ตอนที่ 201 เช่นนั้นข้าจะยึดบัลลังก์

เมื่อเซียวปี้เฉิงเห็นว่าอวิ๋นหลิงไม่ได้ดุ สีหน้าก็ผ่อนคลาย

จักรพรรดิจาวเหรินสังเกตเห็นสิ่งนี้ก็รู้สึกเหนื่อยล้าและตระหนักว่าเขาอาจไม่สามารถรักได้อีกต่อไป

อวิ๋นหลิงนั้นเป็นคนมีเล่ห์เหลี่ยมและพูดจาโผงผาง พ่อของเขารู้เพียงว่าต้องปกป้องนาง ส่วนลูกชายของเขาเอาแต่สนใจว่าภรรยาของเขาจะดุหรือไม่ ไม่แสดงความกังวลต่อศักดิ์ศรีความเป็นชายและในฐานะพ่อที่เคารพนับถือ

“พอแล้ว เรามาพูดเรื่องปืนคาบศิลากับปืนไฟกันดีกว่า”

จักรพรรดิจาวเหรินไม่ต้องการที่จะอยู่ในหัวข้อก่อนหน้านี้ เขารู้สึกหงุดหงิด เจ็บหน้าอก

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซียวปี้เฉิงก็พูดอย่างจริงจังว่า “รายงานต่อฝ่าบาท ช่างฝีมือสำหรับทำปืนคาบศิลาถูกค้นพบแล้ว อย่างช้าที่สุดกลางเดือนหน้า เราจะสามารถผลิตชุดแรกได้ คำแนะนำของอวิ๋นหลิงคือสร้างสิบอันก่อนแล้วค่อยดูผลลัพธ์”

อวิ๋นหลิงพยักหน้า “ก่อนอื่นเราต้องจัดกลุ่มเพื่อดูว่ามีที่ว่างสำหรับการปรับปรุงหรือไม่ การฝึกเบื้องต้นเราสามารถมอบหมายองครักษ์ลับ การใช้ปืนคาบศิลาจะต้องได้รับการสอนโดยหม่อมฉันเป็นการส่วนตัว เมื่อหม่อมฉันได้ฝึกพวกเขาแล้ว เราสามารถมอบหมายให้พวกเขาเป็นผู้สอนในกองพันปืนไฟได้”

พระเจ้าหลวงและจักรพรรดิจาวเหรินพยักหน้าโดยไม่มีความขัดแย้งใดๆ และหารือเกี่ยวกับเผ่าทูเจวียอีกสองสามเรื่อง

“เมื่อเร็วๆนี้พี่ใหญ่ในสวนหลังเรือนมีพฤติกรรมที่ดี ผู้ให้ข้อมูลของเราบอกว่าไม่มีการเคลื่อนไหวที่น่าสงสัย และแม้แต่รายงานลับของเหวินกั๋วกงผู้เฒ่าก็ยืนยันเรื่องนี้”

พระเจ้าหลวงหยิบยาสูบขึ้นมาแล้วสูดลมหายใจลึกด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ก่อนหน้านี้พวกเขาเกือบจะเปิดเผยตัวเมื่ออยู่ในมือของอวิ๋นหลิง แน่นอนว่าพวกเขาไม่กล้าที่จะเคลื่อนไหวอย่างเร่งรีบในตอนนี้ เรารอจนกว่าเจ้าใหญ่จะกลับไปที่เมืองหลวงและดูว่าพวกเขาแสดงการเคลื่อนไหวหรือไม่”

ที่เขาถึงพูด “เจ้าใหญ่” ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากอันชินอ๋อง หากเขากำลังจะกลับเมืองหลวงและถ้ามีความเคลื่อนไหวใดๆจากฉู่อวิ๋นหานและฮูหยินเหลียน การคาดเดาของอวิ๋นหลิงน่าจะถูกต้อง

เซียวปี้เฉิงสัมผัสได้ถึงกลิ่นควันที่รุนแรงและคำพูดที่ปกปิดเป็นความลับ อดไม่ได้ที่จะเตือนด้วยเสียงต่ำว่า “เสด็จปู่ อวิ๋นหลิงยังไม่ถูกคุมขัง”

พระเจ้าหลวงรู้ตัวว่าพลาดพลั้ง รีบดับยาสูบ โบกมืออย่างไม่ไยดี

“นี่ไม่ใช่เรื่องของเจ้า รีบออกไป!”

เมื่อรู้ว่าเขายังมีเรื่องต้องหารือกับจักรพรรดิจาวเหริน เซียวปี้เฉิงจึงนำอวิ๋นหลิงออกไปก่อน

ภายในห้องยังคงได้ยินเสียงพูดคุยพึมพำแผ่วเบา

เซียวปี้เฉิงถอนหายใจเบาๆ สีหน้าของเขางงงวย “เสด็จพ่อ ท่านคิดจริงๆหรือว่าพี่ใหญ่จะสมรู้ร่วมคิดกับศัตรูต่างถิ่น...…หากเกลียดจากก้นบึ้งของหัวใจ เมื่อท่านแต่งตั้งรัชทายาท เหตุใดพี่ใหญ่ถึงไม่คัดค้าน? เมื่อขึ้นครองราชย์แล้ว ก็ไม่ได้ทำอะไรเลย”

ทั้งคู่เกิดมาจากแม่เดียวกันและเป็นพี่น้องร่วมสายโลหิต มีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดและกลมกลืนเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด

เมื่ออดีตพระเจ้าหลวงเลือกเขาเป็นรัชทายาท เขาได้ถามอันชินอ๋องเป็นการส่วนตัว อันชินอ๋องดูเหมือนไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย แถมยังหัวเราะและปลอบใจเพื่อไม่ให้รู้สึกผิด

“ในตอนนั้น พี่ใหญ่บอกข้าว่าความทะเยอทะยานของเขาไม่ได้อยู่ที่นี่ เพราะในใจของเขามีสิ่งที่สำคัญกว่า หากเขาได้รับบัลลังก์ เขาจะสูญเสียสิ่งที่เขาปรารถนาอย่างแท้จริง”

แม้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะเสื่อมถอยลงอย่างรวดเร็วหลังจากที่เขาแต่งงานจี้ซูเฟย แต่จักรพรรดิจาวเหรินไม่เคยเชื่อคำพูดของอันชินอ๋องที่อ้างถึงจี้ซูเฟย

ถ้าสิ่งที่เขาต้องการคือจี้ซูเฟย เขาควรจะต่อสู้เพื่อตำแหน่งรัชทายาท แต่อันชินอ๋องไม่เพียงไม่ต่อสู้เพื่อตำแหน่งนั้น เขายังไม่ได้ทำอะไรเลยเมื่อเขาขึ้นครองบัลลังก์

เขาเฝ้าอย่างลับๆเป็นเวลาหลายปี อันชินอ๋องก็ไม่ได้แสดงอาการผิดปกติแต่อย่างใด

จักรพรรดิจาวเหรินรู้สึกงุนงงอย่างมาก

“ใครจะรู้ว่าอะไรอยู่ในความคิดของเจ้าใหญ่”

พระเจ้าหลวงมีสีหน้าโศกเศร้า หยิบยาสูบขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เพียงเพื่อตระหนักว่าม้วนนั้นดับไปแล้ว

ถ้าเป็นไปได้ เขาอยากให้อวิ๋นหลิงเป็นคนผิด

ไม่มีใครอยากให้อันชินอ๋องเป็นสายลับภายในสมรู้ร่วมคิดกับศัตรูต่างถิ่น ในห้องโถงใหญ่ พ่อและลูกยังคงเงียบเป็นเวลานาน

“……”

อวิ๋นหลิงและเซียวปี้เฉิงกลับไปที่ตำหนักฉางหนิง เมื่อเข้าไปในห้องโถง พวกเขาถอดเสื้อผ้าชั้นนอกที่แปดเปื้อนด้วยอากาศเย็นและกลิ่นควันไฟ พวกเขาเล่นกับลูกน้อยของพวกเขา