บทที่ 70 เปิดโปงการหลอกลวง

นักบวชเต๋าหนวดเครายาว ในขณะนี้ยังคงนอนอยู่บนพื้น สองมือกุมท้อง ในเวลานี้ดวงตาได้เต็มไปด้วยเลือดแล้ว บนหน้าผากมีเหงื่อไหลออกมา

เขาโกหกมาหลายปีแล้ว เดิมทีไม่ได้เชื่อเทพเจ้าอะไรทั้งนั้น เขารู้ว่า ที่ตอนนี้เป็นเช่นนี้ จะต้องเป็นผู้หญิงคนนี้ที่ลงมือทำอย่างแน่นอน

แต่ทำไมในขณะนี้ราวกับว่ามีมดนับหมื่นตัวกัดกินทิ้งของเขาอยู่ ทำให้เขาพูดไม่ออก ทำได้เพียงมองนางอย่างโกรธแค้น

ฉู่เนี่ยนซีราวกับว่ามองไม่เห็นอะไร ทอดถอนหายใจหนักๆ ด้วยใบหน้าจนใจ

"เฮ้อ......ช่างเถอะ ใครทำให้ข้ามีจิตใจดีงามล่ะ ถึงแม้ว่าข้าจะรักษาเจ้าไม่ได้ แต่ก็สามารถบรรเทาอาการเจ็บปวดให้เจ้าได้ หากเจ้าเห็นด้วยก็พยักหน้าแรงๆ นะ"

การกระทำนี้ของฉู่เนี่ยนซี ได้รับความชอบพออยู่ไม่น้อย มีคนมากมายที่จะตอบแทนด้วยความแค้น แต่กลับมีน้อยคนที่จะตอบแทนด้วยความดี

และเรื่องที่นางทำอยู่ในตอนนี้คือท่ามกลางคนไม่กี่คน

นักบวชเต๋าได้ยินคำพูดของฉู่เนี่ยนซีรางๆ จึงออกแรงพยักหน้าด้วยแรงทั้งหมดที่มี

ฉู่เนี่ยนซีเดินมาตรงหน้าและนั่งลง เข็มเงินไม่กี่เล่มตกลงบนมือของนาง

"หากวันนี้ข้าสบายดี เจ้าจะสามารถมีความสุขได้ ไม่แน่ว่าข้าอาจจะปกป้องชีวิตเจ้าเอาไว้ได้ด้วย แต่หากข้าต้องตกลงไปในเตาไฟ เกรงว่าเจ้าจะต้องเจ็บปวดทรมานไปเจ็ดวันจนกว่าจะตาย และฝังเจ้าไปพร้อมๆ กับข้า" ฉู่เนี่ยนซีพูดเบาๆ เบาจนกระทั่งได้ยินกันเพียงแค่สองคนเท่านั้น

ในแววตาของนักบวชเต๋าที่หวาดกลัวและโมโห ฉู่เนี่ยนซีก็แทงเข็มที่หนึ่งลงไป

ไม่นาน ฉู่เนี่ยนซีก็เก็บเข็มเงินแล้วลุกขึ้นยืน ใบหน้าที่ขมวดตึงของนักบวชเต๋าค่อยๆ คลี่คลายลง

หลายคนที่ไม่เคยเห็นทักษะทางการแพทย์ของนาง ก็อดทึ่งไม่ได้

ใบหน้าของฮองเฮาเคร่งขรึมมากยิ่งขึ้น "เมื่อครู่นี้นักบวชเต๋าเจ็บปวดรุนแรงขนาดนั้น หมอหลวงหลี่ก็ยังหาสาเหตุของโรคไม่ได้ หากพระชายาหลีที่ไม่รู้ว่าทำไมนักบวชเต๋าถึงเป็นเช่นนี้ ใช้เข็มเพียงสองสามเข็มอาการก็ทุเลาลงแล้ว ใครจะเชื่อ?"

ฉู่เนี่ยนซีหัวเราะเยาะทันที และมองฮองเฮาด้วยใบหน้าเหยียดหยาม ค่อยๆ กล่าวว่า "เสด็จแม่ไม่ควรจะชื่นชมทักษะทางการแพทย์อันยอดเยี่ยมของซีเอ๋อร์หรอกหรือเพคะ? ท่านดูสิ บรรดาขุนนางก็ต่างชื่นชมกันเช่นนี้"

"ที่ท่านเป็นเช่นนี้ ไม่รู้สิยังคิดว่าท่านมีปัญหากับเราสองสามีภรรยาหรือเปล่า ตรงข้ามกับนักบวชเต๋าที่มีความสัมพันธ์ที่ดีอย่างมาก มิฉะนั้นโทษฐานที่เกินความจริงขนาดนี้ เหตุใดถึงได้เอามาผู้ไว้ที่หม่อมฉันหมดเลยล่ะเพคะ"

คำพูดของฉู่เนี่ยนซี ทำให้ฮองเฮาที่อยู่ที่นั่นรู้สึกตื่นตระหนก พยายามสงบจิตใจลง พูดอย่างเด็ดเดี่ยวและองอาจผึ่งผาย "ข้าในฐานะฮองเฮา เป็นธรรมดาที่จะปฏิบัติด้วยความยุติธรรม ถึงแม้ว่าเจ้าจะเป็นพระชายาของราชวงศ์ ก็ต้องมีความยุติธรรมด้วย ตอนนี้เจ้าสามารถทำให้อาการของนักบวชเต๋าสงบลงได้ แน่นอนว่าข้ามีสิทธิ์ที่จะก้าวก่ายได้!"

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ เพียงแต่ข้าเป็นหมอ แน่นอนว่าจะต้องมีวิธีรับมือกับอาการคนไข้ทุกรูปแบบ นักบวชเต๋าเจ็บปวดทรมานไม่หยุด ข้าเพียงแค่แทงเข็มลงไปสองสามจุดเพื่อหยุดอาการเจ็บปวดก็เท่านั้น ถึงแม้ว่าเสด็จแม่จะถูกตัดแขนขา ซีเอ๋อร์ก็สามารถทำให้ท่านไม่เจ็บปวดได้ชั่วขณะ นี่เป็นเหตุผลเดียวกัน"

น้ำเสียงของฉู่เนี่ยนซีดูมีชีวิตชีวา รอยยิ้มมีเสน่ห์ สิ่งที่พูดออกมากลับทำให้ฮองเฮาแทบกระอักเลือด

อะไรที่เรียกว่าตัดแขนขาของนาง! คำเปรียบเปรยนี้กำลังสาปแช่งนางอย่างเห็นได้ชัด

แต่ในขณะนี้นางกลับไม่สามารถโจมตีได้โดยตรง มิฉะนั้นขุนนางทุกคนที่อยู่ที่นี่ ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะกล่าวว่าฮองเฮาคนนี้มุ่งเป้าไปที่คู่สามีภรรยาอ๋องหลีอย่างแน่นอน

"ไทเฮาเพคะ นักบวชเต๋าได้พักผ่อนแล้ว ตอนนี้สามารถไถ่ถามได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ" ฉู่เนี่ยนซีมองไปยังสายตาของฮองเฮาที่แทบจะฆ่าคนได้ หันมองไปที่ไทเฮา จากนั้นก็มองไปยังนักบวชเต๋าที่ถูกประคองขึ้นมา "นักบวชเต๋าต้องตอบตามความจริงนะ เข็มสองสามเข็มนี้จะรักษาอยู่ได้ไม่นาน"

ฉับพลันนักบวชเต๋ารู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง มองฉู่เนี่ยนซีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

นึกถึงความเจ็บปวดเมื่อครู่นี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนาวสั่น

ด้วยเหตุนี้ภายใต้การเพ่งเล็งของทุกคนทันใดนั้นเขาก็คุกเข่าลงบนพื้น มองฮองเฮาด้วยแววตาระมัดระวัง

ฮองเฮารู้สึกตกใจ รีบส่งสายตาคนที่ประคองนักบวชเต๋าอยู่

"เดิมทีแล้วไม่ได้มี......"

เกือบจะในทันที นักบวชเต๋ายังไม่ทันพูดอะไร ก็ล้มลงไปโดยตรง ในขณะนี้มีกริชปักอยู่ที่หน้าอกของเขา