บทที่ 10

"เสี่ยวเถา มานี่สิ" จู่ ๆ หยุนชิงเหยียนก็เรียกนาง แล้วกระซิบบางอย่างข้างหูของนาง

หลังจากฟังจบ สีหน้าของเสี่ยวเถาก็เปลี่ยนไป จ้องมองเธออย่างสงสัยราวกับว่าไม่รู้จักเธอ "คุณหนู ท่านแน่ใจหรือว่าจะทำเช่นนี้? แต่ท่านจะไม่สนใจนายท่านกับนายหญิง และผู้คนของตระกูลหยุนหรือเจ้าคะ?"

หยุนชิงเหยียนนิ่ง เธอไม่ได้คิดเยอะขนาดนั้น ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย เธอไม่สามารถอยู่ทนทุกข์ทรมานที่นี่ต่อ เพื่อคนที่ไม่เกี่ยวข้องเหล่านั้นได้ เธอคิดอยู่พักหนึ่งแล้วอธิบายว่า "เสี่ยวเถา ข้าจะไม่ทำให้ตระกูลหยุนเดือนร้อน เจ้าคิดดูสิ ถ้าพวกเราหนีไปได้ ก็ถือว่าหายในจวนอ๋องของเขา ไม่ว่าจะด้วยหลักการหรือความรู้สึก เขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะไปโทษท่านพ่อท่านแม่ถูกไหม? อีกอย่าง หลังจากที่ข้าหนีไป ไม่กลับไปตระกูลหยุน ก็จะไม่ลำบากพวกเขาแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"คุณหนู ท่านฉลาดมากเจ้าค่ะ ดูเหมือนจะสมเหตุสมผลมากเจ้าค่ะ" เสี่ยวเถาพูดด้วยความชื่นชม คุณหนูจุดที่ความจำเสื่อมเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จนนางจำนางไม่ได้แล้ว

"เอาล่ะ เสี่ยวเถา ถ้างั้นไปทำตามที่ข้าบอก"

"เจ้าค่ะคุณหนู ข้าขอตัวไปก่อน อย่าลืมรอข้าด้วยเจ้าค่ะ เสี่ยวเถาจะต้องตามคุณหนูไปแน่นอน" เสี่ยวเถาพูดอย่างไม่วางใจ

"จ้ะ ข้าไม่ทิ้งเจ้าแน่นอน รีบไปเถอะ" หยุนชิงเหยียนเร่งเร้าอย่างใจร้อน ถ้ายังมัวชักช้าอยู่ เดี๋ยวก็จะเช้าแล้ว ก็จะยิ่งหนีไปไม่ได้

ในที่สุดเสี่ยวเถาก็เดินออกไป และในไม่ช้า ก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นไม่ไกลจากลานบ้าน "ช่วยด้วย มีนักฆ่า"

มีนักฆ่า องครักษ์ของจวนอ๋องก็ตื่นตัวทันที และวิ่งไปตามเสียง "นักฆ่าอยู่จุดที่ไหน?"

"ไปทางนั้นแล้วเจ้าค่ะ" เสี่ยวเถาใช้มือชี้ทางมั่ว ๆ ด้วยความตื่นตระหนก