บทที่ 72

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เสียงหัวเราะชอบใจของฉินเจียวเยี่ยนดังกังวานไปทั่วรถม้า หลังจากที่ฟังหยางเซิงรายงานความเคลื่อนไหวที่จวนหย่งอันโหว

“เจ้าหัวเราะสิ่งใดกัน? คุณหนูรองเมิ่งพูดสิ่งใดผิดหรือ?”

“ไม่ผิดหรอกเพคะ” ฉินเจียวเยี่ยนเช็ดน้ำตาที่ปลายหางตาออก

เซียวชิงเฟิงยิ่งสงสัย “ไม่ผิด แล้วเจ้าหัวเราะสิ่งใด?”

“สิ่งที่ลี่เอ๋อร์พูดไม่ผิด และก็ไม่ถูก” ฉินเจียวเยี่ยนสูดลมหายใจ ควบคุมอาการขำขันของตนเอง แล้วจึงอธิบายเพิ่มเติม “ท่านอ๋อง พวกหม่อมฉันได้รับสมญานามว่า เป็นตุ๊กตากระเบื้อง มีเพียงรูปโฉมที่งดงาม แต่ไร้ซึ่งความสามารถ”

เซียวชิงเฟิง “...”

“แล้วท่านอ๋องคิดว่า ลี่เอ๋อร์จะจำได้หรือเพคะ ว่า ในขณะนั้น ผู้ใดจะอยู่ทางซ้ายหรืออยู่ทางขวา”

เซียวชิงเฟิง “...” อีกครา

“เช่นนั้น เจ้าก็หมายความว่า คุณหนูรองเมิ่งพูดส่งเดชขึ้นมาอย่างนั้นรึ?”

“อืม จะว่าเช่นนั้นก็ใช่เพคะ” ฉินเจียวเยี่ยนเอียงคอนึก “ความจริงแล้ว หม่อมฉันกลับคิดว่า นางอยู่ทางด้านขวา และหม่อมฉันอยู่ทางด้านซ้ายเสียด้วยซ้ำ”

เซียวชิงเฟิงได้แต่ถอนหายใจ ไว้อาลัยแด่ชื่อเสียงของฉินเยี่ยนฟางและกู้หลานในวันรุ่งขึ้นของเมืองหลวงทันที

“อีกอย่างที่หม่อมฉันไม่อยากเอาความพวกนาง เป็นเพราะหม่อมฉันต้องการใช้ประโยชน์จากกู้หลานก่อนเพคะ”