ตอนที่ 228 ความยากจนจำกัดจินตนาการ

อวิ๋นหลิงเห็นความลังเลของนาง จึงพูดเบาๆ ว่า “ถ้าเจ้ามีอะไรจะพูด ก็พูดมาเถอะ ข้าชอบคนตรงไปตรงมา”

ไม่กี่วันมานี้ จื่อเถาไม่เพียงแต่มีนิสัยไม่เลว แต่ยังมีสายตาเฉียบแหลม อวิ๋นหลิงตั้งใจจะฝึกให้นางเป็นคนสนิทของนาง

จื่อเถาได้สติกลับมา ไม่ได้บอกเรื่องที่ว่าจิ้งอ๋องไม่ชอบนาง

นางพยักหน้า น้ำเสียงของนางเย็นชาและจริงจัง “ข้าอยากจะขออนุญาตพระชายา พรุ่งนี้เป็นวันที่สุนัขหัวขโมย เฟิงจิ่นเฉิงจะถูกตัดหัว ข้าอยากเห็นเขาหัวหลุดจากบ่าด้วยตัวเอง!”

ตอนนี้อวิ๋นหลิงถึงจำได้ว่าวันนี้เป็นวันที่เฟิงจิ่นเฉิงถูกตัดสินประหารชีวิต แต่ถ้าจื่อเถาไม่พูดถึงเรื่องนี้ นางเกือบจะลืมคนคนนี้ไปแล้ว

“พรุ่งนี้ข้าจะไปร้านยาพอดี งั้นมากับข้าสิ”

นางเพิ่งพัฒนายาเสริมความงามใหม่ออกมาขาย และต้องไปร้านขายยา พอดีกับได้แวะไปส่งทางเฟิงจิ่นเฉิงให้ไปดี ตายเร็วแล้วไปเกิดใหม่เร็วๆ

.....

วันรุ่งขึ้นก็ย่างเข้าสู่หน้าหนาว

ในต้าโจว การประหารชีวิตนักโทษส่วนใหญ่จะกำหนดไว้ในฤดูหนาว ส่วนการอภัยโทษจะมีในฤดูใบไม้ผลิ

คนโบราณเชื่อว่าการจัดตั้งระบบการปกครองไม่เพียงแต่จะต้องสอดคล้องกับเจตจำนงของสวรรค์เท่านั้น แต่ยังไม่ควรให้การลงโทษและการอภัยโทษขัดกัน ฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนเป็นฤดูกาลการเจริญเติบโตของทุกสิ่ง ฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวเป็นฤดูกาลสำหรับการฆ่าและจำศีล ดังนั้นกฎของตุลาการของทุกแคว้นจึงสอดแคว้นกับเจตจำนงของสวรรค์

มีนักโทษที่รอประหารอยู่ไม่น้อย แต่สิ่งที่เฟิงจิ่นเฉิงทำนั้นเลวร้ายเกินไป และเหตุการณ์ดังกล่าวก็ส่งผลกระทบในวงกว้าง ดังนั้นเขาจึงได้รับการดูแลเป็นแขกวีไอพี

ไม่จำเป็นต้องรอ แทรกแถวได้ทันที เมื่อย่างเข้าสู่หน้าหนาวก็ลงมือ

หลังจากอธิบายเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ใหม่ที่จะวางจำหน่ายแล้ว อวิ๋นหลิงก็พาจื่อเถาไปที่แท่นประหาร เซียวปี้เฉิงนั่งในรถม้าไปกับนางด้วย

หลังจากเข้าสู่ฤดูหนาว อากาศก็เย็นในชั่วข้ามคืน ลมเหนือส่งเสียงหวีดหวิว เมืองหลวงทั้งหมดก็ดูเหมือนจะจมดิ่งสู่บรรยากาศอันหนาวเหน็บ

อวิ๋นหลิงรออยู่ในรถม้าประมาณครึ่งถ้วยชา และในที่สุดก็เห็นคุกรถม้าที่เฟิงจิ่นเฉิงถูกคุมขังค่อยๆ ถูกดึงออกมา

ผู้ชมที่อยู่ข้างถนนเริ่มฮือฮากันอย่างรวดเร็ว และพากันส่งเสียงกระซิบกระซาบ

“นี่คือเฟิงจิ่นเฉิงที่ก่อเหตุที่บ้านน้ำพุร้อนหรือ ข้าได้ยินมาว่าเขาคือบุตรชายสายตรงของเสนาบดีเฟิงนี่”

“ปกติก็ดูไม่ได้แย่ คิดไม่ถึงจริงๆ...”

“ตระกูลเฟิงไปแตะโดนขีดจำกัดของฮ่องเต้แล้ว...”

ท่ามกลางลมหนาวอันขมขื่น เฟิงจิ่นเฉิงสวมเสื้อผ้าบางๆ ตัวสั่นเทาอยู่ในกรง เขาเสียสติไปแล้ว ไม่รู้ว่าจะต้องเจออะไรต่อไป เอาแต่ยิ้มเยาะและพูดกับตัวเอง

อวิ๋นหลิงที่ดูอยู่ครู่หนึ่ง ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

“ไอ้ชั่วตัวนี้ก่ออาชญากรรมที่ชั่วร้าย คนที่เฝ้าดูอยู่พวกนี้หรือว่าทำได้แค่ด่าเขาสองสามประโยคเท่านั้น?”

เซียวปี้เฉิงมีสายตาจริงจัง “นอกจากด่าเขาแล้วจะทำอะไรได้อีกล่ะ?”

อวิ๋นหลิงโบกมือแล้วทำท่าทาง “ในทีวีไม่ได้แสดงแบบนี้ ทุกครั้งที่เจอฉากแบบนี้ พวกชาวบ้านจะต้องลุกฮือ แล้วโยนผักเน่าไข่ไก่ถึงจะถูก”

มุมปากของเซียวปี้เฉิงกระตุก “ผู้คนที่นั่นร่ำรวยจริงๆ... อย่าว่าแต่ไข่ ผักในฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวนั้นมีค่ามาก แม้ว่าจะเป็นผักเน่า แต่ก็ยังให้อาหารกับหมูและไก่ได้ ดีกว่าเอามาโยนใส่ตัวนักโทษประหาร”

ชาวบ้านไม่อยากจะโยนอาหารเหล่านั้นหรอก

หลังจากนั้น น้ำเสียงของเขาก็ดูเหมือนอิจฉา “ฉากที่เจ้าพูดถึงอาจมีให้เห็นในตงฉู่เท่านั้น อย่าหวังว่าจะได้เห็นในแคว้นโจว”

อวิ๋นหลิง “...”

ไม่มีอะไรจะพูดอยู่พักหนึ่ง ความยากจนของชาวต้าโจวจำกัดจินตนาการของนางของนางจริงๆ

นางมองไปรอบๆ อีกครั้งและพบว่ามีคนไม่กี่คนที่หยุดดูการประหารชีวิต ส่วนใหญ่เดินผ่านมาแล้วมามุงดู ด่าไม่กี่คำเท่านั้น

รอบลานประหารมีคนน้อยมาก