บทที่ 35

ขณะเดียวกัน ทางด้านฉินเจียวเยี่ยนที่เดินกลับมาที่เรือนเหมยฮวา สองสาวใช้ต่างเบิกบาน กระโดดโลดเต้นล้อมรอบตัวฉินเจียวเยี่ยนไปมา

“คุณหนู!! หมายความว่า เฟิงอ๋องสนใจในตัวคุณหนูจริง ๆ นะเจ้าคะ”

“เฟิงอ๋องเสด็จมาสู่ขอคุณหนูด้วยตนเองเลยนะเจ้าคะ”

ชุนเถา ชุนหลิ่วพากันส่งเสียงด้วยความดีใจที่คุณหนูของตนจะได้ออกเรือนกับเฟิงอ๋องรูปงาม

ฉินเจียวเยี่ยนแสร้งถาม “ดีใจด้วยเหตุใดกัน ได้อภิเษกกับท่านอ๋องว่างงาน ไร้ตำแหน่งในราชสำนักเช่นนั้น”

ชุนเถา “แต่อย่างไรเสีย คุณหนูก็จะได้เป็นพระชายานะเจ้าคะ อยากจะตื่นยามใดก็ได้ ไม่มีใครกล้าปลุกนะเจ้าคะ”

ชุนหลิ่ว “เป็นพระชายา อยากทานสิ่งใด อยากได้เสื้อผ้าชุดใหม่ เครื่องประดับเลอค่า ก็ย่อมได้นะเจ้าคะ”

“แต่ทุกวันนี้ ข้าอยากได้สิ่งใด ท่านพ่อท่านแม่ก็หาให้ข้าได้อยู่แล้วนะ”

ชุนเถา “...”

ชุนหลิ่ว “...”

“อีกอย่าง ดวงของข้ากับท่านอ๋องไม่สมพงศ์กันหรอก”

ดวงชะตาที่สมพงศ์ คือ เซียวชิงเฟิงกับฉินเยี่ยนฟางต่างหาก

ฉินเจียวเยี่ยนบอกตัวเองในใจ ก่อนจะสะบัดความคิดนั้นทิ้งไปอย่างรวดเร็ว

ช่างเถอะ นางไม่จำเป็นต้องใส่ใจ...

“เฮ้อ อยู่แบบว่างงานก็สบายดีอยู่หรอก แต่ตอนนี้ เริ่มจะเบื่อขึ้นมาบ้างแล้วสิ” ฉินเจียวเยี่ยนพึมพำ

ชาติที่แล้วก็เป็นแค่ดารา มีความสามารถแค่การเล่นละคร...

คนอื่นข้ามมิติมาในนิยาย ล้วนแต่เป็นแพทย์ แม่ครัว สายลับ แถมยังมีมิติพิเศษติดตัวมาอีก

แต่ข้าไม่มีความรู้ความสามารถอันใดเลยนี่สิ มีแต่สองมือสองเท้า...

และเงินทองของจวนโหว...

“เจ้ารู้หรือไม่ว่า จวนของเรามีร้านค้าใดบ้าง?”