บทที่ 72 ฉู่เนี่ยนซีกลายเป็นตัวถ่วง

ฉู่เนี่ยนซีดูเหมือนจะนอนหลับไม่สบายและพูดเสียงอู้อี้ เอาศีรษะถูกับไหล่ของเขา จากนั้นก็ทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ยังคงรู้สึกว่ามีบางอย่างขาดหายไป ในที่สุดก็นอนลงบนตักของเขา มุมปากของเขายกขึ้นด้วยความพอใจและหน้าผากตึง

มือทั้งคู่ของเย่เฟยหลีค้างอยู่กลางอากาศ และเฝ้าดูทุกการเคลื่อนไหวของนาง

ในที่สุดเมื่อเห็นว่านางนอนอยู่บนตักของเขา ระบบประสาททั่วร่างกายของเย่เฟยหลีก็แทบจะตื่นตัวขึ้นมา

เนื่องจากเสื้อผ้าบางๆ ในฤดูร้อน ลมหายใจอุ่นๆ ของนางแทบจะแทรกซึมผ่านเนื้อผ้าเข้าไปในผิวหนังบริเวณท้องน้อยของเขา และอาการเหน็บชาก็แทบจะแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเขา

การหายใจของเย่เฟยหลีเริ่มสับสนวุ่นวายในทันที เขาหายใจแรง และความปรารถนาก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา

“ให้ตายเถอะ!” เย่เฟยหลีอดไม่ได้ที่จะด่าเบาๆ และพยายามขยับศีรษะของนางออกไป ในขณะนี้มีเสียง “ติ๊ง” ลูกดอกพุ่งผ่านหน้าของเขา และตอกเข้าที่ผนังรถม้าด้านหลัง

เย่เฟยหลีตื่นตัวในทันที เขากลั้นหายใจและตบหน้าฉู่เนี่ยนซีเบาๆ เพื่อปลุกนาง

ฉู่เนี่ยนซีรู้สึกได้ถึงการสัมผัสบนใบหน้า สะบัดมือ และทำหน้ามุ่ยอย่างไม่พอใจ “อืม......เลิกเล่นได้แล้ว! ”

นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นท่าทางไร้เดียงสาของฉู่เนี่ยนซี เย่เฟยหลีอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง และไฟแห่งความโกรธแค้นที่กดเก็บไว้เมื่อครู่ก็ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง

เขากัดฟันและกระดิกหูเบาๆ นอกรถม้า กลิ่นอายของนักฆ่าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

เมื่อเห็นว่านางยังไม่ตื่น เย่เฟยหลีก็กอดนางอย่างช่วยไม่ได้ กำลังภายในพลุ่งพล่านไปทั่วร่างกายของเขา ผนังของรถม้าแตกกระจายไปทั่ว เย่เฟยหลีหานางเหาะขึ้นมาและลงไปบนพื้นอย่างมั่นคง

ทันใดนั้นกลุ่มคนสวมหน้ากากก็พุ่งเข้ามา เดิมทีคิดว่าวันนี้จะจัดการทั้งสองคน แต่ไม่คิดเลยว่าคนคนหนึ่งจะนำภาระมาให้ ทำให้คนสวมหน้ากากรู้สึกประหลาดใจ

“ข้าแนะนำให้อ๋องหลียอมแพ้เสีย จะได้ไม่ต้องทนทุกข์ไปมากกว่านี้!”

“ไร้สาระ! ลงมือเถอะ” ดวงตาของเย่เฟยหลีเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม และเสียงทุ้มก็ออกมาจากริมฝีปากบางๆ อันเซ็กซี่ของนาง

เมื่อเห็นเช่นนี้ คนสวมหน้ากากก็โบกมือ และคนกลุ่มหนึ่งก็พุ่งเข้ามาหาเย่เฟยหลีพร้อมกัน

เย่เฟยหลียกขาขึ้นและกวาดคนที่เข้ามาจนล้มลงบนพื้น จากนั้นก็หันกลับมา และคนสวมหน้ากากก็ชนเข้ากับขาของฉู่เนี่ยนซีโดยตรง

ผู้คนทยอยพากันจัดการคนสวมหน้ากาก แต่เนื่องจากจำนวนคนไม่เท่ากัน เย่เฟยหลีเริ่มรู้สึกใจสู้แต่ไร้กำลัง ไหล่และหลังชิดติดกัน

เลือดพุ่งออกมาในทันที และพ่นไปที่ใบหน้าของฉู่เนี่ยนซี

เนื่องจากการกระแทกและเลือดอุ่นๆ บนใบหน้า ทำให้ฉู่เนี่ยนซีอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว และค่อยๆ ลืมตาขึ้น

สิ่งที่ดึงดูดสายตาคือใบหน้าอันหล่อเหลาของเย่เฟยหลี มีเลือดไหลออกมาจากมุมปาก และในขณะนี้ก็กำลังกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความรู้สึกเหน็บหนาว

“ท่านคือ......เย่เฟยหลี?” ดวงตาของฉู่เนี่ยนซีมีร่องรอยของความสับสน เห็นได้ชัดว่ายังไม่ได้สติ

เมื่อได้ยินเสียง เย่เฟยหลีก็อดไม่ได้ที่จะก้มลงไปมองคนที่อยู่ในอ้อมแขน

“เจ้าแอบดื่มเหล้าแดงใช่หรือไม่.....ข้าก็อยากดื่มเช่นกัน” ในขณะพูด ฉู่เนี่ยนซีก็ใช้แรงเอามือทั้งสองข้างโอบรอบคอของเขาในทันที เอาใบหน้าเข้าไปใกล้อย่างรวดเร็ว แล้วแลบลิ้นไปเลียปากของเขา

เย่เฟยหลีรู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าที่ไหลผ่านร่างกาย ตกตะลึงอยู่ตรงนั้น และมองไปยังตัวการสำคัญที่อยู่ข้างหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ

และฉู่เนี่ยนซีก็ทำเสียงแจ๊บๆ และขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ “ทำไมรสชาตินี้ถึงไม่อร่อยเอาเสียเลย”

เมื่อเห็นฉากนี้ คนที่สวมหน้ากากรอบๆ ก็อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง

พวกเขาไล่ฆ่าอย่างไม่คิดชีวิต นึกไม่ถึงเลยว่าสองคนนี้กำลังหยอกเย้ากันอยู่ที่นี่ ช่างดูถูกพวกเขามาก