บทที่ 51

“ว่าอย่างไรนะ!” เป็นหลินซื่อที่ผุดลุกขึ้นด้วยความตกใจ “เจ้าเล่ามาให้ละเอียดกว่านี้”

“คือว่า ข้ากำลังเดินผ่านห้องหนังสือของท่านโหว แล้วจึงได้ยินพ่อบ้านถังกำลังรายงานให้ท่านโหวฟังเจ้าค่ะ” ชุนเถาหอบหายใจเล็กน้อย จึงเริ่มเล่าต่อ “ยามนี้ ทั่วทั้งเมืองหลวง มีข่าวลือว่า มีคนเห็นคุณหนูรองนัดแนะกับบุรุษ แล้วลอบเข้าจวนบุรุษผู้นั้น ตั้งแต่ยามเว่ย กว่าจะออกมาก็เกือบยามเซิน สภาพการแต่งกายไม่เรียบร้อยเท่าใดนักเจ้าค่ะ”

“เหลวไหล!” หลินซื่อทุบโต๊ะอย่างโมโห

ใครกันที่กล้าใส่ร้ายลูกสาวของนาง?

“แล้วท่านโหวว่าอย่างไร?”

ชุนเถายังไม่ทันได้ตอบสิ่งใด เสียงของถังจงก็ดังขึ้นที่หน้าเรือนเหมยฮวา

“เรียนฮูหยินและคุณหนูรอง ท่านโหวขอเชิญพบที่ห้องหนังสือขอรับ”

“เยี่ยนเอ๋อร์ยังไม่หายดี ลูกรอที่นี่เถิด แม่จะไปจัดการให้เจ้าเอง” หลินซื่อลูบศีรษะฉินเจียวเยี่ยนอย่างเอ็นดู มอบความรักใคร่แสนประมาณให้

ฉินเจียวเยี่ยนอมยิ้มน้อย ๆ รับรู้ถึงความรักและความเป็นห่วงจากหลินซื่อ หัวใจที่เคยเหน็บหนาวกลับอบอุ่นขึ้นมา

“เยี่ยนเอ๋อร์ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ” ฉินเจียวเยี่ยนรั้งผ้าห่มที่คลุมขาออก แล้วลุกขึ้นยืน “เยี่ยนเอ๋อร์จะไปหาท่านพ่อกับท่านแม่เจ้าค่ะ ข้าเองก็อยากรู้เรื่องข่าวลือนี้ด้วยเช่นกัน”

“ได้” หลินซื่อถอนหายใจหนักหน่วง “ไปกันเถอะ”

สองแม่ลูกพากันเดินไปที่ห้องหนังสือของซ่านเต๋อโหว ท่ามกลางอากาศที่เย็นเยียบในเหมันต์ฤดู

บานประตูของห้องหนังสือเปิดออกกว้าง หลินซื่อและฉินเจียวเยี่ยนก้าวเข้าไปในทันที กระแสความร้อนจากเตาไฟกลางห้องไหลผ่านจนสร้างความอบอุ่นให้แก่ผู้มาเยือน

“ท่านพี่! เกิดเรื่องอันใดขึ้นเจ้าคะ?” ฉินเจียวเยี่ยนช่วยประคองหลินซื่อให้นั่งลงบนเก้าอี้ หลังจากนั้น จึงถอยตัวไปนั่งข้าง ๆ อย่างเรียบร้อย

“มีคนลือกันว่า บุตรสาวคนดีของเจ้าลอบไปมีสัมพันธ์กับบุรุษอื่นที่นอกจวน เจ้าจะว่าอย่างไร!?”

แหม พอเป็นเรื่องร้าย ท่านพ่อคนดีก็ยกให้ข้าเป็นบุตรสาวของท่านแม่คนเดียวเชียว