บทที่ 29

"เจ้าต้องการอะไรกันแน่?" หยุนชิงเหยียนยื่นมือปัดมือเขาออก และจ้องมองเขาด้วยความโกรธ

"ใครก็ตามที่บุกเข้ามาในจวนอ๋องในเวลากลางคืน อย่างเบาหักเส้นเอ็นแขน อย่างหนักคือฆ่าอย่างไร้ปรานี" ดวงตาของเซียวจิ่งเซียนเริ่มเย็นชา และจ้องมองนางพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงที่โหดร้าย

หยุนชิงเหยียนสูดลมหายใจ และกัดฟันพูดว่า "เจ้ามันเป็นปีศาจจริง ๆ"

"ฮ่าฮ่า ข้าชอบคำอุปมานี้" เซียวจิ่งเซียนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง พร้อมนัยน์ตาประชดประชัน "พระชายา เจ้าคิดว่าข้าควรเลือกแบบไหน?"

"เจ้าโหดมากพอ" เธอจะเลือกยังไง? ถ้าเลือกหักเส้นเอ็นแขนกับขา มันก็เหมือนตายเสียยังดีกว่าอยู่ แต่ถ้าเทียบกันตายคงจะเจ็บเร็วกว่า

"ไม่ต้องทำให้นางลำบากใจ จะฆ่าจะแทงเชิญตามสบายท่านอ๋อง ข้าจะไม่ขมวดคิ้วแม้แต่น้อยเด็ดขาด" คุณชายเย่พูดพร้อมมองเขาอย่างไม่เกรงกลัว

หยุนชิงเหยียนแอบรู้สึกชื่นชม ผู้ชายที่สามารถเผชิญกับชีวิตและความตายอย่างสงบ จะต้องเป็นผู้ชายดี ๆ ที่ให้ความสำคัญกับความรู้สึก

"ดี คุณชายเย่ ถ้าอย่างนั้นข้าจะทำให้เจ้าสมหวัง พระชายา เจ้าคิดอย่างนั้นไหม?" เซียวจิ่งเซียนมองนางที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยดวงตาที่เปล่งประกายความชั่วร้าย

"ในเมื่อท่านอ๋องมีความเพลิดเพลินเช่นนี้ ถ้างั้นก็เชิญตามสบาย" จู่ ๆ หยุนชิงเหยียนก็ยิ้มเล็กน้อย เมื่อกี้นี้ก็ต้องดูว่าใครใจนิ่งกว่ากัน เขาก็แค่อยากเห็นเธอเจ็บปวดไม่ใช่หรือ? อยากเล่นสงครามจิตวิทยากับเธอ เธอยังรับมือไหว

เดิมทีคิดว่าจะได้เห็นท่าทางนางร้องขอความเมตตาอย่างสมเพช แต่ไม่คิดว่านางจะยิ้ม ทันใดนั้นดวงตาของเซียวจิ่งเซียนก็เย็นชาลง และสั่งว่า "มานี่สิ เอาของมา"