บทที่ 49

เมื่อฉินเจียวเยี่ยนลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งแรกที่นางมองเห็นคือ เพดานเรือนเหมยฮวาที่คุ้นตา

เฮ้อ ในที่สุดก็ได้กลับเรือน...

ฉินเจียวเยี่ยนถอนหายใจอย่างโล่งอก ร่างกายรู้สึกปวดร้าวไปทุกสัดส่วน โดยเฉพาะแกนกลางของร่างกายที่ถูกเสี่ยวเฟิงทรมานตลอดทั้งค่ำคืนราวกับจะไม่มีวันพรุ่งนี้

เจ็บปวดจนนางไม่สามารถหุบขาได้

คราวหน้า นางจะเอาคืนเขาให้ได้เลยเชียว!

“โอย” ฉินเจียวเยี่ยนครางเบา ๆ เมื่อพยายามจะลุกขึ้นนั่ง

“คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ?” ชุนเถารีบวางถาดอาหารบนโต๊ะ แล้วเข้ามาช่วยประคองให้ฉินเจียวเยี่ยนนั่งบนเตียงอย่างทุลักทุเล

ฉินเจียวเยี่ยน “ยามใดแล้ว?”

“ปลายยามเว่ยแล้วเจ้าค่ะ” ชุนหลิ่วตอบ พลางยกกะละมังมาช่วยฉินเจียวเยี่ยนล้างหน้า

“ท่านอ๋องมาส่งข้าเมื่อยามใด?”

“เอ่อ...” สองสาวใช้มีท่าทีอึกอัก ไม่กล้าตอบ

“ตอบข้ามาเถิด”

ฉินเจียวเยี่ยนไม่คิดจะปิดบังสาวใช้คนสนิทแต่อย่างใด เพราะเมื่อวาน ทั้งชุนเถากับชุนหลิ่วก็ล้วนแต่ติดตามนางไปจวนเฟิงอ๋องด้วยกันทั้งสิ้น

แล้วเซียวชิงเฟิงยังตัดสินใจส่งทั้งสองคนกลับมาที่จวนซ่านเต๋อโหวก่อน เพื่อปิดบังคนอื่น โดยแสร้งว่า นางไม่สบายต้องอยู่พักรักษาตัวที่เรือนเท่านั้นอีก

เป็นชุนหลิ่วที่ตอบ “ยามเฉินเจ้าค่ะ”

บุรุษน่าตายนี่!

เมื่อคืนสัญญาว่าจะมาส่งนางในยามอิ๋น แต่กลับมาส่งนางเมื่อยามเฉิน!

มิใช่ว่า ต่อให้นางสลบไปแล้ว ก็ยังทรมานร่างกายนางต่ออีกหรอกนะ

ไม่เช่นนั้น จะร้าวระบมไปทั่วร่างขนาดนี้ได้อย่างไร!?

“เซียว-ชิง-เฟิง!” ฉินเจียวเยี่ยนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเรียกชื่อ พลางกำมือแน่น ดวงตาจิ้งจอกฉายแววแค้นเคือง