บทที่ 22

"คุณหนู" จู่ ๆ ประตูก็ถูกผลักออก เสี่ยวเถาก็วิ่งโซซัดโซเซเข้ามาด้วยท่าทางกังวล นางไม่รู้ว่าคุณหนูเป็นยังไงบ้าง?

หยุนชิงเหยียนตกตะลึง เมื่อมองดูเธอที่วิ่งมาข้างเตียง พูดอย่างตกใจว่า "เสี่ยวเถา เจ้ายังไม่ตายหรือ?"

"คุณหนู คุณหนูไม่เป็นอะไรจริง ๆ นะเจ้าคะ ดีจังเลย" เสี่ยวเถาร้องไห้ด้วยความดีใจเมื่อเห็นเธอ แล้วพูดว่า "คุณหนู คุณหนูกำลังพูดเรื่องอะไรเจ้าคะ? เสี่ยวเต่าตายเมื่อไหร่เจ้าคะ?"

จากนั้นหยุนชิงเหรียนก็รู้ตัวว่าเธอถูกเขาหลอก แต่เสี่ยวเถายังไม่ตาย ซึ่งทำให้เธอโล่งใจและมีดีใจมากแล้ว

เซียวจิ่งเซียนกวาดมองพวกนางอย่างเย็นชา แล้วหันหลังเดินออกไป

"คุณหนู ทำไมคุณหนูถึงเป็นเช่นนี้เจ้าคะ? ข้าจะไปหาเสื้อผ้าให้คุณหนู" เสี่ยวเถาสังเกตเห็นว่าคุณหนูเปลือยช่วงบน นางจึงรีบเดินไปหยิบเสื้อผ้าของคุณหนูออกมา และช่วยหยุนชิงเหยียนสวมใส่

"เสี่ยวเถา เจ้าหิวไหม? กินข้าวหรือยัง?" หลังจากที่หยุนชิงเหยียนสวมเสื้อผ้าเสร็จแล้ว เธอก็รู้สึกว่าท้องของเธอว่างเปล่า ราวกับว่าเธอไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่ข้ามเวลามา คำนวณเวลาแล้ว น่าจะผ่านไปหนึ่งคืนหนึ่งวัน และตอนนี้ก็ถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว

"ยังเจ้าค่ะ" เสี่ยวเถาส่ายหัว ตั้งแต่นางมาที่จวนอ๋องก็ไม่มีใครถามนางเรื่องนี้ นางก็ไม่กล้าสร้างปัญหาให้กับคุณหนู ดังนั้นนางจึงทำได้แค่อดทนเท่านั้น

หยุนชิงเหยียนมองไปที่โต๊ะในห้อง เดิมทีผลไม้จุดที่วางอยู่ตรงนั้นได้ถูกเอาออกไปแล้วตอนไหนไม่รู้ เธอดึงเสี่ยวเถาแล้วพูดว่า "ไป พวกเราไปหาอะไรกินกันเถอะ"

พอกินอิ่มแล้ว เธอก็จะมีกำลังต่อสู้กับเขาได้

หลังจากเดินออกจากห้อง เธอเห็นสาวใช้เดินผ่านมา หยุนชิงเหยียนเรียกนาง แล้วถามว่า "ขอถามหน่อย เรือนครัวอยู่จุดที่ไหนหรือ?"

แต่สาวใช้ทำเหมือนเห็นผี วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วโดยไม่พูดอะไรสักคำ