ตอนที่ 267 สูตรและรสชาติที่คุ้นเคย

แม้แต่หรงชานผู้มีไหวพริบช้าก็สังเกตเห็นสิ่งนี้และกระซิบกับอวิ๋นหลิงอย่างเงียบ ๆ

“พี่อวิ๋นหลิง ทำไมองค์หญิงเก้าถึงจ้องมองเจ้า?”

องค์หญิงซีอานปิดหน้าของนางแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "บางทีอวิ๋นหลิงอาจจะสวยเกินไป จนชาวตะวันตกเอาแต่จ้องมองนาง"

หร่งชานพยักหน้า ยามนี้อวิ๋นหลิงเป็นคนที่ผู้คนในราชวงศ์โจวยิ่งใหญ่พูดถึง และเป็นเรื่องปกติที่องค์หญิงเก้าและคนอื่นๆ จะอยากรู้เกี่ยวกับนาง

อวิ๋นหลิงไม่แน่ใจว่าอู๋เหยาคิดอะไรอยู่ หากเขาเทียบเคียงคู่แข่ง ดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีศัตรูใดๆ เลย

หลังจากที่ตี้หวู่เหยานั่งอยู่ที่นั่นสักพัก ในที่สุดเขาก็ตั้งเป้าไปที่เซียวปี้เฉิงซึ่งดูเหมือนจะตัดสินใจได้แล้ว

“ฝ่าบาท ฝ่าบาท ข้าพระองค์ขอถวายบทเพลงเป็นของขวัญ เพื่อที่มิตรภาพระหว่างราชวงศ์โจวดั้งเดิมและตงฉู่จะคงอยู่ตลอดไป”

เมื่อผู้ขับร้องหยุดพักจากการร้องเพลงและเต้นรำ นางก็ขอแสดง และจักรพรรดิจาวเหรินก็เอาใจใส่เป็นอย่างมากโดยธรรมชาติและขอให้ใครสักคนช่วยถือเปียโน

ตี้หวู่เหยาแต่งตัวเอง และเพลงที่นางฝึกมาเป็นเวลานานก่อนที่จะออกมาก็ไหลออกมาจากนิ้วของนาง แต่คราวนี้ดวงตาของนางจับจ้องไปที่เซียวปี้เฉิง

เสียงเปียโนที่เร่าร้อนและสร้างแรงบันดาลใจดังก้องไปทั่วห้องโถง ดนตรีพัฒนามาจากเพลงสงคราม ซึ่งออกแบบมาเพื่อกลุ่มชาว Zhou ที่ชอบทำสงครามและต่อสู้เป็นพิเศษ

อวิ๋นหลิงรู้หลายสิ่งหลายอย่าง แต่นางเป็นฆราวาสโดยสมบูรณ์ในเรื่องดนตรีและการเต้น ไม่มีคนสี่คนในกลุ่มที่สามารถร้องเพลงหรือเต้นได้

มนุษย์เกิดมาพร้อมกับความรู้สึกที่สวยงาม แม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมัน แต่อวิ๋นหลิงก็ยังรู้สึกได้ ความสามารถด้านเปียโนของตี้หวู่เหยานั้นสูงมาก

เจ้าสามารถบอกได้โดยดูจากสีหน้าของทุกคนในห้องโถงที่ค่อยๆ จมอยู่ในนั้น

อวิ๋นหลิงเหลือบมองสีหน้าของเซียวปี้เฉิง และพบว่าชายคนนั้นผ่อนคลายโดยไม่รู้ตัวและเริ่มฟังเพลง และพูดด้วยสายตาที่แผ่วเบา

“นางคิดยังไงถึงเล่นล่ะ”

แม้ว่าเขาจะไม่ชอบตี้หวู่เหยาแต่เซียวปี้เฉิงก็ยังคงให้การประเมินที่เป็นกลางและยุติธรรม

“ทักษะการเล่นเปียโนของนางดีมาก ดีกว่าน้องห้าของนาง”

หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็ตระหนักว่าดวงตาของอวิ๋นหลิงนั้นแปลก ทำให้ผู้คนรู้สึกมีขนที่หลังของเขา

เซียวปี้เฉิงถามอย่างไม่สบายใจ “อะไร... มีอะไรผิดปกติ?”

อวิ๋นหลิงตอบอย่างไม่แสดงออกว่า “ไม่มีอะไร”

หลังจากร้องเพลงอย่างไพเราะตี้หวู่เหยาก็โค้งคำนับจักรพรรดิ Zhaoren

"เอาล่ะ! มันเป็นเสียงสะท้อนที่หาได้ยากในโลกนี้จริงๆ!"

เยี่ยนอ๋องรู้สึกตัว เขามีนิสัยตรงไปตรงมาและเอาแต่ใจ และรีบส่งกำลังใจให้วู่เหยาทันที

เขามักจะเกลียดการฟังเพลงที่นุ่มนวลและขุ่นเคืองเหล่านั้น แต่เพลงนี้ที่ตี้หวู่เหยาบรรเลงนั้นเหมาะกับรสนิยมของเขามาก

เสียงชายที่ชัดเจนและแหลมสูงดังขึ้น และองค์หญิงเก้าก็มองไปทางเยี่ยนอ๋องโดยไม่รู้ตัว และเห็นชายหนุ่มรูปงามมองนางด้วยรอยยิ้มที่สดใส

อีกคนอายุยี่สิบต้นๆ แต่เขายังคงมีบรรยากาศแบบวัยรุ่นอยู่ในคิ้ว และดวงตาของเขาก็ชัดเจนและสดใส

สายตาที่น่าตกใจนี้ทำให้เกิดอารมณ์แปลก ๆ แวบขึ้นมาในใจของนาง

จักรพรรดิจาวเหรินตอบด้วยรอยยิ้ม "ทักษะการเล่นเปียโนขององค์หญิงเก้านั้นน่าประทับใจจริงๆ"

ต่อหน้าผู้คนมากมาย เขาทำหน้าให้ตี้อวู่เหยาพอเพียงและยกย่องนางเหมือนดอกไม้

ทุกคนในห้องโถงส่งเสียงเชียร์ แต่เซียวปี้เฉิงมีสีหน้าสงบอยู่เสมอ และความแปลกประหลาดและการต่อต้านในดวงตาที่เย็นชาของเขาไม่ได้จางหายไป

เมื่อตี้หวู่เหยาเห็นว่าเขายังคงไม่ได้คิดถึงนางเลยแม้แต่น้อย หัวใจของนางซึ่งไม่มีความมั่นใจเลย จู่ๆ ก็เย็นชาไปหมด และสีหน้าของนางก็มืดลง

จากตำแหน่งที่สูง หวงกุ้ยเฟยสังเกตเห็นการจ้องมองของนางไปยังเมืองเซียวปี้เฉิงบ่อยครั้ง ดวงตาฟีนิกซ์ของนางขยับเล็กน้อยอย่างครุ่นคิด

เมื่อพระจันทร์ขึ้นบนท้องฟ้า ปาร์ตี้ชำระล้างฝุ่นก็สิ้นสุดลงในไม่ช้า

พรุ่งนี้เราจะหารือเรื่องสำคัญกับทูตตงฉู่คืนนี้อวิ๋นหลิงและเซียวปี้เฉิงจะพักชั่วคราวในห้องโถงด้านข้างของพระราชวัง Changning