บทที่ 30

ทันใดนั้นมือที่ถือกริชของหยุนชิงเหยียนก็สั่น เพื่อความรักอันลึกซึ้งของเขา เธอก็ต้องไว้ชีวิตเขา จู่ ๆ ดวงตาที่มองเขาก็เย็นชาลง เธอยกกริชในมือขึ้นแล้วพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็จะลงนรกซะเถอะ"

"ฉึก" กริชแทงเข้าหน้าอกของเขา เธอระงับความตื่นตระหนกของตัวเอง และออกแรงดึงกริชออกจากหน้าอกของเขา เลือดสีแดงสดพุ่งออกมาทันที และสาดไปทั่วใบหน้าและร่างกายของเธอ... เธอดูเหมือนว่าจะสามารถสัมผัสถึงอุณหภูมิของเลือดได้

คุณชายเย่ไม่สนใจเลยสักนิด ยังคงมองดูหญิงสาว

มือที่ถือถ้วยชาของเซียวจิ่งเซียนชะงักครู่หนึ่ง ดวงตาที่หล่อเหลาของเขาหรี่ลง นางแทงลงไปจริง ๆ ผู้หญิงไร้หัวใจทั้งหมดจริง ๆ

จู่ ๆ หยุนชิงเอี้ยนก็หันกลับมา และเดินไปหาเขาพร้อมกับรอยยิ้มบนริมฝีปาก และพูดว่า "ท่านอ๋อง เจ้าพอใจไหม?"

"ข้าพอใจมาก" เซียวจิ่งเซียนโอบเอวเรียวของนาง แลบลิ้นออกมาและเลียหน้ารางเบา ๆ แล้วพูดว่า "รสชาติใช้ได้"

หยุนชิงเหยียนระงับความอยากอาเจียน และยิ้มเบา ๆ "ข้าขอชิมย้าง" พูดจบ เธอก็หยิบกริชในมือขึ้นมาแล้วใช้ลิ้นเลีย ราวกับว่ากำลังชิมอาหารอร่อย ๆ ...

สายตาของสาวใช้และองครักษ์จุดที่อยู่ข้าง ๆ ตกตะลึง และหวาดกลัว ท่อนอ๋องนั้นพวกเขาชินแล้ว แต่พระชายาเป็นผู้หญิง ทำไมถึงกระหายเลือดขนาดนี้

สีหน้าคุณชายเย่เย็นชาและไร้อารมณ์มาโดยตลอดในที่สุดก็แสดงอารมณ์ออกมา นางไม่ใช่เหยียนเอ่อร์ของเขา เหยียนเอ๋อร์ของเขาไม่เป็นแบบนี้

เซียวจิ่งเซียนตกใจไม่แพ้ใครเลย นางเป็นผู้หญิงแบบไหนกันแน่? โหดเหี้ยมดุร้าย ใจดำอำมหิต