ตอนที่ 266 คนที่งดงามยิ่งกว่าราชครู

การเคลื่อนไหวของเซียวปี้เฉิงดึงดูดความสนใจของทุกคนในห้องโถงทันที เมื่อเห็นฉากนี้ ราชทูตของตงฉู่ก็เข้าไปเกลี้ยกล่อมด้วยความตื่นตระหนก

“จิ้งอ๋องหยุดบัดเดี๋ยวนี้ อ้ายเต๋อหัวเพียงแค่อยากจะทักทายพระชายา!”

เซียวปี้เฉิงหัวเราะกลับด้วยความโกรธ “เจ้าเรียกนี่ว่าพิธีทักทายอย่างนั้นหรือ?”

เห็นได้ชัดว่าเขากำลังเอาเปรียบภรรยาต่อหน้าเขา คิดว่าเขาโง่นักหรือ! วันนี้เขาจะต้องเอาชนะสัตว์ประหลาดผมเหลืองตัวนี้ให้ได้!

ไม่มีบุรุษคนใดที่จะทนต่อเรื่องแบบนี้ได้ ดังนั้นราชทูตตงฉู่จึงใช้กำลังทั้งหมดของเขา ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงราวตับหมู แต่ก้ไม่อาจสะกิดแขนของเซียวปี้เฉิงได้แม้แต่น้อย

อวิ๋นหลิงทนดูต่อไปไม่แล้ว และรีบปลดเนคไทของอ้ายเต๋อหัวออกจากฝ่ามือของเซียวปี้เฉิง

“มีคนดูมากมาย เจ้าเป็นบ้าอะไรไป!” อวิ๋นหลิงแอบจ้องมองที่เซียวปี้เฉิงและอธิบายด้วยเสียงแผ่วเบา “นี่เป็นมารยาทของชาวตะวันตก เมื่อพวกเขาพบกัน พวกเขาจะกอดกันหรือจูบหลัง มือและแก้มกัน”

หลังจากฟังอวิ๋นหลิงคำอธิบายแล้ว เซียวปี้เฉิงก็ค่อยๆปล่อยมือออกอย่างเก้อเขิน ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีดำ "นี่มันมารยาทบ้าบออันใดกัน... มันเป็นพฤติกรรมของคนมักมากบ้าตัณหาต่างหาก"

ที่ทางเข้าห้องโถงใหญ่ ตี้อู๋เหยาซึ่งเพิ่งลงจากเกี้ยวก็มองเห็นฉากนี้ทั้งหมด และอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเล็กน้อย

เมื่อมองดูใบหน้าที่เย็นชาและดุดันของเซียวปี้เฉิง นางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสัยในตัวเองเล็กน้อย นี่คือคนที่ช่วยชีวิตนางเมื่อสามปีที่แล้วจริงๆหรือไม่?

แม้ว่ายามนั้นนางจะมองไม่เห็น แต่นางก็ยังรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนหนุ่มที่ชอบพูดและหัวเราะทั้งยังมีอารมณ์ขัน

ในห้องโถง ราชทูตตงฉู่กำลังจัดปกคอเสื้อของอ้ายเต๋อหัวและรีบขอโทษ "อ้ายเต๋อหัว คนเหล่านี้ไม่เคยเห็นโลกและไม่เข้าใจกฎเกณฑ์ภายนอก ท่านอย่าได้ทำราวกับว่าพวกเขาได้เปิดหูเปิดตาเช่นท่าน ... "

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา การค้าทางทะเลของตงฉู่มีมากขึ้นเรื่อยๆ ในฐานะขุนนางชนชั้นสูงชาวตะวันตกอ้ายเต๋อหัวไม่เพียงแต่มีความสัมพันธ์ทางการค้าอย่างใกล้ชิดกับตงฉู่เท่านั้น แต่ยังสามารถจัดหาปืนคาบศิลาที่จำเป็นมากให้พวกเขาด้วย ดังนั้นเขาจึงได้รับการยกย่องอย่างสูงจากจักรพรรดิฉู่

ราชทูตกลัวว่าเขาจะโกรธจึงใช้ภาษาอังกฤษที่กระท่อนกระแท่นขอโทษซ้ำแล้วซ้ำอีก บางทีอาจเพราะคิดว่าชาวต้าโจวฟังไม่รู้เรื่อง จึงได้ลอบดูแคลนและก่นด่าไปเสียยกใหญ่

ใบหน้าของอวิ๋นหลิงมืดลงทันที และเอ่ยอย่างนิ่งเฉย "เจ้าเรียกใครว่าคนบ้านนอกหรือหนูในคูน้ำสกปรก นี่คือมารยาทและจิตใจของชาวตงฉู่หรือ? หากเจ้าก่นด่าอีกครั้ง เชื่อหรือไม่ ข้าจะเด็ดหัวของเจ้าออกไป!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ราชทูตตงฉู่ก็มองดูนางด้วยความตกใจและเอ่ยตะกุกตะกัก "เจ้า เจ้ารู้จักภาษาตะวันตกหรือ?"

อวิ๋นหลิงมองเขาอย่างโหดเหี้ยมและดึงเซียวปี้เฉิงไปข้างหน้าเพื่อขอโทษอ้ายเต๋อหัว

“อ้ายเต๋อหัว ขออภัยอย่างยิ่ง สามีของข้าไม่เข้าใจมารยาทของเจ้า เขาแค่ลงมือเพราะเขาเข้าใจผิด โปรดยกโทษให้ด้วย”

เมื่อราชทูตตงฉู่ได้ฟังภาษาต่างแคว้นที่คล่องแคล่วของนาง ก็เบิกตากว้าง ปากของเขาก็อ้ากว้างเสียจนยัดไข่เข้าไปได้

เขาเรียนภาษาตะวันตกมาหลายปีแต่เขาแทบจะไม่สามารถสื่อสารกับอ้ายเต๋อหัวได้ เมื่อทั้งสองฝ่ายคุยกัน อีกฝ่ายก็ต้องลดความเร็วของภาษาลงจึงจะได้ แต่คำพูดของอวิ๋นหลิงกลับเร็วมากจนเขาไม่อาจเข้าใจความหมายทั้งหมดได้

เซียวปี้เฉิงเองก็ไม่รู้ว่าอวิ๋นหลิงกำลังพูดถึงอะไร แต่เขารู้ว่าเมื่อครู่ราชทูตจากตงฉู่กำลังก่นด่าพวกเขาเป็นภาษาต่างแคว้น

เขาทำสีหน้าจริงจัง กล่าวคำนับแก่อ้ายเต๋อหัว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก "ข้าทำให้เจ้าขุ่นเคืองแล้ว พี่ชายโปรดยกโทษให้ข้าด้วย!"

"โห...สวรรค์..."

อ้ายเต๋อหัวฟื้นคืนสติได้ จากนั้นค่อยหายจากอาการตกใจและงงงัน หันไปยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับเซียวปี้เฉิง

ผิวของเขาเนียนละเอียดและมีกระสีน้ำตาลอ่อนกระจายอยู่บนสันจมูกและแก้ม เขาไม่เพียงแค่ไม่น่าเกลียดเท่านั้นแต่เขายังดูใจดีและเข้าถึงได้อีกด้วย

“ไม่เป็นไร เมื่อครู่ข้าไม่ได้คิดให้รอบคอบ ข้าตื่นเต้นมากที่ได้เห็นองค์หญิงแสนสวยและเจ้าชายรูปงาม”