บทที่ 33

หนึ่งคืนผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมื่อหยุนชิงเหยียนลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฟ้าก็สว่างแล้ว เธอบิดขี้เกียจ และพบว่าเสี่ยวเถาได้เตรียมน้ำสำหรับล้างหน้าไว้แล้ว

"คุณหนู คุณตื่นแล้ว" สีหน้าเสี่ยวเถารู้สึกผิดเล็กน้อย นางไปถามหาห้องครัวแต่เช้า แต่เมื่อวานท่านอ๋องได้สั่งไว้ว่า ให้คุณหนูจัดหารอาหารด้วยตัวเอง ดังนั้นจึงไม่มีใครยอมให้นางทำ

"มีอะไรหรือ? เสี่ยวเถา ใครรังแกเจ้า" หยุนชิงเหยียนสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติบนหน้าของนาง และถามด้วยความเป็นกังวล

"เปล่าเจ้าค่ะ คุณหนู ข้าสางผมให้" เสี่ยวเถารีบส่ายหัว นางไม่อยากให้คุณหนูกังวล แต่ตนกลับกังวลมากอย่างยิ่ง คุณหนูไม่เคยไปห้องครัวด้วยซ้ำ จะทำอาหารได้อย่างไร?

"จ้ะ" เมื่อเห็นว่านางไม่ได้พูดอะไร หยุนชิงเหยียนจึงไม่ถามต่อ เธอก้มมองผมยาวถึงเอวของเธอ รู้สึกปวดหัวเล็กน้อย มันลำบากจริง ๆ ตอนที่เธออยู่ในหน่วยรบพิเศษ เธอไว้ผมสั้นตลอด ง่ายและสะดวก ดีจะตาย

"เสี่ยวเถา เราไปทำอาหารเช้ากันเถอะ" หลังจากที่เสี่ยวเถาช่วยหวีผมเสร็จแล้ว เธอก็ลุกขึ้นยืนแล้วพูดขึ้น อาหารเป็นสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับผู้คน ดังนั้นเธอจะแสดงทักษะออกมา ให้ปีศาจอ๋องนั้นยอมแพ้ อยากเห็นเธอขายหน้า ฝันไปเถอะ

"เจ้าค่ะ คุณหนู ข้าจะพาคุณหนูไป ข้ารู้ว่าห้องครัวไปทางไหนแล้วเจ้าค่ะ" เสี่ยวเถาพยักหน้าและนำทาง

"ขอบใจนะ เสี่ยวเถา" นางช่างมีน้ำใจจริง ๆ

"คุณหนู นี่คือสิ่งที่ข้าควรทำ" เสี่ยวเถาเงยหน้าขึ้นมองคุณหนู คุณหนูในตอนนี้แตกต่างไปจากเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิง

เมื่อคนรับใช้ในครัวเห็นหยุนชิงเหยียนเดินเข้ามา พวกเขาก็หยุดสิ่งที่กำลังทำทันที และยืนข้าง ๆ อย่างรู้ใจกัน กำลังรอดูเรื่องตลกของนางอย่างเห็นได้ชัด