บทที่ 80 การปกป้องของเย่เฟยหลี

พี่น้องตระกูลหยูไว้วางใจฉู่เนี่ยนซี จนแทบจะฝังเข้าไปในกระดูก และเชื่อฟังคำสั่งของนางมาก

เพียงแค่เห็นหยูหนานไม่ลังเล และเหาะขึ้นไปทางช่องระบายอากาศ ไม่นานก็ลงมาบนพื้น พร้อมกับถุงผ้าในมือ

“นายท่าน” หยูหนานแบมือออก และมีถุงผ้าสีน้ำเงินใบหนึ่งอยู่บนฝ่ามือของเขา

กลิ่นหอมพิเศษออกมาจากถุงผ้า

ฉู่เนี่ยนซีสูดดมอย่างแรง และมุมปากของนางก็ยกขึ้นในทันที

ผลหยินหยาง!

กลิ่นนี้เป็นกลิ่นของผลหยินหยาง!

มิน่าเล่า เนื้อและเมล็ดของผลหยินหยางเป็นหยางจัดและเย็นจัดตามลำดับ

และหากเดาไม่ผิด พิษที่พวกเขาใช้จะต้องเป็นเมล็ดของผลหยินหยางนี้

หากกินเมล็ดของผลหยินหยางเข้าไป จะทำให้เกิดอันตรายต่อม้ามและกระเพาะอาหารอย่างแน่นอน และเป็นพิษอย่างรุนแรงกับผู้ที่ร่างกายเย็นอยู่แล้ว และมันยังมีผลอีกประการหนึ่งคือส่งเสริมการดูดซึมของยา

แต่เมื่อรวมกับเกสรดอกไม้โลกีย์ ให้ผลที่เป็นกลางพอดีและไม่ถึงกับทำลายราก

และหากดอกไม้โลกีย์มีผลทางยาก็ต้องกินถึงจะถูก หากอาศัยแค่การสูดดมเพียงอย่างเดียว เช่นนั้นประสิทธิภาพของยาจะน้อยกว่าหนึ่งในสิบ ดังนั้นคนผู้นี้จึงอาศัยเกสรผลหยินหยางเป็นตัวกลางในการทำให้พิษของดอกไม้โลกีย์เป็นพิษมากขึ้น

ฉู่เนี่ยนซีอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ คนผู้นี้มีความเข้าใจเกี่ยวกับยาอย่างถ่องแท้ และสามารถวางยาพิษได้อย่างลึกลับ หากวันนี้เปลี่ยนเป็นยาที่มีพิษร้ายแรง เกรงว่า......ผลที่ตามมาจะเลวร้ายจนไม่กล้าคิด

เพียงแต่ไม่รู้ว่าคนผู้นี้มีจุดประสงค์อะไร

“นายท่าน ดูเหมือนว่าในนี้จะมีอะไรบางอย่าง” หยูหนานตะโกนขึ้นมาอย่างกะทันหัน จากนั้นก็เปิดถุงผ้า

“เป็นข้อความสั้นๆ” ในขณะพูด หยูหนานก็ยื่นข้อความสั้นๆ ให้ฉู่เนี่ยนซี

‘ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะพบที่นี่จริงๆ! นับว่าเจ้าช่างสังเกต ผลขู่ซิ่งเมล็ดนี้มอบให้เจ้าเป็นรางวัล! ปลูกได้หรือไม่ได้ ก็เป็นความโชคดีของเจ้า!’

ฉู่เนี่ยนซีรับถุงผ้าและเปิดออก ลูกบอลสีน้ำตาลแดงโผล่ออกมาอย่างกะทันหัน

ผลขู่ซิ่ง ฉู่เนี่ยนซีเคยเห็นในหนังสือโบราณ กล่าวกันว่านั่นเป็นพระภิกษุสงฆ์ที่บรรลุเต๋าเพราะเห็นว่าโลกเป็นทุกข์ ดังนั้นจึงตั้งใจเดินเท้าให้ทาน ระหว่างทางพบเห็นคนยากจนคนป่วย จึงใช้อายุขัยมาทำให้ความทุกข์ยากหมดสิ้นไป

ครั้นเมื่อพระภิกษุสงฆ์เดินเท้าไปๆ มาๆ แล้วก็นั่งลงบนพื้น กลายเป็นต้นผลขู่ซิ่ง หากคนที่ผ่านไปมามีโอกาสจะได้ผลจากต้นไม้นั้น ทุกอย่างจะเป็นไปอย่างราบรื่น

แต่นี่เป็นเพียงเรื่องเล่า ว่ากันว่าไม่มีใครเคยเห็นมันจริงๆ

และนางไม่มีทางรู้ได้เลยว่าเมล็ดพันธุ์นี้จริงหรือไม่

อย่างไรก็ตาม คนผู้นี้เปลืองแรงเพื่อเล่นหมากกระดานนี้ คงไม่ใช่แค่ให้เมล็ดพันธุ์นี้กับนาง?

แต่สันนิษฐานว่าคนผู้นั้นจะต้องมาอีก นางไม่เชื่อว่าจะจับหางของเขาไม่ได้

เมื่อคิดเช่นนี้แล้ว ฉู่เนี่ยนซีก็มองดูเมล็ดพันธุ์ในมืออีกครั้ง แต่ก็ไม่เห็นมีอะไรเลย หลังจากนั้นจึงโยนมันเข้าไปในช่องว่าง

ในตอนนี้การรักษาพวกเขา จึงจะเป็นเรื่องที่สมควร

“หยูตง ไปขตมังกรดำ เอาเนื้อผลหยินหยางไปต้มกับยาเมื่อครู่ แล้วให้พวกเขากิน” หลังจากพูดจบ ฉู่เนี่ยนซีก็มองไปที่หยูหนานอีกครั้ง “ช่วงนี้เจ้ากับหยูตงเฝ้าอยู่ที่นี่ ให้องครักษ์ของสำนักการแพทย์มีกำลังวังชาขึ้นมา และหากมีเหตุการณ์เล็กๆ น้อย ก็ให้แจ้งข้าในทันที!”

“ขอรับ!”

“ขอรับ!”

ทั้งสองตกลงอย่างรวดเร็ว แม้แต่หยูหนานที่มักทำหน้าทะเล้นก็ยังดูจริงจัง

ฉู่เนี่ยนซีมองออกไปข้างนอก พระอาทิตย์ตกแล้ว และเวลากลางคืนก็มาถึง

เมื่อคิดว่าเย่เฟยหลียังบาดเจ็บอยู่ นางก็กำชับอีกสองสามคำ แล้วกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่จวนอ๋อง