บทที่ 53

ซ่านเต๋อโหว “...”

หลินซื่อ “...”

สองสามีภรรยาตกอยู่ในความเงียบชั่วครู่

“ท่านพี่ อย่าว่าข้าที่เข้าข้างเยี่ยนเอ๋อร์เลย” หลินซื่อเอ่ย “ข่าวลือข้างนอกนั่น เรายังหาที่มาไม่ได้ ท่านจะเชื่อคำคนข้างนอกมากกว่าบุตรสาวแท้ ๆ ของท่านหรือเจ้าคะ?”

ซ่านเต๋อโหว “...”

“เยี่ยนเอ๋อร์อาจจะไม่ได้เป็นเด็กที่มีความสามารถเช่นฟางเอ๋อร์ แต่อย่างไร นางก็ไม่ใช่คนขี้โกหกนะเจ้าคะ มิเช่นนั้น นางย่อมปฏิเสธแต่แรกแล้วว่า ไม่ได้ออกจากจวนแล้วนะเจ้าคะ เหตุใดจึงยอมรับเพียงว่า ไปจวนท่านอ๋องเล่า”

“นอกจากนี้ ข้าคิดว่า ข่าวลือนั้น เชื่อถือไม่ได้แม้แต่น้อย เยี่ยนเอ๋อร์กำลังจะได้เป็นพระชายาของเฟิงอ๋องนะเจ้าคะ ข้าเชื่อว่า ลูกของเรามิได้ตาต่ำ ทิ้งไข่มุกเช่นท่านอ๋องไปเลือกตาปลาเป็นแน่เจ้าค่ะ จริงหรือไม่?” หลินซื่อหันมาถาม พลางส่งสัญญาณให้บุตรสาว

“จริงแท้แน่นอนเจ้าค่ะ ท่านพ่อ” ฉินเจียวเยี่ยนรีบรับลูก “เฟิงอ๋องสูงศักดิ์ปานนั้น ลูกจะทิ้งท่านแล้วไปเลือกบุรุษอื่นที่ต่ำศักดิ์กว่าด้วยเหตุอันใด มันไม่สมเหตุสมผลเลยแม้แต่น้อย”

สองแม่ลูกต่างพากันอธิบาย จนซ่านเต๋อโหวเริ่มคล้อยตามไปทีละประเด็น

“เฮ้อ...” ซ่านเต๋อโหวระบายลมหายใจหนักหน่วง “เอาเถิด ๆ รอให้คนที่ข้าสั่งสืบความกลับมาก่อน แล้วจึงค่อยกำหนดบทลงโทษเจ้า แม้ว่า เจ้าจะไม่ได้ไปจวนบุรุษอื่น ไม่ได้แต่งกายไม่เรียบร้อย แต่อย่างไร เจ้าก็ยังมีความผิดที่ไปจวนเฟิงอ๋อง เข้าใจหรือไม่?”

“เข้าใจเจ้าค่ะ” ฉินเจียวเยี่ยนรับคำแต่โดยดี ไม่กล้าดื้อแพ่งต่อไป เพราะเกรงว่า จะได้รับโทษหนักกว่าเดิม

ค่อยยังชั่ว อย่างไร ก็นับว่า เป็นพ่อแม่ที่มีเหตุผล

ไม่ด่วนฟังคำของผู้อื่น แล้วมาตัดสินใจลงโทษบุตรสาวในไส้อย่างนาง

“ส่วนเรื่องงานอภิเษกระหว่างเจ้ากับเฟิงอ๋อง ก็ตัดใจไปเถิด เจ้าไปหาท่านอ๋องถึงจวนเพียงนั้น ท่านอ๋องย่อมไม่พอใจเจ้าที่ใจร้อน หุนหันพลันแล่นเช่นนั้นเป็นแน่”