บทที่ 31

เสี่ยวเถาที่ถูกจี้จุดหลับ ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แล้วตื่นขึ้นมา เห็นหยุนชิงเหยียนนอนอยู่ข้างเตียง พยายามอาเจียน สีหน้าของเธอเหลืองเล็กน้อย รีบเดินเข้าไปพยุงเธอลุกขึ้น "คุณหนู เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ?"

หยุนชิงเหยียนนั่งข้างเตียง ส่ายหัวแล้วพูดว่า "ไม่มีอะไร จู่ ๆ ก็รู้สึกไม่สบายท้องนิดหน่อย จริงสิ แล้วทำไมเจ้าถึงนอนบนโต๊ะ ต่อไปขึ้นมานอนบนเตียง แบบนั้นจะป่วยได้"

"คุณหนูไม่สบาย ร้ายแรงมากไหมเจ้าคะ?" เสี่ยวเถาถามอย่างกังวลใจทันที

"ไม่เป็นอะไร" หยุนชิงเหยียนพูดแบบเฉย ๆ ถ้าเสี่ยวเถาเห็นเหตุการณ์เมื่อกี้ คาดว่าตอนนี้นางคงไม่กล้าเข้าใกล้เธอ จู่ ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ และถามว่า "เสี่ยวเถา คุณชายเย่คือใคร?"

เสี่ยวเถาชะงักเล็กน้อย และตะโกนอย่างดีใจ "คุณหนูฟื้นความทรงจำแล้วเหรอ คุณหนูจำคุณชายเย่ได้แล้ว"

"เปล่า" หยุนชิงเหยียนพูดขัดนาง ความทรงจำของเธอจะไม่มีวันฟื้นคืนกลับมาตลอดชีวิต

"เปล่าเหรอ" เสี่ยวเถาชะงักอีกครั้ง แล้วถามอย่างสงสัย "แล้วคุณหนูรู้จักคุณชายเย่ได้อย่างไรเจ้าคะ?"

“เมื่อกี้เขามาแล้ว และจะพาข้าไป แต่ข้าปฏิเสธและเขาก็จากไปเพียงลำพัง" หยุนชิงเหยียนอธิบายเบา ๆ และละเว้นเหตุการณ์ในนั้นโดยสิ้นเชิง

เสี่ยวเถาจ้องมองเธอลึก ๆ แล้วถอนหายใจ "ถ้าคุณหนูไม่สูญเสียความทรงจำ จะไปพร้อมกับคุณชายเย่แน่นอน"

"เสี่ยวเถา บอกข้าหน่อยสิว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างข้ากับเขา?" หยุนชิงเหยียนกังวลเรื่องนี้มากกว่า ฟังจากน้ำเสียงของเสี่ยวเถา หยุนชิงเหยียนคนเดิมน่าจะรักคุณชายเย่คนนี้มาก

"เจ้าค่ะ" เสี่ยวเถาพยักหน้า แล้วพูดช้า ๆ

บนถนนเล็ก ๆ นอกเมืองคนแบกเกี้ยวสี่คนกำลังแบกเกี้ยวนุ่ม ข้าง ๆ ตามมาด้วยสาวใช้ ทันใดนั้นก็มีเสียงฟ้าร้องดังกึกก้องบนท้องฟ้า ลมแรงก็พัดขึ้นมา และท้องฟ้าที่แจ่มใส แต่เดิมก็เปลี่ยนสีทันที