บทที่ 71 ยกเลิกการใช้ชีวิตคนมาเซ่นไหว้

ในเวลานี้ทุกคนเห็นได้อย่างชัดเจน แน่นอนว่าเรื่องนี้เป็นเพียงกลอุบายที่มุ่งเป้าไปยังฉู่เนี่ยนซีเท่านั้น และผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ก็เกิดความโกลาหลอยู่ชั่วขณะหนึ่ง

“ไม่คิดเลยว่าล้วนเป็นการกระทำของมนุษย์ คนผู้นี้ช่างโหดเหี้ยม นึกไม่ถึงเลยว่าต้องการจะเผาคนทั้งเป็น โชคดีที่พระชายาหลีเฉลียวฉลาด และรู้แผนการชั่วร้ายเหล่านี้”

“ข้าน้อยคิดว่าเรื่องนี้มุ่งเป้าไปที่พระชายาหลี มิเช่นนั้นจะบอกวันเกิดของนางได้อย่างไร แถมยังยืนยันรอยแผลเป็นบนใบหน้าของนางด้วย ไม่รู้จริงๆ ว่าใครกันแน่ที่มีความแค้นกับนาง ถึงได้คิดแผนการชั่วร้ายเช่นนี้ขึ้นมาได้”

......

ผู้คนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ บางคนด่าทอผู้ที่ริเริ่มการกระทำเช่นนี้ บางคนชื่นชมความเฉลียวฉลาดและมีไหวพริบของฉู่เนี่ยนซี กล่าวโดยสรุปได้ว่าทุกคนล้วนหดหู่กับเหตุการณ์นี้

ในเวลานี้ใบหน้าชราของไทเฮาแดงก่ำ ไม่คิดเลยว่าผลสุดท้ายจะมีคนจงใจทำ และนางเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ถูกหลอกใช้

ฉู่เนี่ยนซีเพียงแค่เหลือบมองนางอย่างเฉยเมย และไม่ได้สนใจ นางไม่ใช่แม่พระ และไม่สามารถให้อภัยคนที่เกือบจะเผาตัวเองจนตายตามใจชอบได้ แต่นางจะไม่โกรธแค้นนาง อย่างไรเสียนางก็เป็นเพียงหนึ่งในผู้ที่ได้รับผลกระทบจากสังคมนี้เท่านั้น

อันที่จริงแล้วตอนที่นักพรตเต๋ากล่าวถึงดาววิบัติ นางพบว่าธูปผิดปกติ เหตุผลที่นางไม่พูด เพราะกลัวว่าจะชี้ให้เห็นในเวลานั้น แล้วพวกเขาจะใช้เหตุผลว่าธูปได้รับความชื้นมาเป็นข้ออ้าง แม้ว่านางจะสามารถลบล้างชื่อของดาววิบัติได้โดยตรง แต่นักพรตเต๋าและผู้คนที่อยู่ข้างหลังเขาจะไม่ได้รับผลกระทบมากนัก

ดังนั้นนางจึงรอจนกระทั่งเรื่องนี้ถึงจุดเดือด ไม่สามารถกลบเกลื่อนคำโกหกได้ และต้องการใช้โอกาสนี้จับฮองเฮาต่อหน้าทุกคนโดยตรง

แต่สิ่งที่ทำให้นางคิดไม่ถึงก็คือ ผู้ที่สนับสนุนนักพรตเต๋าเป็นคนของฮองเฮา

นางคาดไม่ถึงว่าฮองเฮาจะเตรียมการรับมือไว้ทั้งสองทาง ในกรณีที่ถูกเปิดโปงก็จะกำจัดหมากเช่นนักพรตเต๋า

ฉู่เนี่ยนซีครุ่นคิดและสงบสติอารมณ์ลง นางก้าวข้ามไทเฮาและคุกเข่าลงตรงหน้าฝ่าบาท คารวะและมองตาเขาด้วยสายตาที่ลุกเป็นไฟ “ซีเอ๋อร์เกือบจะถูกฆ่าตาย ในตอนนี้รอดพ้นจากความตายมาได้ ไม่ทราบว่าจะทูลขอความเมตตาจากฝ่าพระบาทได้หรือไม่เพคะ”

“แน่นอน ขอแค่ข้าคิดว่ามันสมเหตุสมผล ข้าก็จะอนุญาต” ฝ่าบาทโบกมือบอกใบ้ให้นางลุกขึ้น

แต่ฉู่เนี่ยนซีทำราวกับว่าไม่เห็น และยังคงคุกเข่าตรงดิ่ง เมื่อไทเฮาเห็นว่านางทูลขอความเมตตาอย่างไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควร ความรู้สึกผิดในใจของนางเมื่อครู่ก็หายไปในทันที

ผู้คนก็เดาได้ว่าสิ่งที่นางต้องการคืออะไร ในขณะนี้เสียงอันเยือกเย็นของฉู่เนี่ยนซีก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“เหตุการณ์ที่ทำร้ายซีเอ๋อร์ในวันนี้ มองผิวเผินเป็นการกระทำของใครบางคน อันที่จริงแล้วเป็นการทำร้ายข้า และเป็นขนบธรรมเนียมการเซ่นไหว้ชีวิตที่เสื่อมเสีย หากไม่ใช่เพราะข้าดวงดี และผู้คนที่อยู่เบื้องหลังประมาทเลินเล่อ ข้าคงถูกผลักเข้าไปในกองไฟอย่างไม่กระจ่าง หลังจากนั้นยังจะทิ้งชื่อเสียงของดาววิบัติไว้ และถูกลูกหลานมากมายดูหมิ่น”

“และซีเอ๋อร์เป็นเพียงเงาเล็กๆ ของขนบธรรมเนียมที่เสื่อมเสียนี้ ข้าคิดว่ายังมีคนอีกมากมายที่ไม่ได้โชคดีเหมือนซีเอ๋อร์ พวกเขาถูกเผาทั้งเป็น ตายอย่างน่าเวทนาและไร้ความผิด”

“เทพเจ้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์นั้นดีงาม จะทำเรื่องชั่วร้ายได้อย่างไร ปล่อยให้มันเป็นความเชื่อที่สวยงามของพวกเราก็พอ แทนที่จะทำเรื่องที่อุกอาจ ไร้ศีลธรรมในนามของเทพเจ้า”

“ด้วยเหตุนี้ ซีเอ๋อร์จึงทูลขอความเมตตาจากฝ่าบาทให้ยกเลิกขนบธรรมเนียมที่เสื่อมเสีย ในการใช้ชีวิตคนมาเซ่นไหว้ทั่วทั้งแคว้น ผู้ใดฝ่าฝืนต้องได้รับโทษ! ”

สายตาของฉู่เนี่ยนซีมีความแน่วแน่ ในแววตาใสซื่อ ราวกับหลุดเข้าไปในทางช้างเผือกนับพัน เปล่งประกายระยิบระยับ ในขณะพูดนางก็โขกศีรษะอย่างแรง

เสียงที่ดังและทรงพลังของฉู่เนี่ยนซี ระเบิดขึ้นในหัวของผู้คนราวกับฟ้าคะนอง เหมือนกับเลือดที่เดือดพล่านพุ่งไปที่หัวใจ ทันใดนั้นผู้คนก็พากันโน้มตัวลงพร้อมกับฉู่เนี่ยนซี และโขกศีรษะอย่างแรง

“ข้าฝ่าบาททรงเมตตาให้ยกเลิกขนบธรรมเนียมที่เสื่อมเสีย ในการใช้ชีวิตคนมาเซ่นไหว้!”

.....

คำพูดเหล่านี้เสียงดังก้องนับครั้งไม่ถ้วนบนลานกว้าง พุ่งเข้าสู่หัวใจของฮ่องเต้ และยังสถิตอยู่ในใจของไทเฮาอีกด้วย

ฮ่องเต้เหลือบมองไทเฮา นางโบกมือและกล่าวพึมพำว่า “ข้าทำสิ่งที่ผิด ข้าแก่แล้ว เหนื่อยง่าย ขอกลับไปพักผ่อนก่อน”

พูดจบ ไทเฮาก็ค่อยๆ เดินไปที่ตำหนักอันชิ่ง โดยมีแม่นมคอยประคอง

หลังจากที่ฮ่องเต้น้อมส่งเสด็จไทเฮาเสร็จแล้ว เขาก็กวาดสายตาไปยังฝูงชนที่คุกเข่าอยู่ใต้แท่นบูชา และกล่าวเสียงดังว่า “ข้าอนุญาตให้ยกเลิกการใช้ชีวิตคนมาเซ่นไหว้ การประชุมในช่วงเช้าฉู่เจี้ยนอี้ได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นขุนนางระดับสี่ ข้าจะมอบป้ายคำสั่งให้รับผิดชอบ และดูแลจัดการเรื่องนี้อย่างเต็มที่”

ฉู่เจี้ยนอี้ตกตะลึงอยู่ชั่วขณะหนึ่ง เขารู้ว่าสิ่งที่ฝ่าบาททรงทำนั้น เป็นเพียงการให้รางวัลแก่น้องสาวของเขาทางอ้อม

สิ่งนี้ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกในใจว่าเขาเป็นพี่ชายที่บกพร่องในหน้าที่ ไม่เพียงแต่ไม่สามารถช่วยน้องสาวในยามคับขันได้ แต่ในตอนนี้ยังได้รับรางวัลเพราะนาง

สิ่งนี้ทำให้ความมุ่งมั่นที่ต้องการจะปกป้องน้องสาวของเขาแข็งแกร่งยิ่งขึ้น