บทที่ 76

'เหมือนว่า ท่านจะจงใจสร้างภาพลักษณ์ภายนอกของจวนให้โออ่าพอประมาณ แต่ถ้าผู้ใดจะคาดคิด ขนาดเตียงไม้ในห้องหนังสือของท่านยังฝังหยกและอัญมณี ล่อตาล่อใจให้ข้าแงะออกไปขายเสียจริง'

'ไม่อยากคิดเลยว่า เตียงนอนในเรือนอี้หงจะทำจากทองเลยหรือไม่?'

'แต่เช่นนี้ก็ดี...'

“อืม พวกเขาจะได้ไม่คิดว่า ท่านมีความทะเยอทะยานอยากจะชิงบัลลังก์ใช่หรือไม่เพคะ?” ฉินเจียวเยี่ยนคิดตาม

“ฉลาดสมกับที่เป็นพระชายา”

ฉินเจียวเยี่ยนย่นจมูกอย่างเอ็นดู “ว่าแต่งานอภิเษกสมรสของท่านอ๋อง ฮ่องเต้ไม่ทรงค้านบ้างเลยหรือเพคะ?”

เซียวชิงเฟิงหรี่ตามองคนในอ้อมแขนอย่างดูแคลน “เจ้าคิดว่า เสด็จพ่อจะทรงอนุญาตให้ข้าแต่งงานกับคนอย่าง ‘เจ้า’ ได้ง่าย ๆ รึ?”

เฟิงอ๋องปล่อยร่างบางให้ลงมายืนบนพื้นอย่างมั่นคง ฉินเจียวเยี่ยนยู่ปากใส่อย่างเข้าใจความหมายของเขา

“หม่อมฉันก็เป็นเพียงตุ๊กตากระเบื้อง ไฉนเลยจะคู่ควรกับท่านอ๋องแม่ทัพหน้ากากเหล็กเล่าเพคะ?” ฉินเจียวเยี่ยนยกมือขึ้นกอดอก แล้วหันหน้าหนีไปอีกทางอย่างแง่งอน

เซียวชิงเฟิงไม่นึกแปลกใจแล้วว่า เหตุใดนางจึงรู้ความลับของเขา

แต่ละคนก็ย่อมมีความลับเป็นของตัวเอง

แต่เขาสามารถมั่นใจได้อย่างหนึ่งว่า แม่นางน้อยตรงหน้าจะไม่เอาความลับของเขาไปเล่าต่อ และยังช่วยปิดความลับของเขาอย่างสุดกำลัง

“แล้วเจ้าไม่คิดจะถามข้าหน่อยหรือ? ว่าข้าทำสิ่งใด เสด็จพ่อจึงได้ยอมให้ข้าแต่งเจ้าเป็นพระชายา”

มือหนาบังคับหมุนตัวฉินเจียวเยี่ยนให้หันกลับมาประจันหน้า สองสายตาสบกัน

“...” ฉินเจียวเยี่ยนยังคงดื้อดึงไม่เอ่ยคำใด แต่แววตาทอประกายเต็มไปด้วยความสงสัย

เซียวชิงเฟิงถอนหายใจเบา ๆ อย่างเหนื่อยใจกับเด็กดื้อตรงหน้า ก่อนจะเอ่ย “ข้าใช้จวินกงจากศึกสงครามในแดนเหนือมาแลก”