ตอนที่ 229 บางครั้งก็ต้องขยันทำธุรกิจ

เฟิงจิ่งเหวยอ้าปากแต่ก็พูดไม่ออก ขณะที่นางลังเลจะถอย คนที่อยู่บนแท่นประหารชีวิตก็ตะโกนเสียงดัง ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ

“ประหารชีวิต!”

คำพูดนั้นยังไม่ทันจะจบ เพชฌฆาตก็ยกมีดขึ้นแล้วฟาดลงไป การร้องไห้ หัวเราะอย่างบ้าคลั่งของเฟิงจิ่นเฉิงก็หยุดลงทันที

ร่างกายทั้งหมดของเฟิงจิ่งเหวยอ่อนยวบลง นางทรุดตัวลงกับพื้นแล้วจ้องมองไปที่พื้นอย่างตะลึง ร่างกายของนางสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ นางไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมอง

เสียงของอวิ๋นหลิงดังขึ้นจากในรถม้า

“เอาล่ะ จื่อเถา กลับบ้านกันเถอะ”

สาวน้อยคนนี้ช่างกล้าหาญจริงๆ นางไม่เคยเห็นฉากตัดหัวที่นองเลือดแบบนี้มาก่อน เห็นได้ชัดว่านางหวาดกลัว แต่กลับรวบรวมความกล้าที่จะออกจากรถม้า และเฝ้าดูเฟิงจิ่นเฉิงถูกประหารด้วยตัวเอง

จื่อเถาพยักหน้าด้วยใบหน้าซีดเผือด ตอบเสียงสั่นเทา “บ่าวเข้าใจแล้ว”

นางลากร่างที่อ่อนแรงของนางไปที่รถม้าอีกคันหนึ่ง ก่อนนางจะไปก็ยังบังคับตัวเองให้มองเฟิงจิ่นเฉิงที่ร่างกายถูกแยกออกจากกันเป็นครั้งสุดท้าย

ท่านพ่อ คนชั่วคนนั้นถูกประหารชีวิตแล้ว ของให้วิญญาณของท่านในปรโลกไปสู่สุคติ

จื่อเถากลั้นความโศกเศร้าและไม่หลั่งน้ำตา นางพูดอะไรบางอย่างในใจเงียบๆ แล้วปิดม่านรถม้าลง

ลู่ฉีเดินอ้อมรถม้าไป ไม่สนใจเฟิงจิ่งเหวยที่หวาดกลัวจนโง่เขลาอยู่ตรงนั้น

เมื่อเดินผ่านอีกฝ่าย เขาจงใจสะบัดแส้อย่างแรง ม้าร้องฮี่แล้วพุ่งออกไป ทิ้งไว้เพียงฝุ่นที่คละคลุ้งอยู่ด้านหลังให้อีกฝ่าย ซึ่งทำให้เฟิงจิ่งเหวยไอและหลั่งน้ำตาออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

เมื่อมองไปที่เฟิงจิ่งเหวยที่เต็มไปด้วยฝุ่น ลู่ฉีก็รู้สึกพึงพอใจ

สตรีชั่ว กินฝุ่นไปซะเจ้า!

ด้วยรูปลักษณ์ที่อัปลักษณ์และจิตใจที่เน่าเฟะเช่นนี้ ก่อนหน้านี้ยังกล้าใช้ชีวิตของพระชายามาขู่ให้ท่านอ๋องแต่งงานกับนาง ช่างไม่ดูว่าตัวเองห่างชั้นจากพระชายาขนาดไหน

ความอัปยศอดสูนี้ทำให้เฟิงจิ่งเหวยได้สติกลับมา นางไม่สามารถระงับอารมณ์ได้อีกต่อไป นั่งลงบนพื้นแล้วร้องไห้โหยหวนออกมา

“พี่ชาย...พี่ชาย!”

นางเรียกเฟิงจิ่นเฉิงแต่นางไม่กล้าหันกลับไปมอง ความเกลียดชังในใจของนางพุ่งออกมาพร้อมกับความโกรธ

“ฉู่อวิ๋นหลิง...ฉู่อวิ๋นหลิง...ชาตินี้ข้ากับเจ้าไม่ตายไม่เลิกรา!”

วันหนึ่ง นางจะตอบแทนความคับแค้นใจและความเจ็บปวดที่นางได้รับคืนกลับไปเป็นร้อยเท่า ให้สตรีคนนั้นตายอย่างไรที่ฝัง และให้ผู้ชายคนนั้นต้องเสียใจ!

เฟิงจิ่งเหวยนั่งลงท่ามกลางความลมหนาว ด่าสาปแช่งไม่หยุด จู่ๆ ก็มีมือที่ถือผ้าเช็ดหน้าปักลายโผล่เข้ามาในสายตาของนาง

นางตะลึงงันเล็กน้อยและเงยหน้ามองทั้งน้ำตา เห็นผู้หญิงแปลกหน้าในชุดสีเขียวยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้ามีความองอาจอยู่สามส่วนและเหมือนผู้ชายสองส่วน

อีกฝ่ายเม้มริมปากยิ้ม และน้ำเสียงก็ทุ้มต่ำ

“อยากแก้แค้นหรือ ข้าช่วยเจ้าให้ได้สิ่งที่ต้องการ”

ในลมเหนือที่เยือกเย็น ไม่มีใครได้ยินเสียงสตรีในชุดสีเขียวว่านางกระซิบอะไร

หลังจากนั้นไม่นาน เฟิงจิ่งเหวยก็ค่อยๆ ลุกขึ้นจากพื้นและเข้าไปในรถม้าของอีกฝ่าย

......

หลังจากรถม้าแล่นไปได้สองเค่อ ในที่สุดรถม้าก็มาถึงจวนของจิ้งอ๋อง

จื่อเถาอาเจียนออกมาทันทีที่นางลงจากรถ เพราะฉากเลือดในศีรษะของเฟิงจิ่นเฉิงตกลงไปส่งผลกระทบต่อนางอย่างมาก

แต่อาจเป็นเพราะได้แก้แค้นแล้ว สีหน้าของนางจึงดูผ่อนคลายมากขึ้น

อวิ๋นหลิงพูดอย่างอ่อนโยนว่า “บ่ายนี้ไม่มีอะไรให้เจ้าทำแล้ว กลับไปพักที่ห้องเถอะ ถ้าเจ้ารู้สึกไม่สบาย ก็บอกตงชิงหรือมาหาข้าก็ได้”

หัวใจของจื่อเถารู้สึกอบอุ่น นางกล่าวด้วยความซาบซึ้ง “บ่าวสบายดี ขอยคุณพระชายาที่ห่วงใย”

หลังจากอยู่ด้วยกันมาหลายวัน จื่อเถาก็เข้าใจนิสัยของอวิ๋นหลิงแล้ว รู้ว่านางเป็นคนชอบพูดตรงๆ นางไม่วางท่าต่อบ่าวรับใช้