ตอนที่ 1136 บังเอิญจริงๆ

สองคนที่กำลังถูกนินทาไม่รู้เรื่องนี้เลยสักนิด

หลังจากที่เฟิ่งเหมียนหลบเข้าไปในห้องนอนก็ไม่กล้าจะออกมาอีก แม้แต่อาหารกลางวันก็แสร้งทำเป็นนอนหลับ

แต่ในช่วงเวลาห้าโมงเย็น เสวียนจีที่นอนหลับเป็นตายทั้งวันก็ต้องตื่นขึ้นเพราะเสียงท้องร้อง เดินเข้าไปหาอาหารในห้องครัวราวกับผีที่หิวโหยมาจุติ

หลงเย่กับอวิ๋นหลิงกำลังเตรียมอาหารค่ำอยู่ในห้องครัว นางเปิดตู้เย็นดู ไม่เห็นมีของกินอะไร

“หิวจะตายอยู่แล้ว ทำไมไม่มีของกินเลย ข้าวกลางวันไม่เหลือเลยเหรอ”

“คืนนี้จะมีแขกมากินข้าวที่บ้าน ดังนั้นตอนกลางวันก็เลยต้มบะหมี่ง่ายๆกินกัน เธออดทนหน่อย อีกครึ่งชั่วโมงก็ได้กินแล้ว”

พวกนางจะกินหม้อไฟ วัตถุดิบที่เตรียมในห้องครัวล้วนเป็นของดิบ

บนโซฟา กงจื่อโยวมองถุงขนมที่ว่างเปล่าในมือ เกาศีรษะอย่างเขินอาย “โธ่เอ๊ย ช่วงบ่ายตอนดูหนังไม่ทันระวังกินจนหมดแล้ว”

ตลอดทั้งวันปากของเขาไม่เคยว่างเลย พระเจ้าหลวงก็เป็นคนชอบกินมาก ขนมถูกพวกเขาสองคนกินจนหมดเกลี้ยง

เสวียนจีกุมท้อง ใบหน้าเล็กๆย่นเป็นก้อน “จะมีแขกที่ไหนมาอีก......ถ้ายังไม่เริ่มกินอีกละก็ฉันคงได้กลายเป็นผีเปรตกลับชาติมาเกิดแล้ว”

เพิ่งจะพูดจบ ประตูของห้องนอนอีกห้องถูกเปิดออก เฟิ่งเหมียนที่ไม่โผล่มาให้ใครเห็นเลยทั้งวันในที่สุดก็ออกมาจากห้อง

เขาเดินไปข้างโซฟา ยื่นเค้กช็อกโกแลตสามเหลี่ยมก้อนหนึ่งให้กับเสวียนจี

“กินของว่างรองท้องก่อนเถอะ”

เสวียนจีรีบร้องออกมาอย่างดีใจว่า “พี่เหมียนจื่อช่างดีจริงๆ”

กงจื่อโยวเห็นเช่นนั้น ก็ได้แต่ถอนใจเงียบๆ ตอนกลางวันเรียกอย่างไรก็ไม่ยอมออกมากินข้าว ตอนนี้พอได้ยินเสียงของแม่สาวน้อย กลับปรากฏตัวขึ้นมาเอง

พระเจ้าหลวงดื่มนมไปหลายอึก กระแอมในลำคอก่อนจะเริ่มพูดปูทาง

“คืนนี้จะมีแขกคนสำคัญมากมาที่นี่ เมื่อวานพวกเจ้าสองคนไม่อยู่ ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเจ้าก็ฟังที่ข้าเล่าแล้วกัน”

หลังจากนั้น ก็เล่าเรื่องของฉีเทียนเหอให้ทั้งสองคนฟัง

เสวียนจีเบิกตาโตด้วยความตกตะลึง “อะไรนะ คนที่เดินทางข้ามเวลามาจากหนึ่งพันปีหลังจากนี้ อีกทั้งยังเป็นหลานแท้ๆของตระกูลเฟิงอย่างนั้นหรือ”

เค้าโครงเรื่องที่คดเคี้ยวแปลกประหลาดเช่นนี้ บทละครทีวียังไม่กล้าเขียนเลย

นางรู้สึกสนใจขึ้นมาทันที “เขานั่งยานอวกาศข้ามมิติมาหรือ โลกในหนึ่งพันปีข้างหน้าเป็นอย่างไรบ้าง มีสมองอัจฉริยะในตำนานอยู่จริงหรือไม่”

พระเจ้าหลวงเห็นเสวียนจีอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับฉีเทียนเหอเช่นนี้ ลูบหนวดอย่างได้ใจพลางมองไปทางเซียวปี้เฉิงและยิ้มออกมา

“โธ่ เรื่องที่หนุ่มสาวคุยกันข้าเป็นคนแก่จะไปรู้อะไร ประเดี๋ยวถ้าเสี่ยวเทียนมาแล้วเจ้าก็ถามเขาเองแล้วกัน”

พอได้รู้ที่มาของฉีเทียนเหอ เฟิ่งเหมียนก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง แต่เขามีนิสัยใจเย็นเสมอมา หลังจากตกตะลึงก็กลับสู่ความสงบได้อย่างรวดเร็ว และไม่ได้ใส่ใจเรื่องราวของคนแปลกหน้ามากเกินไปนัก

ดังนั้นจึงนั่งอยู่ข้างๆ ฟังเสวียนจีถามโน่นถามนี่อย่างเงียบๆ

มองเห็นสถานการณ์ที่ค่อยดีเท่าไหร่ เซียวปี้เฉิงอดไม่ได้ที่จะมองเฟิ่งเหมียนด้วยรู้สึกเห็นใจและผิดหวังเล็กน้อย