บทที่ 8

หยุนชิงเหยียนนึกไม่ถึงเลยว่าครึ่งหนึ่งของใบหน้าของเซียวจิ่งเซียน จะมีแผลเป็นที่เหมือนตะขาบ!

รอยแผลเป็นทอดยาวตั้งแต่หน้าผากจนถึงคาง ซึ่งเห็นแล้วน่าสะเทือนใจ น่ากลัว และน่าขยะแขยง

แต่ว่า ใบหน้าอีกครึ่งหนึ่งของเขาหล่อเหลา และสมบูรณ์แบบอย่างน่าประหลาดใจโดยไม่มีข้อบกพร่องแม้แต่น้อย...

"ทำไม? เจ้ากลัวแล้วหรือ?" เซียวจิ่งเซียนขยับเข้ามาใกล้นาง ดวงตาที่หล่อเหลาของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก แต่ยังซ่อนความเจ็บปวดและความเกลียดชังไว้ด้วย

"กลัวอะไร? ใบหน้าอันน่าเกลียดของเจ้างั้นเหรอ?" หยุนชิงเหยียนได้สติกลับมา เธอไม่ได้กลัว แค่ตกใจเล็กน้อยอยู่สักพักหนึ่ง

"เจ้าไม่กลัว? เจ้าไม่คิดว่ามันน่าขยะแขยง น่ากลัวมากหรือ?" เซียวจิ่งเซียนขยับเข้ามาใกล้นางมากขึ้นเพื่อที่จะได้ให้นางสามารถมองดูรอยแผลเป็นที่น่าเกลียดชัดขึ้น

"มันจะน่าขยะแขยงและน่ากลัวกว่าเจ้าหรือ? เมื่อเทียบกับเจ้าแล้ว มันน่ารักกว่ามาก" หยุนชิงเหยียนพูดเยาะเย้ย พร้อมมองเขาอย่างเย็นชา ความอัปลักษณ์ในใจมันน่าขยะแขยง และน่ากลัวมากกว่าความอัปลักษณ์ภายนอกมาก

"ฮ่า ๆ ฮ่า ๆ" ดวงตาเซียวจิ่งเซียนล็อกนางไว้แน่น ๆ ทันใดนั้นก็หัวเราะลั่น จู่ ๆ เขาก็เริ่มสนใจผู้หญิงคนนี้ เมื่อผู้หญิงทุกคนเห็นหน้าที่แท้จริงของเขา ผู้หญิงทุกคนต่างกรีดร้อง ไม่ก็หน้าซีดด้วยความตกใจ ถึงขึ้นเป็นลมหมดสติ แต่นางกลับบอกว่าน่ารัก

"เจ้าหัวเราะอะไร? เอาเสื้อผ้ามาให้ข้าสิ" หยุนชิงเหยียนไม่อยากสนใจเขา เธอแค่อยากจะจากที่นี่เร็ว ๆ

"ทำไม? รอไม่ไหวที่จะไปแล้วหรือ?" เซียวจิ่งเซียนดูเหมือนจะมองทะลุความคิดของนางได้ในพริบตา และพูดต่อ "เจ้าคิดว่าเจ้าเข้ามาแล้วจะออกไปได้อีกหรือ?"

"เจ้ารู้อยู่แล้วว่าข้าเป็นตัวปลอม และเจ้าได้สิ่งที่เจ้าสมควรได้รับแล้ว เจ้ายังต้องการอะไรอีก?" หยุนชิงเหยียนเงยหน้าขึ้นมองเขา เขาพรากความบริสุทธิ์ของเธอไปแล้ว นี่เป็นความอัปยศอดสูสำหรับผู้หญิงในสมัยก่อน

"เป็นยังไงบ้าง? จู่ ๆ ข้าก็รู้สึกสนใจเจ้าขึ้นมา ส่วนเจ้าจะเป็นตัวปลอมหรือไม่ ข้ายังต้องหาคำตอบ ดังนั้น ก่อนหน้านั้น เจ้าอยู่กับข้าจะดีกว่า" เซียวจิ่งเซียนพูดจบอย่างเย็นชา จากนั้นเขาก็หันหลังเดินจากไปทันที

หยุนชิงเหยียนมองดูแผ่นหลังของเขาแล้วยิ้มเยาะเย้ย เขาคิดว่าเขาเป็นใครกัน? เธอห่อผ้าห่มแล้วกระโดดลงจากเตียง มองดูเสื้อผ้าที่ถูกฉีกขาดอยู่บนพื้น มันใส่ไม่ได้แล้ว สุดท้ายดวงตามองไปที่ชุดแต่งงานสีแดงสด เธอเอื้อมมือหยิบมันขึ้นมาสวมใส่ แล้วดึงส่วนเกินที่ลากพื้นออกไปด้วย แล้วต้องกลั่นความเจ็บในร่างกายส่วนล่าง สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ คือรีบจากออกไป

เธอกำลังจะเปิดประตู จู่ ๆ ประตูก็ถูกผลักออกมา และมีผู้หญิงอายุสิบสี่หรือสิบห้าปีสวมชุดสาวใช้เข้ามา เห็นดวงตาของนางเบิกกว้างและอ้าปากกว้าง กำลังยืนมองเธอด้วยความตกตะลึง

"นี่ เจ้าเป็นอะไรไป" หยุนชิงเหยียนโบกมือใส่นาง ทำไมผู้คนที่นี่ถึงแปลกขนาดนี้?