ตอนที่ 383 อยากอยู่ใกล้ชิดกับเจ้า

จิตสำนึกของหลิวฉิงค่อยๆกลับคืนมาชัดเจนอีกครั้ง รู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางพยายามรวบรวมพลังจิต ไม่ว่าจะเป็นความแข็งแกร่งหรือความรวดเร็วก็ดีกว่าเดิมกว่าเท่าตัว ความรู้สึกเฉื่อยชาหายไปอย่างไร้ร่องรอย

“พลังจิตของข้าฟื้นคืนแล้ว!”

นางเอ่ยอย่างยินดี รู้สึกว่าทั่วร่างเต็มไปด้วยพลัง ตอนนี้นางสามารถกลับไปสังหารคนในวังเป่ยฉินและทุบตีกลุ่มคนพวกนั้นได้อย่างตามอำเภอใจ!

กู้ฉางเซินถอนหายใจด้วยความโล่งอก ยิ้มกล่าว "ยินดีด้วย"

เซียวปี้เฉิงดึงแขนเสื้อของอวิ๋นหลิง "แน่ใจหรือว่าไม่มีอะไรผิดปกติ ต้องการตรวจสอบอีกครั้งหรือไม่"

พลังเช่นนี้แปลกและมหัศจรรย์ยิ่ง เมื่อก่อนเขาพลังจิตปั่นป่วน เขาเกือบคิดว่าหัวจะระเบิด และไม่รู้ว่าจะทิ้งผลกระทบหรือไม่

อวิ๋นหลิงพยักหน้า “เพื่อความปลอดภัย ควรสังเกตสักพัก เพื่อดูว่าสภาพจิตใจคงที่หรือไม่”

หากไม่มีอะไรผิดปกติ แสดงว่าความแข็งแกร่งทางจิตของหลิวฉิงไม่มีปัญหาอีกต่อไป

กำลังรบของหลิวฉิงฟื้นคืนมา ทำให้อารมณ์ดีอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน จึงสนใจไปฝึกดาบที่ลานบ้านอยู่พักหนึ่ง

หางตาเหลือบไปเห็นกู้ฉางเซินนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ในลานบ้านกำลังชงชาและอ่านหนังสือ นางครุ่นคิดเล็กน้อย วางดาบและเดินเข้าไป

คืนนั้นอวิ๋นหลิงบอกนางว่า หากนางอยากรู้ว่านางรู้สึกอย่างไรเกี่ยวกับกู้ฉางเซินกันแน่ ก็สามารถลองใช้กฎสามวินาทีในการมองหน้ากันตามที่หลงเย่พูด...

ในทางจิตวิทยา มีกฎสามวินาทีสำหรับผู้ชายและผู้หญิงที่จะมองหน้ากัน ว่ากันว่าหากคนสองคนจ้องตากันและถูกดึงดูดเข้าหากัน หัวใจก็จะเต้นเร็วขึ้นในช่วงสามวินาทีนี้

พอดีกับที่พลังจิตของนางฟื้นตัวแล้ว จึงสามารถจับผิดการเปลี่ยนแปลงของกู้ฉางเซินได้อย่างง่ายดาย

เมื่อคิดเช่นนี้ หลิวฉิงก็มานั่งลงต่อหน้ากู้ฉางเซิน

“กระหายน้ำหรือ?” กู้ฉางเซินคิดว่านางกระหายน้ำจึงยกมือขึ้นเพื่อรินชา

ขณะที่กำลังยื่นให้กับหลิวฉิง กลับเห็นนางมองตรงมาที่ตนเอง เขาจึงตกใจไปเล็กน้อย

สตรีผมหางม้าสูงสีเข้มไม่ตอบ ทำเพียงมองเขาอย่างเงียบๆ ด้วยดวงตาที่เย็นชาและไร้คลื่นใดๆ

แตกต่างจากตอนที่อยู่ในวังเป่ยฉิน เสื้อคลุมสีดำหนาถูกถอดออก พาลให้กู้ฉางเซินแลดูความอ่อนโยนและอบอุ่นขึ้นเล็กน้อยจากแสงฤดูใบไม้ผลิ ไม่เหมือนกับเมื่อก่อนที่ดูมีระยะห่าง

เมื่อก่อนหลิวฉิงรู้สึกว่าแม้เขาจะยิ้มบางๆ แต่รอบด้านกลับเปล่งรัศมีที่สูงส่งออกมา ยิ่งอยู่ใกล้มาก แต่ก็รู้สึกห่างไกลมากเช่นกัน

แต่ตอนนี้มันแตกต่างออกไปแล้ว เขานั่งเงียบๆอยู่ตรงนั้น ใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอร้อนเล็กน้อยของลมหายใจ

กู้ฉางเซินเงียบไปชั่วครู่ และเรียกออกมาเบาๆ "...หลิวฉิง?"

หลิวฉิงสีหน้าไร้ความรู้สึก จ้องมองไปยังกู้ฉางเซินโดยไม่กระพริบตา กำลังจะนับถอยหลัง หนึ่ง สอง สามอย่างเงียบๆในใจ แต่กลับถูกภาพตรงหน้าทำให้สั่นไหว

กลีบดอกท้อจากกิ่งก้านร่วงหล่นกระจัดกระจายบนเสื้อผ้าและผมของกู้ฉางเซิน

ใบหน้าของเขาเรียกว่าไม่ได้แกะสลักอย่างประณีต แต่มีความกลมกลืนกันเป็นพิเศษและมีเสน่ห์โดยธรรมชาติ ชวนให้คนไม่อาจละสายตาไม่ได้เป็นเวลานาน

ดวงตาหงส์ที่โดดเด่นคู่นั้นเต็มไปด้วยประกายแวววาว สะท้อนให้เห็นถึงใบหน้าที่ตกตะลึงของนางในยามนี้

คนผู้นี้หน้าตาดีเสียจริง เหตุใดไม่เคยรู้มาก่อนเล่า?

ขณะที่หลิวฉิงตกอยู่ในภวังค์ มองหน้ากันนานกว่าสามวินาที จู่ๆก็ลืมนับเวลาถอยหลังไป

กู้ฉางเซินไม่รู้ว่าเหตุใดระยะนี้นางถึงเอาแต่จ้องมองเขา อีกทั้งคราวนี้ยัง... โจ่งแจ้งมาก

ภายใต้สายตาที่ไร้ยางอายเช่นนี้ หัวใจของเขาเต้นรัว สายน้ำแห่งฤดูใบไม้ผลิก็เกิดระลอกคลื่น

หลิวฉิงมองเขาไปสักพัก ก็พูดอย่างเย็นชา "ทำไมหน้าเจ้าถึงแดงขนาดนี้"

กู้ฉางเซินสูดลมหายใจเข้า หลบเลี่ยงสายตาของหลืวฉิงอย่างผิดปกติเล็กน้อย และกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

“ช่วงนี้ฤดูใบไม้ผลิหนาวเย็น ท่านไม่สบายหรือ? ต้องระมัดระวังให้มาก”

"..."

กู้ฉางเซินตัวแข็งเล็กน้อย แต่ไม่นานก็สงบลง โดยซ่อนความผิดหวังไว้ในใจอย่างมิดชิด