บทที่ 71

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

เซียวชิงเฟิงรู้สึกหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ อ้อมแขนหนากระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แล้วเอ่ยเสียงอ่อน “... ขอบใจ”

“หม่อมฉันเองก็ต้องขอบพระทัยท่านอ๋องที่อุตส่าห์ลุยน้ำเย็น ๆ มาพาหม่อมฉันขึ้นเพคะ อีกทั้งยังยอมสละเสื้อคลุมหนา ๆ แบบนี้ให้อีกด้วย”

เซียวชิงเฟิงเริ่มยิ้มตามคนมักน้อยในอ้อมแขน ก่อนจะนึกถึงเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่ง แววตาคมฉายความเย็นชาออกมาสายหนึ่ง “เหตุใดจึงไม่ยอมบอกว่า ผู้ใดที่ทำร้ายเจ้า?”

ฉินเจียวเยี่ยนชะงักค้างราวกับเด็กที่ถูกจับได้ว่าแอบกินขนม ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน “หม่อมฉันสะดุดล้มเองเพคะ”

เซียวชิงเฟิงหรี่ตาแคบ “เจ้ามั่นใจรึ?”

“มั่นใจสิเพคะ” ฉินเจียวเยี่ยนตอบเสียงแข็งเล็กน้อย

“แต่สหายเจ้ากล่าวว่า ฉินเยี่ยนฟางและกู้หลานเป็นผู้ผลักเจ้าตกสะพาน”

“หืม ลี่เอ๋อร์น่าจะเข้าใจผิดนะเพคะ” ฉินเจียวเยี่ยนเริ่มหลบตาไปอีกทาง

เซียวชิงเฟิงข่มขู่ “หากโกหกอีกคำ คืนนี้ เจ้าไม่ต้องนอน”

“ไม่รู้ว่า เป็นพี่หญิงหรือกู้หลานเพคะ ที่เป็นคนผลักหม่อมฉัน”

มุมปากของเซียวชิงเฟิงกระตุก

นี่ เจ้ากลัวว่า จะไม่ได้นอนถึงเพียงนี้เชียว...

ฉินเจียวเยี่ยนยิ้มประจบ “ฮี่ หม่อมฉันตอบแล้วนะเพคะ แต่หม่อมฉันไม่มั่นใจจริง ๆ จึงไม่ได้กล่าวออกไป”

“แต่เจ้าก็สามารถบอกข้าได้นี่ อย่างไร ข้าก็ต้องหาความจริงให้เจ้าได้อยู่แล้ว” เซียวชิงเฟิงโน้มตัวลงมาแนบหน้าผาก สบสายตากับฉินเจียวเยี่ยน “เจ้ากำลังจะได้เป็นพระชายาของข้า เจ้าไม่จำเป็นต้องกล้ำกลืนความอยุติธรรมเช่นนี้อีก”

“ท่านอ๋อง” ฉินเจียวเยี่ยนยิ้มอ่อน ก่อนจะเอื้อนเอ่ยอย่างเอาใจ “เอาผิดนางทั้งสองคนแล้วอย่างไรต่อเล่าเพคะ? หม่อมฉันไม่เห็นว่าการกระทำเช่นนั้นจะมีประโยชน์อันใดเลย แต่กลับกัน การที่หม่อมฉันเอ่ยปัดว่า สะดุดล้มเอง ยังจะมีประโยชน์มากกว่าเสียอีก”