บทที่ 4

ชายทั้งสี่ได้รับคำสั่ง และเข้าหาหยุนชิงเหยียนพร้อม ๆ กัน เมื่อกี้นี้เธอถอดเสื้อคลุมของเธอออกแล้ว ยังคงยิ้มอย่างมีเสน่ห์ ค่อย ๆ รอให้พวกเขาเข้ามาใกล้ และทันใดนั้นก็เหยียดขาออก ต่อยมัดใส่พวกเขา โจมตีจุดที่อ่อนแอที่สุดของพวกเขา รุนแรง รวดเร็ว แม่นยำ ความเร็วเพียงแค่พริบตา อยากทำให้เธออับอาย ก็ไม่ดูว่าเธอเป็นใคร?

"อ๊าา" เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วห้อง และทั้งสี่คนเอามือกุมส่วนล่างพร้อมกัน กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

หยุนชิงเหยียนมองดูพวกเขาอย่างเยาะเย้ยดูถูก อยากทำให้เธออับอาย ก็ต้องดูว่าพวกเขามีความสามารถหรือไม่

เซียวจิ่งเซียนซึ่งนั่งอยู่ข้างเตียงดูตกตะลึง คิ้วขมวดแน่น นางรู้จักกังฟู แล้วจากนั้นสีหน้าก็ซีดเซียว หยุนเฮ่อไอ้แก่นั้นกล้าหาคนมาแอบอ้างชื่อ และทันใดนั้นก็เอื้อมมือออกไปจับข้อมือของนาง "เจ้าเป็นใคร"

"ข้าเป็นใคร เจ้ารู้ดีไม่ใช่หรือ?” หยุนชิงเหยียนเงยหน้าขึ้นมองเขาโดยไม่เกรงกลัว เจ้าสาวที่เขาแต่งงานด้วย เขาจะไม่รู้ว่านางเป็นใครเหรอ? ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเป็นใคร? จะตอบเขายังไง?

"หยุนชิงเหยียน อายุ 16 ปี เป็นคุณหนูสามที่เป็นที่รักมากที่สุดในตระกูลหยุน ได้รับการศึกษาที่ดีตั้งแต่ยังเป็นเด็ก นางเชี่ยวชาญด้านดนตรี หมากรุก ตัวอักษรและภาพวาด แต่นางไม่รู้วิชากังฟู" เซียวจิ่งเซียนพูดอย่างเย็นชา และจู่ ๆ ดวงตาก็กระชับ จากนั้นเพิ่มแรงในมือขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดว่า "บอกมา เจ้าเป็นใครกันแน่"