ตอนที่ 1121 บุตรชายของต้าเฟิง

“โอ๊ย จี้ของผม! ทำไมถึงไปอยู่ในมือคุณลุง ใช่ครับ คนในรูปสร้อยคอคือแม่ผมเอง!”

เมื่อเห็นของที่พระเจ้าหลวงถืออยู่ในมือ ฉีเทียนเหอที่สับสนก็ตอบไปโดยไม่รู้ตัว แต่ไม่นานสีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

“คุณลุงรู้จักแม่ผมด้วยเหรอ ไม่หรอกมั้ง คุณลุงรู้จักแม่ผมได้ยังไง จำผิดคนแล้วละ!”

ประโยคครึ่งแรกน่าตกใจ ส่วนครึ่งหลังปฏิเสธอย่างเหลือเชื่อและหนักแน่น

ถึงจะพูดไปแบบนั้น จู่ๆ ในใจฉีเทียนเหอก็รู้สึกถึงโชคชะตาที่กำลังเล่นตลก แล้วมองไปที่เซียวปี้เฉิงด้วยสีหน้าตึงเครียด

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาคุยกับเซียวปี้เฉิงในสวนดอกไม้เมื่อครู่นี้ อีกฝ่ายก็พูดติดสำเนียงเหน่อด้วย

เมื่อเขาสงบสติอารมณ์แล้วขบคิด เมื่อเทียบกับลุงเซียวแล้ว สำเนียงของเซียวปี้เฉิงก็เหมือนกับสำเนียงของแม่เขาเป๊ะเลย!

สีหน้าของพระเจ้าหลวงก็ดูงุนงงและแปลกใจเล็กน้อย เขาก็หยั่งเชิงถาม “เสี่ยวเทียน แม่ของพ่อหนุ่มชื่อเต็มว่าอะไร ใช่เฟิงซ่านซิงหรือไม่”

‘ผู้สมรู้ร่วมคิดลักพาตัว’ อย่างกงจื่อโยวที่ดูอยู่ด้านข้าง เริ่มทำหน้ามึนงง อดถามไม่ได้ว่า “เฟิงซ่านซิงคือใคร”

“ลูกสาวคนโตของตาเฒ่าเฟิง ป้าแท้ๆ ของเฟิงหยาง”

สายตาของพระเจ้าหลวงจับจ้องไปที่ฉีเทียนเหอ ราวกับกำลังพิจารณาใบหน้าของเขาอย่างละเอียด

เมื่อลั่นประโยคนี้ออกมา อวิ๋นหลิงและผู้คนรอบข้างก็มองหน้ากันไปมา ต่างก็เห็นความประหลาดใจเล็กน้อยในสายตาของกันและกัน

นั่นไม่ใช่ต้าเฟิงหรอกหรือ!

ให้ความรู้สึกเหมือนว่าเรื่องราวจะออกนอกลู่นอกทางไปในแนวที่คาดเดาไม่ได้เสมอ...

นางอดเหลือบมองฉีเทียนเหออีกสองสามครั้งไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าโครงหน้าของเด็กหนุ่มคนนี้ค่อนข้างคล้ายกับของเสนาบดีซ้ายเฟิงอยู่บ้าง

ฉีเทียนเหอกะพริบตาปริบๆ จู่ๆ ก็ตื่นเต้นอย่างมาก ลุกขึ้นพรวดนั่งกับพื้น

“คุณลุง แม่ผมเป็นคนเมืองจินหยางของซีโจว บ้านเกิดคุณลุงอยู่ที่ไหน”

ตอนที่พูดคุยกัน อีกฝ่ายบอกแค่ว่าเป็นชาวนาจากชนบททางตะวันตกเฉียงเหนือ เขาก็ไม่ได้ถามอะไรมากนัก

ได้ยินเช่นนี้ เซียวปี้เฉิงเป็นคนแรกที่พูดด้วยความประหลาดใจ “คุณรู้จักจินหยางได้อย่างไร”

เมืองจินหยางเป็นชื่อเมืองหลวงของแคว้นต้าโจว หนุ่มผมขาวรู้เรื่องนี้ด้วยหรือ

ตอนนี้ทุกคนสับสนกันไปหมด

แต่จู่ๆ ฉีเทียนเหอก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ประกอบกับผมสีขาวยุ่งเหยิงของเขาทำให้ดูค่อนข้างเสียสติ ทุกคนก็ตกใจสะดุ้งโหยง

เขายกสองมือขึ้นลูบหน้าตัวเองอย่างแรง สูดหายใจเข้าลึกๆ สองสามที แต่เขาก็อดยกมุมปากด้วยความตื่นเต้นไม่ได้

“นี่ยังนึกว่าชาตินี้จะไม่มีวันเจอสถานที่แห่งนี้ซะอีก แต่ไม่คิดว่าพยายามหาแทบตายก็ไม่เจอ พอเลิกหากลับเจอซะงั้น ไม่ต้องเปลืองแรงเลย...”

“เท่าที่ผมรู้ ไม่เคยมีสถานที่ที่เรียกว่าเมืองจินหยางในประวัติศาสตร์ของโลกนี้ แม้ว่าจะมีราชวงศ์ที่เรียกว่าซีโจวเหมือนกัน แต่เมืองหลวงไม่ได้ชื่อว่าจินหยาง แต่เป็นเมืองฮ่าวจิงและเมืองเฟิงจิง”

ฉีเทียนเหอวางมือลงแล้วเงยหน้าขึ้นมองพวกเขาด้วยสองตาทอประกายวาวโรจน์

“ถ้าจำไม่ผิด หลายคนเดิมทีไม่ใช่คนของโลกนี้ใช่หรือไม่”

กงจื่อโยวสูดลมหายใจแล้วชี้ไปที่เขา พูดเสียงสั่นเครือ “โอ้สวรรค์! หรือว่าคุณก็มาจากที่นั่นด้วย?”

นั่นไม่ใช่คนบ้านเดียวกันหรอกหรือ!

“หืม? เป็นทหารร่วมรบหรือ”