บทที่ 40

“แค่ก แค่ก” ฉินเจียวเยี่ยนสำลักน้ำลาย เบิกตาตกตะลึง

'องค์ชายเป็นเจ้าของหอนางโลมเองเลยเหรอ!?'

'ฮ่องเต้จะรู้หรือไม่นะ?'

'ไม่สิ หอนางโลมกับท่านอ๋องเจ้าสำราญก็เป็นของคู่กันอยู่แล้ว...'

'แต่เดี๋ยวก่อน ความเข้ากันนี้ดูแปลก ๆ แต่ไหงถึงไม่รู้มาก่อนเลยว่า ท่านอ๋องเป็นเจ้าของหอนางโลม?'

เซียวชิงเฟิงเลิกคิ้วสงสัยกับความในใจของฉินเจียวเยี่ยน

นางกล่าวว่า เหตุใดนางจึงไม่รู้เรื่องที่เขาเป็นเจ้าของหอนางโลม นั่นหมายความว่า ยามปกติ นางจะต้องรู้เช่นนั้นหรือ?

หรือว่า นางจะสามารถล่วงรู้บางสิ่งบางอย่างได้จริง ๆ เช่นเดียวกับการไขคดีทุจริตของใต้เท้าจาง

ดูท่า การที่มีนางอยู่ข้างกายนั้น อาจจะเป็นผลดีต่อเขาจริง ๆ ...

มุมปากของเซียวชิงเฟิงหยักยกขึ้นสูงอย่างชอบใจ พลางตัดสินใจอย่างแน่วแน่

ขณะเดียวกัน ฉินเจียวเยี่ยนรีบตบอก เพื่อปรับลมหายใจ ลดความตื่นเต้นในตัว “ฮู่ว แล้ว... ท่านอ๋องมีหอนางโลมใดบ้างเพคะ?”

“หอไป่ฮวา หอสุ่ยอวิ๋น และหอชุนเฟิงขอรับ” หยางเซิงรีบตอบ

'นะ นี่มัน หอนางโลมยอดนิยมสามอันดับของเมืองหลวงเลยนี่!!'

'คุณพระ ข้าได้ตกถังข้าวสารเสียแล้ว'