บทที่ 82

เมื่อหอไป่ฮวาได้รับการปรับปรุงจนเสร็จเรียบร้อย เซียวชิงเฟิงจึงได้ส่งข่าวผ่านชุนเถามาบอกฉินเจียวเยี่ยนให้ไปตรวจสอบความเรียบร้อย ว่าเป็นไปตามแบบที่นางต้องการหรือไม่ อีกทั้งให้จัดเตรียมน้ำมันนวด เพื่อนำไปสอนเหล่าคณิกาในหอด้วย

วันนี้ ฉินเจียวเยี่ยนจึงได้แต่งกายเป็นคุณชายเจ้าสำราญอีกครั้ง และเลือกเช่ารถม้าจากข้างนอก เพื่อไม่ให้สะดุดตาผู้ใดจนเกิดเป็นข่าวลืออีกครั้ง

รถม้าเคลื่อนที่ไปเรื่อย ๆ เช่นเดียวกับความคิดของฉินเจียวเยี่ยนที่เริ่มวางแผนชีวิตใหม่อีกครั้ง นางเอนหลังนั่งพิงหมอนนุ่ม พลางถูปลายนิ้วไปมาอย่างใช้ความคิด

ข่าวลือสร้างความเสียหายไปแล้ว ตกสะพานไปแล้ว เหลือเพียงการลักพาตัว

ตามบทละครแล้ว ฉินเจียวเยี่ยนจะสั่งชุนเถาให้ไปจ้างกลุ่มโจรที่อาศัยในหมู่บ้านบริเวณตีนเขาฮัวซาน ซึ่งเป็นที่ตั้งของอารามไป๋อวิ๋น แต่เดิมที หมู่บ้านฮัวซานเป็นเพียงหมู่บ้านของชาวบ้านธรรมดา ที่เป็นทางผ่านสำคัญระหว่างเมืองหลวงกับเมืองอื่น ๆ จึงทำให้มีนักเดินทางและนักแสวงบุญแวะเข้าไปพักเป็นจำนวนมาก

ต่อมา กลุ่มโจรได้ลอบเข้ามาฆ่าล้างหมู่บ้านอย่างเงียบ ๆ แล้วสวมรอยเป็นชาวบ้านในหมู่บ้านนั้นแทน แรกเริ่มก็ลอบฆ่าทีละหลังจนกระทั่งครบทั้งหมู่บ้าน จนกลายเป็นหมู่บ้านโจรในที่สุด

หากแต่โจรเหล่านี้ กลับใช้ชีวิตเหมือนชาวบ้านธรรมดาตามปกติ แล้ววางแผนชิงเงินอย่างแยบยล โดยลักขโมยสิ่งของหรือเงินทอง แล้วโยนความผิดให้กับผู้ร่วมทางหรือข้ารับใช้ของผู้เสียหาย สวมรอยเป็นคนดีช่วยจับและได้รางวัลเป็นการตอบแทน

หากเป็นพ่อค้าตัวเล็ก ๆ ก็จะทำตามแผนเดิม หากแต่เป็นพ่อค้ารายใหญ่ ก็อาจจะวางแผนฆ่าชิงทรัพย์ แล้วโยนความผิดให้บรรดาบ่าวไพร่ของพ่อค้านั้นแทน

ไม่รู้ว่า ฉินเจียวเยี่ยนไปกินหัวใจหมีตับเสือมาหรืออย่างไร จึงได้ใจกล้าเลือกใช้งานโจรเหล่านั้น อีกทั้งนางรู้ความเป็นมาของเหล่าโจรตีนเขาฮัวซานได้อย่างไร?

หรือจะเป็นช่องโหว่ของละคร นางร้ายจะรู้จักตัวร้ายด้วยกัน? หมู่บ้านที่เป็นทางผ่านสำคัญของเมืองหลวง แต่ทางการไม่สนใจคิดจะแต่งตั้งให้เป็นเมือง ดูแลความปลอดภัยของผู้เดินทาง?

ช่างเถิด ตัวร้ายไม่จำเป็นต้องหาเหตุผลมาอธิบายให้มากความ ตัดสินใจว่า ทำชั่วแล้ว ก็ย่อมหนีสิ่งที่ทำไม่พ้น