บทที่ 9

"คุณหนู ท่านกำลังพูดอะไรเจ้าคะ?" เสี่ยวเถามองเธอด้วยความตกใจ คุณหนูจุดที่มีความรู้มีมารยาทด่าคนเป็นตอนไหน?

"เสี่ยวเถา เจ้าช่วยหาเสื้อผ้าให้ข้าหน่อยได้ไหม?" หยุนชิงเหยียนดึงนางกลับเข้าห้อง แล้วถามขึ้น สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือสวมเสื้อให้เรียบร้อย และคิดหาทางหลบหนี

"เจ้าค่ะ ข้าจะไปเอาให้ สินสอดติดตัวของคุณหนูมีเสื้อผ้าเยอะมาก" เสี่ยวเถาพยักหน้าและพูดขึ้น ในจวนอ๋องไม่ได้จำกัดอิสระเสรีของนาง

ในไม่ช้า เสี่ยวเถาก็มาพร้อมกับสัมภาระ "คุณหนู เสื้อผ้าของท่านอยู่ตรงนี้ทั้งหมด ท่านอยากใส่ชุดไหนเจ้าคะ?"

"ชุดนี้แล้วกัน" หยุนชิงเหยียนหยิบชุดกระโปรงสีเขียวออกมา

หลังจากถอดชุดแต่งงานสีแดงสดออก เสี่ยวเถาก็เห็นว่ามีคราบเลือดที่ระหว่างขาของเธอ จมูกมีอาการหน่วง ๆ น้ำตาไหลออกมาอย่างอดไม่ได้ นางไม่รู้ว่าปีศาจท่านอ๋องนั้นทรมานคุณหนูอย่างไร นางพูดร้องไห้อย่างปวดใจ "คุณหนู ท่านเป็นอะไรไหมเจ้าคะ?"

"เสี่ยวเถา ข้าไม่เป็นอะไร มาช่วยข้าใส่เสื้อผ้าหน่อย" ความห่วงใยของเสี่ยวเถาทำให้หยุนชิงเหยียนรู้สึกอบอุ่นหัวใจ และปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"เจ้าค่ะ" เสี่ยวเถายื่นมือออกมาช่วยเธอจัดเสื้อผ้าให้ดี และทันใดนั้นก็พบว่า คุณหนูที่ความจำเสื่อมแข็งแกร่งขึ้นกว่าเมื่อก่อน

หลังจากสวมเสื้อผ้าเสร็จแล้ว หยุนชิงเหยียนก็มองออกไปนอกหน้าต่าง เธอรู้ว่าเฉพาะเวลาย่ำรุ่ง ตอนที่ผู้คนเหนื่อยล้าที่สุด เธอถึงจะหาโอกาสหลบหนีออกไปได้ ดึงสายตากลับมา เธอเคลียร์สถานการณ์ปัจจุบันก่อนดีกว่า รู้เขารู้เราถึงจะรบร้อยครั้งชนะร้อยครั้งได้ เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า "เสี่ยวเถา บอกข้าได้ไหมว่าข้าคือใคร? แล้วท่านอ๋องคนนั้นคือใคร? วันนี้เป็นพิธีแต่งงานระหว่างข้ากับเขางั้นหรือ?"

"เจ้าค่ะ"

เสี่ยวเถาพยักหน้าแล้วพูดว่า "คุณหนูชื่อหยุนชิงเหยียน เป็นคุณหนูสามของตระกูลหยุน เพราะมีหน้าตาที่สวยงาม และเป็นคนที่เพียบพร้อมด้วยคุณธรรมความสามารถ ยังเป็นลูกสาวของนายหญิง ท่านเป็นที่โปรดปรานมาก แต่ก็เป็นเพราะแบบนี้ คุณหนูถึงได้ประสบกับความโชคร้ายนี้" ดวงตาของนางมืดหม่นลง ชีวิตของคุณหนูถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง