บทที่ 3

ดวงตาที่หล่อเหลาของเซียวจิ่งเซียนจ้องมองนางอย่างเย็นชา​ด้วยสีหน้าไม่แน่นอน​ มองยังไง​ ก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่บ้าแล้ว​ ถ้างั้นให้เขาทดสอบดูแล้วกัน​ ยื่นมือออกไปจับแขนนางทันที

"คุณจะทำอะไร" จู่ ๆ หยุนชิงเหยียนก็ดึงสติกลับ​มาได้​ และมองดูเขาอย่างระวัง

"เจ้าคิดว่าไงล่ะ? วันนี้เป็นคืนวันเข้าหอของเรา เจ้าคิดว่าข้าจะทำอะไร" นิ้วของเซียวจิ่งเซียนลูบไล้ใบหน้าของนางเบา ๆ เหมือนยั่วยุ แต่ดวงตาของเขานั้นเย็นชามาก​ ไม่มีความอบอุ่นเลยสักนิด

คืนเข้าหอ? หยุนชิงเหยียนแอบเยาะเย้ยในใจ ไม่ว่าเขาจะเป็นใครก็ตาม? ไม่ว่าร่างกายนี้จะเป็นใคร? ในเมื่อเธอมาแล้ว​ เธอจะไม่ยอมให้เขาลบหลู่​เช่นนี้ เธอยื่นมือปัดมือเขาออก​ และพูดด้วยความดูถูกเหยียดหยาม "ถ้าข้าจำไม่ผิด รู้สึกว่าเมื่อกี้เจ้าได้เข้าหอไปแล้ว"

"ฮ่าฮ่า" จู่ ๆ เซียวจิ่งเซียนก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แล้วจ้องมองนางตรง ๆ "เจ้าไม่ได้บ้าจริง ๆ ด้วย ดีมาก งั้นเรามาต่อกันเลย"

ต่อ? ต่ออะไร? หยุนชิงเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย

"มานี่"เซียวจิ่งเซียนยกยิ้มมุมปาก​ แล้วตะโกนไปทางประตู

"ท่านอ๋อง" ไม่นานก็มีชายร่างสูงใหญ่และแข็งแรงมากสี่คนเข้ามาจากข้างนอก ทักทายเขาด้วยความเคารพหลังจากเข้ามาในห้อง

"ไม่จำเป็น พวกเจ้าคงรู้ว่าต้องทำอย่างไร" เซียวจิ่งเซียนโบกมือแล้วนั่งบนขอบเตียง​ โอบไหล่​สาวงามที่สวมเสื้อผ้า​เรียบร้อย​แล้วบนเตียง​ พร้อมรอยยิ้มที่ชั่วร้ายมุมปากของเขา

"ขอรับท่านอ๋อง" ทั้งสี่คนลุกขึ้นพร้อม ๆ กัน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกแล้ว แน่นอนว่าพวกเขารู้ว่าท่านอ๋องให้พวกเขา​ทำอะไร เข้าใกล้หยุนชิงเหยียนช้า ๆ จากทั้งสี่ทิศทาง พวกเขา​มองดูนางด้วยความหลงใหล ราวกับว่าต้องการมองทะลุผ่านเสื้อผ้าของนาง เผยให้เห็นรูปร่างอันงดงามของนางอย่างไม่ต้องสงสัย​