บทที่ 28

"เหยียนเอ๋อร์ ไปกับข้า" ชายคนนั้นพูดซ้ำอีกครั้ง

"คุณชาย ข้าบอกไปแล้วว่า ข้าจำเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีตไม่ได้ปลเว และโปรดลืมมันซะ เมื่อกี้นี้ข้าเป็นพระชายาของจวนเซียนอ๋อง ไม่ใช่หยุนชิงเหยียนเมื่อก่อนแล้ว" เธอทำได้เพียงพูดอ้อม ๆ แบบนี้

"เหยียนเอ๋อร์ แม้ว่าเจ้าจะจำข้าไม่ได้ แต่ข้าก็ไม่สามารถมองดูเจ้าไปตายแบบนี้ได้" ชายคนนั้นจ้องมองนาง นางอาจจะลืมเขา หรือไม่รักเขาก็ได้ แต่นางต้องมีชีวิตอยู่

"ขอบใจนะ" จู่ ๆ หยุนชิงเหยียนก็รู้สึกอิจฉาเจ้าของร่างนี้ จุดที่ได้พบกับชายผู้จุดที่เปี่ยมไปด้วยน้ำใจและคุณธรรมเช่นนี้ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา พูดด้วยเสียงแผ่วเบา "ข้าจะไม่ตาย และท่านอ๋องก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่ว่ากัน เจ้าดูสิเมื่อกี้นี้ข้าก็ยังอยู่ดีไม่ใช่หรือ? อีกอย่างท่านอ๋องก็ดีกับข้ามากเช่นกัน" พูดจบ เธอก็จงใจเอนตัวพิงหน้าอกของเขา เพื่อที่จะทำให้เขาตายใจอย่างสบายใจ

"พระชายาของข้า 'จุดที่มีจิตใจงดงามและอ่อนโยน' เช่นนี้ ข้าจะทำอะไรไม่ดีต่อเจ้าได้อย่างไร?" เซียวจิ่งเซียนจับเอวของนาง แล้วจงใจเน้นคำว่ามีจิตใจงดงามและอ่อนโยน มืออีกข้างก็กวาดผ่านใบหน้าอันละเอียดอ่อนของนาง แล้วหยุดที่ริมฝีปากสีแดงของนาง เขาใช้ฝ่ามือลูบไล้เบา ๆ และล้อเลียนนาง ราวกับว่าไม่มีใครดูอยู่ข้าง ๆ

หยุนชิงเหยียนยิ้มอย่างมีเสน่ห์ แต่เตือนเขาด้วยสายตาเย็นชา "อย่าได้คืบจะเอาศอก"

ทันใดนั้น เซียวจิ่งเซียนก็ก้มหน้าลงไปแตะริมฝีปากของนาง ดวงตาของเขายั่วยุและเย็นชา

เมื่อเห็นผู้หญิงที่ตนรักพิงอยู่ในอ้อมแขนของผู้ชายคนอื่น ดวงตาของชายคนนั้นก็กลายเป็นเย็นชาทันที และบนใบหน้าของเขาที่แต่เดิมเปล่งรัศมีเย็นชา เมื่อกี้นี้ทั้งตัวได้แผ่กระจายความเย็นออกมา หยุนชิงเหยียนเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นนั้น พุ่งเข้าหาเธอ จู่ ๆ หัวใจของเธอก็เจ็บ นี่คงเป็นหยุนชิงเหยียนตัวจริงที่กำลังปวดใจ

"ลาก่อน" น้ำเสียงแหบแห้ง และทันทีจุดที่พูดจบ เขาแตะพื้น แล้วบินออกไปนอกหน้าต่าง

"แสดงละครจบแล้ว เจ้าออกไปได้แล้ว ข้าจะเข้านอนแล้ว" หยุนชิงเหยียนผลักเขาออกไป หันหลัง แล้วพูดอย่างเย็นชา