ตอนที่ 202 รุ่ยอ๋อยประชวรหนัก

เซียวปี้เฉิงเห็นคิ้วของเธอเต้นด้วยความดีใจ และหน้าแดงระเรื่อประดับใบหน้าที่อ่อนโยนของเธอ ไม่สามารถระงับความสนุกของเขาได้

เขาลดเสียงลง โน้มตัวเข้าไปใกล้ คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความผ่อนคลายและความขี้เล่น

“ตกลง ไม่ว่าจะในที่สาธารณะหรือที่ส่วนตัว ข้ายินดีเป็นทาสรับใช้ของเจ้าตลอดไป”

เสียงทุ้มของเขาก้องอยู่ในหูของอวิ๋นหลิง แหบเล็กน้อยพร้อมกับลมหายใจอุ่นๆ ทำให้นางรู้สึกเสียวซ่า

“ในที่สาธารณะหรือที่ส่วนตัว?”

อวิ๋นหลิงหยุดชั่วครู่หนึ่ง เข้าใจความหมายโดยนัยในคำพูดของเขา และอดไม่ได้ที่จะจ้องมองเซียวปี้เฉิงด้วยแก้มที่แดงระเรื่อเล็กน้อย

“ใครสอนท่านอย่างนั้น?”

พวกเขากำลังคุยกันอย่างจริงจัง แต่จู่ๆเขาก็เริ่มพูดติดตลก

“ข้าได้เรียนรู้ด้วยตัวเองเมื่อข้าพบเจ้า”

ดวงตาของเซียวปี้เฉิงดูไร้เดียงสา เขาบำเพ็ญตบะอยู่เป็นเวลานานนับวันคืนโดยมีคนรักอยู่เคียงข้างแต่มิอาจแตะต้องนางได้ช่างทรมานยิ่งนัก

การคิดว่าต้องอดอาหารต่อไปอีกเดือนก็เกินจะทนแล้ว เขาอดไม่ได้ที่จะดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนของเขาและถอนหายใจยาวออกมาจากส่วนลึกของหัวใจ

ทานไม่ได้ ทานสักนิดหน่อยก็คงไม่มีปัญหา

เขาจ้องตรงไปที่ริมฝีปากของอวิ๋นหลิง กำลังจะทำอะไรบางอย่าง จู่ๆประตูห้องโถงก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เสียงผู้ชายที่คุ้นเคยดังก้องไปทั่วห้อง ไม่สามารถปกปิดความกังวลได้

“เจ้าสาม! นางหนูหลิง!”

ใบหน้าของเซียวปี้เฉิงเปลี่ยนเป็นเข้มครึ้ม และเขารีบปล่อยอวิ๋นหลิง ช่วยนางจัดผมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยของนาง

“อาจารย์ปู่ เหตุใดท่านจึงไม่แจ้งให้ข้าราชบริพารทราบว่าท่านมาถึง”

คนที่มาถึงคืออู๋อันกง ซึ่งพวกเขาไม่ได้เห็นมาระยะหนึ่งแล้ว เขาแบกตะกร้าใบใหญ่ไว้บนหลัง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ หลังจากที่ได้เห็นเด็กทั้งสองนอนหลับอย่างสงบสุขบนเตียงเล็กๆ สีหน้าของเขาก็อ่อนลงเล็กน้อย และเขาก็รู้ตัวว่าควรลดเสียงลงเมื่อพูด

“ข้ามาหาเจ้าด้วยเรื่องด่วน ไม่มีเวลาแจ้งข้าราชบริพาร”

อวิ๋นหลิงเห็นว่าเขาดูไม่เป็นมิตรจึงถาม “ท่านมีเรื่องด่วนอะไรหรือ?”

“ข้ามาเพื่อบอกเจ้าสองเรื่อง ประการแรก ต้องขอบคุณนางหนูหลิงที่ปลูกบัวเจ็ดทวาร ข้าได้เตรียมยาเพื่อรักษาโรคหัวใจของรัชทายาทเจิ้นกั๋วกงแล้ว หลังจากที่เขารับมันเป็นเวลาสองเดือน สารพิษที่เหลืออยู่ในร่างกายของเขาทั้งหมด จะถูกกำจัดจนหมดสิ้น”

“ประการที่สอง ข้ามาเพื่อถามว่ามีวิธีใดที่จะชุบชีวิตสมุนไพรในตะกร้านี้ได้หรือไม่”

อู๋อันกงมีสีหน้าเศร้าหมองขณะที่เขาหยิบสมุนไพรหายากที่ตายแล้วครึ่งต้นออกจากตะกร้าทีละชิ้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและรำคาญ

อวิ๋นหลิงฟังคำอธิบายของเขาก่อนจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

ไม่กี่เดือนก่อน อู๋อันกงกลับมาจากการเดินทางไกลครั้งสุดท้าย โดยนำสมุนไพรหายากหลายชนิดที่เขาเพียรเก็บสะสมตลอดหลายปีกลับมา

ในเวลานั้นเขาได้เก็บเมล็ดพันธุ์ที่เพาะยากที่สุดไว้จำนวนหนึ่ง โดยตั้งใจที่จะค้นคว้าและเพาะปลูกด้วยตัวเอง เขามอบความไว้วางใจให้อวิ๋นหลิงเพาะปลูกบัวเจ็ดทวาร ส่วนที่เหลือของสมุนไพรที่ง่ายต่อการเพาะปลูกจะถูกส่งมอบให้กับศิษย์หลินซิน

“ตราบใดนางอ่านหนังสือทางการแพทย์โบราณอย่างละเอียด มันจะเป็นเรื่องง่ายที่จะเพาะปลูกสมุนไพรเหล่านี้! แต่นางไม่สามารถระบุเมล็ดพืชได้ นางแสร้งทำเป็นว่าเข้าใจและปลูกโดยไม่ถาม ลงเอยด้วยการทำลายความพยายามอันอุตสาหะมาครึ่งชีวิตของข้า!”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ อู๋อันกงก็โกรธจัด

ในวัยหนุ่มของอู๋อันกง เชี่ยวชาญทั้งศิลปะการต่อสู้และการแพทย์ หลังจากที่ภรรยาและลูกของเขาถูกสังหารโดยชาวทูเจวีย เขาไม่เคยแต่งงานใหม่หรือมีลูกเป็นของตัวเองเลย เขากลับรับเด็กหนุ่มที่มีพรสวรรค์มาเป็นลูกชายบุญธรรมแทน โดยส่งต่อมรดกศิลปะการต่อสู้ของเขา

ในขณะที่เขาพบผู้สืบทอดศิลปะการต่อสู้ของเขา แต่ก็ไม่มีใครสืบทอดทักษะทางการแพทย์ของเขา

ลูกชายบุญธรรมของเขาไม่มีพรสวรรค์ในด้านนี้ ซึ่งอู๋อันกง คาดไม่ถึง นับตั้งแต่ลูกสะใภ้อุปถัมภ์ของเขาแต่งงานเข้ามาในครอบครัว นางกระตือรือร้นที่จะเป็นลูกศิษย์และเรียนวิชาแพทย์จากเขา

ในตอนแรกเขาไม่ได้คิดถึงหลินซินมากนัก เขารู้สึกว่าแม้นางจะขยันขันแข็ง แต่นางก็ไม่ได้มีความสามารถระดับสูงในด้านการแพทย์ อย่างน้อยก็ไม่ถึงมาตรฐานของเขาในการรับศิษย์

เขาไม่สามารถต้านทานคำอ้อนวอนของนางและลูกชายบุญธรรมของเขาได้ เมื่อพิจารณาว่าเขาไม่สามารถหาผู้สืบทอดที่เหมาะสมได้ด้วยตนเอง เขาจึงรับนางเป็นศิษย์อย่างไม่เต็มใจ

“เจ้านึกภาพความยุ่งเหยิงที่นางทำได้ไหม นางจำสมุนไพรไม่ได้และไม่รู้วิธีปลูกมัน นางควรจะพูดแบบนั้นแทนที่จะทำลายผลงานที่ข้าทำมาครึ่งชีวิต!”

ก่อนมาที่นี่ อู๋อันกงได้ดุหลินซินในเรือนแล้ว เกือบจะตัดความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์กับศิษย์