บทที่ 81 เหลียงหยวน เจ้ามีคนที่ชอบหรือไม่?

ฉู่เนี่ยนซีมองไปยังแววตาที่ลุกโชนของเขา และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าว

เขาหมายความว่านางสวย? ดวงตามีอะไรผิดปกติหรือ?

แต่เสียงที่ทุ้มและนุ่มนวลของชายผู้นั้นทำเอาหัวใจแทบวาย แม้แต่ฉู่เนี่ยนซีผู้เฉยชาก็ไม่อาจต้านทานได้

เย่ฉงเซิ่งไม่คิดเลยว่าเย่เฟยหลีจะให้คำตอบเช่นนี้ และโมโหมากจนพูดไม่ออกอยู่นาน

ในที่สุดก็พูดออกมาสองคำ “ข้าจะไป!”

จากนั้นก็เดินออกไปจากห้องอย่างเดือดดาล!

ชั่วขณะหนึ่งในห้องก็เหลือเพียงเย่เฟยหลีและฉู่เนี่ยนซีสองคน

เมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาพูด ฉู่เนี่ยนซีก็หน้าแดงอีกครั้ง นี่ทำให้นางอดไม่ได้สาปแช่งในใจ

ให้ตายเถอะ ระยะนี้นางเป็นอะไรไป

เอะอะอะไรก็หน้าแดง อีกทั้งเย่เฟยหลีผู้นั้น เอะอะอะไรก็เย้าแหย่

แสดง! ต้องเป็นการแสดงอย่างแน่นอน! แสดงให้คนนอกดู และแสดงโดยเย่ฉงเซิ่ง คนไร้ความสามารถผู้นั้น

ต้องเป็นเช่นนี้อย่างแน่นอน เมื่อคิดเช่นนี้ ฉู่เนี่ยนซีก็ตบหน้าตัวเองเบาๆ แล้วมองไปที่เย่เฟยหลี

“ข้ามาดูว่าอาการบาดเจ็บของท่านเป็นอย่างไรบ้าง”

เย่เฟยหลีส่งเสียงอ้อออกมาเบาๆ แล้วถอดเสื้อผ้าออก

ฉู่เนี่ยนซีอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง เมื่อเห็นการกระทำที่สงบและไม่ระมัดระวังตัวของเขา

ในเวลานี้เย่เฟยหลีถอดเสื้อออกราวกับว่าไม่มีใครอยู่ เผยให้เห็นร่างกายท่อนบนที่สะอาดหมดจด ภายใต้แสงแดด นอกจากบาดแผลภายนอกแล้ว ส่วนที่เหลือก็ขาวผ่องไปหมด

กล้ามหน้าท้องสมบูรณ์แบบ และน่าดึงดูดยิ่งขึ้นตามการหายใจของเขา

ฉู่เนี่ยนซีดูเหมือนจะมีบางอย่างติดอยู่ในลำคอ ทำให้นางกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว

แม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้เห็นเรือนร่างของเขา แต่ไม่เคยเห็นเขากระตือรือร้นเช่นนี้มาก่อน

ดูเหมือนว่าการกระตือรือร้นเช่นนี้ ทำให้ภาพรวมสวยงามยิ่งขึ้น

“มาสิ”

“ฮะ?”

“ฮะ อะไร? เจ้าต้องการตรวจดูแผลไม่ใช่หรือ?” เย่เฟยหลีเลิกคิ้วขึ้น นัยน์ตามีเล่ห์เหลี่ยม ริมฝีปากบางๆ ยกขึ้นเล็กน้อย มีเสน่ห์และเซ็กซี่ “หรือว่าเจ้ากำลังคิดเรื่องอื่นอยู่?”

ฉู่เนี่ยนซีอยากตบตัวเองในทันที ช่างน่าอาย! ในฐานะหมอ ไม่คิดเลยว่าจะหลงใหลในเรือนร่าง ช่างน่าอายจริงๆ!

“อะแฮ่ม...... ” ฉู่เนี่ยนซีไอสองครั้งด้วยความเก้อเขิน หลังจากนั้นก็เดินไปตรงหน้าเขา “บาดแผลของท่านอยู่บนหลัง ท่านเอนตัวเช่นนี้ แสดงให้เห็นว่าท่านต้องการให้ข้าเพลิดเพลินกับเรือนร่างของท่าน!”

“อืม......ไม่รู้ว่าเพลิดเพลินเช่นนี้แล้วอย่างไร พอใจหรือไม่?” ในเวลานี้นัยน์ตาอันดำขลับของเย่เฟยหลีมองนางอย่างจะยิ้มก็ไม่ยิ้ม และทุกการเคลื่อนไหวดูยั่วยุ

ฉู่เนี่ยนซีอดไม่ได้ที่จะแอบด่า คนผู้นี้ถูกพิษจนสมองเบลอไปแล้วหรือ? ทำไมถึงเริ่มเปลี่ยนเป็นพูดจาหว่านล้อม? หรือว่าเป็นอาการข้างเคียงจากพิษนั่น?

เมื่อคิดเช่นนี้ ฉู่เนี่ยนซีก็ดึงแขนของเขาด้วยความเป็นห่วง และใช้นิ้วมือที่ขาวดุจหยกจับชีพจรของเขาเบาๆ

ทันใดนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าของเย่เฟยหลีก็แตกระแหง จากนั้นก็หัวเราะ ‘คิกคัก’ ออกมา

ก่อนหน้านี้ไม่เคยค้นพบเลยว่าหญิงผู้นี้ จะโง่เขลาและน่ารักขนาดนี้

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะ ฉู่เนี่ยนซีก็มองเขาอย่างงุนงง “ท่านหัวเราะอะไร?”

“ไม่มีอะไร……”

“ไม่มีอะไร?”

เย่เฟยหลีมองดูท่าทางที่งุนงงของนาง จากนั้นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวว่า “จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อตอนเที่ยงเหลียงหยวนถูกกระเบื้องบนหลังคาหล่นใส่ ท่าทางนั้นดูตลกมาก”

“ฮะ? เพราะเหตุนี้หรือ?”

“อืม เพราะเหตุนี้” เย่เฟยหลีพยักหน้า

ฉู่เนี่ยนซีอดไม่ได้ที่จะมองไปยังดวงตาของเขาด้วยความรู้สึกแปลกๆ

มิน่าเล่าถึงไม่เคยเห็นเย่เฟยหลีหัวเราะมาก่อน ที่แท้รอยยิ้มนี้ก็แตกต่างจากคนปกติ