บทที่ 82 สำนักการแพทย์เกิดเรื่องอีกแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉู่เนี่ยนซีไปที่ห้องของเย่เฟยหลี ในเวลานี้เย่เฟยหลีกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะ เพื่อเตรียมจะทานอาหาร เมื่อเห็นฉู่เนี่ยนซีเข้ามา ความเฉยชาในดวงตาของเขาก็จางหายไป

“มากินด้วยกัน!”

ในขณะพูดเขาก็ชี้ไปที่ถ้วยและตะเกียบอีกชุดที่อยู่ตรงข้าม

ฉู่เนี่ยนซีไม่ได้หลบเลี่ยงและนั่งลงโดยตรง หยิบขนมปังขึ้นมาและกิน

“พี่สาม พี่สาม!”

ยังไม่ทันเห็นก็ได้ยินเสียงก่อน ในขณะที่ทั้งสองกำลังทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย เย่ฉงเซิ่งก็เดินเข้ามาด้วยความตื่นเต้น และเมื่อเห็นว่าฉู่เนี่ยนซีก็อยู่ที่นี่ด้วย เขาก็หยุดชะงัก และดูเมินเฉยในทันที

“ทำไมท่านถึงอยู่ที่นี่ด้วย!”

ฉู่เนี่ยนซีเงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาที่เยือกเย็น มุมปากแยกออกเล็กน้อย “นี่เป็นบ้านของข้า ท่านคิดว่าทำไมข้าถึงอยู่ที่นี่”

เมื่อเย่เฟยหลีได้ยินนางพูดว่าบ้าน เขาก็เงยหน้าขึ้นไปมองนางด้วยความดีใจ

“ท่าน......ข้าไม่อยากจะยุ่งกับท่าน!” เย่ฉงเซิ่งจ้องมองนาง เห็นได้ชัดว่าไม่อยากสนใจนาง จากนั้นก็นั่งลงข้างเย่เฟยหลีด้วยความตื่นเต้น

เย่เฟยหลีขยับไปทางฉู่เนี่ยนซีเล็กน้อย และมองเขาด้วยความรังเกียจ “ข้าบอกให้เจ้ามาตอนเที่ยงไม่ใช่หรือ?”

“ไม่ใช่ ข้ามีเรื่องบางอย่าง ท่านได้ยินหรือไม่ว่าเช้าตรู่ของวันนี้ สำนักการแพทย์เต็มไปด้วยผู้คน ได้ยินมาว่าฮูหยินของเถ้าแก่จ้าวหอชุบชีวิตกำลังคุกเข่าอย่างยากลำบากอยู่ที่หน้าสำนักการแพทย์ ว่ากันว่าเมื่อวานซีซานเชิงรักษาเถ้าแก่จ้าว แต่ฮูหยินจ้าวไม่เชื่อในฝีมือการรักษาของเขา และขัดขวางอยู่หลายครั้ง แต่เขาก็ยังคงรักษาเถ้าแก่จ้าวโดยไม่ลังเล ดังนั้นฮูหยินจ้าวจึงมาที่นี่เพื่อขอขมา”

เย่เฟยหลีเลิกคิ้ว ไม่พูดอะไร เขาเหลือบมองไปทางฉู่เนี่ยนซี และอดไม่ได้ที่จะใช้หางตามองไปที่ลำคอของนาง

เย่ฉงเซิ่งกล่าวด้วยความตื่นเต้นมากยิ่งขึ้น “พี่สาม ท่านรู้หรือไม่ หมอเทวดาซานเชิงผู้นี้เป็นคนที่ข้ายกย่องมากที่สุด ไม่เพียงแต่มีฝีมือในการรักษาโรคที่สูงส่ง แต่ยังใจกว้างและจิตใจดีอีกด้วย ได้ยินมาว่าเถ้าแก่จ้าวเคยทำให้เขาขุ่นเคือง แต่เขาก็ยังใจกว้างไปรักษาให้เขา แม้ว่าจะถูกขัดขวางก็ไม่ละทิ้ง แถมยังรักษาเถ้าแก่จ้าวจนหายดี”

“หากเป็นคนธรรมดาเห็นเขาป่วย คงแทบอยากจะเหยียบซ้ำ แต่เขาก็เอาชนะความโกรธด้วยความเมตตา ช่างเป็นคนใจบุญจริงๆ”

“ไม่ได้ ข้าจะไปเข้าแถวที่สำนักการแพทย์ เพื่อพบหมอเทวดาซานเชิง ข้าไปแล้วนะ อีกเดี๋ยวจะเข้าไม่ถึง”

ในขณะพูด เย่ฉงเซิ่งก็วิ่งออกไปด้วยความตื่นเต้น

ฉู่เนี่ยนซีลูบจมูกด้วยท่าทางที่คาดเดาไม่ถูก

ไม่รู้ว่าถ้าเย่ฉงเซิ่งรู้ว่านางคือซีซานเชิง เขาจะมีท่าทีอย่างไร

“เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่?”

เสียงทุ้มต่ำของเย่เฟยหลีดังเข้ามาในหู ฉู่เนี่ยนซีได้สติกลับมา “เปล่า ข้ากินเสร็จแล้ว ข้าจะดูแผลให้ท่านก่อน”

ในช่วงเวลาสั้นๆ ฉู่เนี่ยนซีล้างพิษให้กับเย่เฟยหลี จากนั้นก็ใส่ยาและจากไป

ทันทีที่ฉู่เนี่ยนซีกลับมาถึงเรือน หยูหนานก็รีบตามเข้ามาอย่างรีบร้อน

“นายท่าน สำนักการแพทย์เกิดเรื่องขึ้นอีกแล้วขอรับ”

ฉู่เนี่ยนซีนั่งลงที่โต๊ะอย่างสงบและจิบน้ำ “เรื่องของฮูหยินจ้าวก็ปล่อยนางไปเถอะ?”

“ไม่ใช่ขอรับ ฮูหยินจ้าวให้นางกลับไปแล้ว หลังจากที่ฮูหยินจ้าวกลับไป เจ้าหน้าที่ของสำนักการแพทย์ก็เริ่มอาเจียนไม่หยุด และแทบจะอาเจียนออกมาจนตัวเหลือง จ่ายยาแล้วแต่ก็ไม่เป็นผล”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฉู่เนี่ยนซีก็แทบจะสำลักน้ำ “อาเจียนไม่หยุด? ถูกพิษอีกแล้วหรือ? ตรวจสอบปัญหาแล้วหรือไม่?”

“อืม ตรวจสอบแล้วขอรับ อาหารก็ตรวจสอบแล้ว หลังจากเหตุการณ์เมื่อวาน พวกเราก็เข้มงวดเรื่องอาหารมากขึ้น เรื่องอาหารน่าจะไม่ใช่ปัญหา”

“น่าจะ ไม่ได้หมายความว่าไม่ใช่” พูดจบ ฉู่เนี่ยนซีก็ลุกขึ้นยืนและเดินออกไปข้างนอก “ไป มาดูกัน”

ไม่นานทั้งสองคนก็เปลี่ยนเสื้อผ้าและไปที่สำนักการแพทย์

ทันทีที่ไปถึงหน้าประตูก็เห็นร่างที่คุ้นเคย

“ด้านในเกิดอะไรขึ้น? พวกเจ้าให้ข้าเข้าไปดูหน่อย” เย่ฉงเซิ่งชะโงกคอมองเข้าไปข้างใน

หยูตงยืนอยู่ที่หน้าประตูและเผชิญหน้ากับเขา

“วันนี้สำนักการแพทย์ปิดปรับปรุง อ๋องเซิ่งเชิญเสด็จกลับไปเถอะ!”

“อา ไม่ได้ ข้าปวดหัว ข้าต้องการพบหมอเทวดา! ปล่อยให้ข้าเข้าไป” เย่ฉงเซิ่งกุมศีรษะด้วยสีหน้าที่เจ็บปวดทรมาน แต่สายตายังคงไม่หยุดมองเข้าไปในสำนักการแพทย์

เมื่อเห็นเย่ฉงเซิ่งที่ก่อกวนอยู่ตรงหน้า หยูตงก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตา แต่เมื่อเห็นคนที่เดินเข้ามาอยู่ไม่ไกล เขาก็ดีใจในทันที

“นายท่าน ท่านมาแล้ว!”

“อืม!”