอาจจะไม่สมพงศ์กันก็เป็นได้” เสี่ยวชิงกลับคำ พลางยกกาน้ำชารินใส่จอกเพิ่มให้อย่างเอาใจใส่

“แต่ข้าก็ยังสงสัย เหตุใดเฟิงอ๋องจึงได้มาสู่ขอเยี่ยนเอ๋อร์กัน”

ฉินเยี่ยนฟางยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ เพราะฉินเจียวเยี่ยนแทบจะไม่มีโอกาสที่จะได้เจอเฟิงอ๋องเลย นางนึกทบทวนเหตุการณ์ในอดีตเพียงใด ก็ไม่สามารถหาคำตอบได้

เสี่ยวหง “หรืออาจจะเป็นเพราะเฟิงอ๋องทอดพระเนตรคุณหนูรองในงานวันเกิดท่านโหวแล้วเกิดสนพระทัยขึ้นมากระมังเจ้าคะ”

เสี่ยวชิงหัวเราะเบา ๆ “แต่จะว่าไป ท่านอ๋องเจ้าสำราญก็เหมาะกับคุณหนูไม่ได้ความอยู่นะเจ้าคะ”

ฉินเยี่ยนฟางยกยิ้ม อารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย เมื่อได้ยินคำปลอบใจจากบรรดาสาวใช้