บทที่ 77

ภายหลังจากจบสงคราม ฮ่องเต้เคยตรัสถามว่า เซียวชิงเฟิงต้องการสิ่งใด แต่ในขณะนั้น เขาที่ยังไม่มีความทะเยอทะยาน ประสงค์สิ่งใด จึงได้ขอเก็บไว้เรื่อยมา

เพราะฉากหน้าของการได้ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยและมีอิสรเสรี วางแผนสร้างเส้นสายเพื่อแว่นแคว้นในเงามืด กลับกลายเป็นสิ่งที่เซียวชิงเฟิงถนัดมากกว่า

นอกจากนี้ เขาไม่อยากตกอยู่ในวังวนของการแก่งแย่งชิงบัลลังก์แต่อย่างใด มันเป็นสงครามอำนาจที่ไม่มีวันจบ เพียงเห็นเสด็จพ่อที่ปวดเศียรกับงานฎีกาของราชสำนักทุกวัน เขาก็รู้สึกเหนื่อยแทนแล้ว

หากองค์ชายองค์ใดมีความสามารถ สามารถแบกรับบัลลังก์มังกรได้ด้วยความซื่อสัตย์และเป็นธรรม เขาก็ยินยอมที่จะเป็นขุนนาง เป็นอ๋องเจ้าสำราญ เป็นแม่ทัพหน้ากากเหล็กในเงามืดเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ

การที่เขาเป็นเพียงอ๋องเจ้าสำราญในเมืองหลวง ย่อมได้หลบซ่อนตัวจากสายสืบของศัตรู อีกทั้งไม่ต้องอยู่ในวังวนแก่งแย่งอำนาจในราชบัลลังก์ และการได้อภิเษกสมรสกับคุณหนูรองที่ไร้ความสามารถจากจวนโหวที่ไร้ซึ่งอำนาจคุกคามใด ๆ ในราชสำนัก

ก็ยิ่งทำให้เขาใช้ชีวิตได้อย่างสงบสุขและอิสรเสรีมากยิ่งขึ้น เช่นนี้แล้ว เขาจะยังต้องการตำแหน่งรัชทายาทไปไย

“เป็นไท่จื่อแล้วดีอย่างไร?” เซียวชิงเฟิงยกมือขึ้นแตะปลายจมูกโด่งนั้นอย่างยั่วเย้า หากแต่ฉินเจียวเยี่ยนที่กำลังโมโห จึงปัดมือเขาออก

“ท่านจะได้เป็นฮ่องเต้!”

“แล้วเจ้าอยากเป็นฮองเฮารึ?” เซียวชิงเฟิงย้อนถาม “หากเจ้าอยากเป็นฮองเฮา ข้าจะชิงบัลลังก์นั้นมาให้เจ้า”

ฉินเจียวเยี่ยนหลุบตามองต่ำ “...”

'เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่า เริ่มคุยกับท่านไม่รู้เรื่องนะ'

เซียวชิงเฟิงยกมุมปากอย่างใจเย็น

เขารู้ดีว่า ว่าที่พระชายาของเขาฉลาดเพียงใด พูดเพียงนิดเดียว นางก็สามารถเข้าใจได้ไม่ยาก

“ว่าอย่างไร? เจ้าอยากเป็นฮองเฮาหรือไม่?”

'เป็นฮองเฮา ความฝันของสตรีทั้งแผ่นดิน'

'อยู่ใต้เพียงหนึ่ง แต่เหนือคนทั่วหล้า'