บทที่ 2 ความอาฆาตของอ๋องหลี

ดวงตาที่สวยงามคู่หนึ่งของฉู่เนี่ยนซีกวาดมองไปที่เย่เฟยหลีทีหนึ่ง และก็ค่อยๆนั่งกลับไปริมเตียงอีกครั้งหนึ่ง

ถึงแม้ใบหน้ายังคงขี้เหร่ แต่พฤติกรรมมีความสง่างามอยู่ในนั้น

เย่เฟยหลีเห็นพฤติกรรมของนาง ก็ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ

ผู้หญิงคนนี้ ฆ่าตัวตายแล้วครั้งหนึ่ง กล้าหาญขึ้นแล้วนะ!

เขาเพิ่งจะโมโหขึ้นมา แต่ฉู่เนี่ยนซีกลับอ้าปากพูดก่อน

"ท่านอ๋องพูดอะไรเนี่ย ข้าเป็นเมียหลวงที่แต่งงานอย่างเป็นทางการของเจ้า ฝ่าบาทเป็นผู้ประทานงานแต่งโดยตรง ถึงแม้งานแต่งของเราเป็นไปอย่างเรียบง่าย แต่ก็เป็นลูกสะใภ้ที่ยอมรับโดยราชวงศ์ ในฐานะที่เป็นพระชายาไม่สามารถสั่งสอนองครักษ์สองคนได้หรือ?"

ฉู่เนี่ยนซีสบตากับเย่เฟยหลีด้วยใบหน้าที่บริสุทธิ์ หยุดพูดสักพักหนึ่ง แล้วพูดต่อว่า

"และอีกอย่างหนึ่ง องครักษ์ไม่เคารพต่อข้า ท่านอ๋องมาสอบถามภรรยาของท่านเพื่อองครักษ์สองคน ระวังกำแพงมีหู ประตูมีช่อง ถ้าให้คนที่หวังร้ายได้ยินไป อาจจะถูกคนพูดว่าเป็นการทรมานเมียหลวงนะเพคะ"

"หากพวกเราเพียงแต่งงานตามคำตกลงของพ่อแม่ยังพอว่า แต่เราแต่งงานตามพระราชโองการ หากถูกคนที่หวังร้ายไปพูดว่า'ท่านอ๋องมีความคิดต่อฝ่าบาท ดังนั้นเลยไม่พอใจกับงานแต่งนี้ ถึงทรมานเมียหลวง' มันคงไม่ดีเลยเนอะ......"

ฉู่เนี่ยนซียิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ รอยบวมสีม่วงแดงบนใบหน้าดูน่ากลัวกว่าเดิม แต่ดวงตาคู่นั้นบริสุทธิ์อละสดใสมาก ให้ความรู้สึกขัดแย้งแก่คนอื่น

เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงของนาง เย่เฟยหลีอึ้งไปสักครู่หนึ่ง จากนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ร่างกายเคลื่อนไหวมายังข้างหน้าของนางอย่างรวดเร็วราวกับผีสิง มือข้างหนึ่งบีบคอของนางไว้อย่างแน่น

"เจ้าขู่ข้าอยู่หรือ?"

ผู้ชายแรงเยอะมาก มีความอาฆาตอยู่ในนั้น

ฉู่เนี่ยนซีพิงอยู่ริมเตียง จ้องมองผู้ชายต่อหน้านี้

ผู้ชายคนนี้ใจร้ายจริงๆ ฉู่เนี่ยนซีเอ๋ย ฉู่เนี่ยนซี นี่ก็คือคนที่เจ้ารักเลยนะ เจ้าตายแบบไม่คุ้มจริงๆเลย

หากช่องว่างของชาติก่อนยังอยู่ก็ดีเลย นางจะหยิบปืนออกมาและยิงเขาตายแน่ๆ!

ถึงแม้ไม่มีปืน แต่มีเข็มเงินก็ดี อย่างน้อยก็สามารถหลุดพ้นความลำบากนี้ได้

ฉู่เนี่ยนซีคิดอยู่เช่นนี้ อยู่ๆก็รู้สึกว่าในมือมีของที่เย็นๆเกิดขึ้น

เข็มเงินหรือ?

สายตาของนางมีความแปลกใจพาดผ่าน เย่เฟยหลีก็สังเกตถึงสีหน้าของนางได้

แต่ยังไม่ทันรอให้เขาคิดมาก อยู่ๆแขนก็ชาลง มือที่บีบคอของนางหมดแรงทันที

เขาตกใจมาก เพิ่งจะมีปฏิกิริยา

มือทั้งสองข้างของฉู่เนี่ยนซีชนไปที่แขนของเขาที่ชาอยู่อย่างแรง และดันไปข้างๆ เว้นระยะห่างกับเขาประมาณสามก้าว จากนั้นมองเขาด้วยสีหน้าที่ระมัดระวัง

"ท่านอ๋องอยากจะให้งานมงคลที่รับเมียน้อยเข้าจวนในวันพรุ่งนี้กลายเป็นงานศพของเมียหลวงหรือ?"

เย่เฟยหลีถึงเก็บสายตาที่เดิมโกรธขรึมอยู่นั้นกลับมา

คำพูดเมื่อกี้นี้ของผู้หญิงคนนี้ทำให้เขาเสียสติไป ผู้หญิงคนนี้ยังตายไม่ได้!

แต่......เมื่อกี้นี้......

เขามองแขนของตัวเองทีหนึ่ง เหล่ตาเล็กน้อย"ตกลงเจ้าคือใคร?"