ตอนที่ 384 บ่มเพาะเมล็ดพันธุ์ก่อน

หลิวฉิงอึกอักอยู่ครู่หนึ่ง ก็ตระหนักถึงความผิดปกติ แต่นี่ก็ไม่สามารถตําหนินางได้ จริงๆแล้วก็ไม่เคยท่องบทที่พูดยากและยืดเยื้อเช่นนี้นี่นา

ทั่วทั้งลานบ้านตกอยู่ในความเงียบที่กดดัน ใบหน้าของหลิวฉิงเย็นชา แต่ในใจกลับตื่นตระหนกจนเหงื่อเย็น ๆ ซึมออกมาจากฝ่ามือ

พระอาทิตย์คงจะขึ้นทางทิศตะวันตกจริงๆ คาดไม่ถึงว่านางจะรู้สึกประหม่าเอาได้?

“ขออภัย ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ล่วงเกินเจ้า ข้าแค่อยากจะบอกว่า... เจ้าดูคล้ายกับสหายเก่าที่เติบโตมากับข้า ดังนั้นจึงรู้สึกสนิทสนมกับเจ้า”

หลิวฉิงมองไปที่กู้ฉางเซินอย่างสงบ ราวกับว่าคำพูดที่ราวกับหยอกแม่นางน้อยในเมื่อครู่นางไม่ได้คนพูด

กู้ฉางเซินเอ่ยอย่างลังเล "เจ้า..."

เขาเปิดปาก แต่ก็ไม่รู้จะเอ่ยสิ่งใดออกไปดี

หลิวฉิงยังคงโกหกต่อไปอย่างไม่เปลี่ยนสีหน้า พยายามหาคำอธิบายที่สมเหตุสมผลสำหรับพฤติกรรมของตนเองในยามนี้

“เจ้าก็รู้ด้วยว่าข้าถูกนางสนมซูตีที่หัว โดยปกติแล้วหากสมองได้รับความเสียหาย ก็อาจทำให้เกิดอาการพูดติดอ่างตามมาได้ หากว่าเอ่ยวาจาเรื่อยเปื่อยไปบ้างก็ถือว่าปกติ”

สมองของนางไม่ได้ใช้งานนานเกินไปแล้วจริงๆ จนจะขึ้นสนิมแล้ว

กู้ฉางเซินหลุบตาลงเล็กน้อย จิตใจสงบลง ซ่อนรอยยิ้มเล็กน้อยที่แวบผ่านดวงตาขเอาไว้

“แต่ข้าก็เห็นว่าเจ้าพูดจาคล่องแคล่วมาตลอด”

"..."

มุมปากของหลิวฉิงอดกระตุกไม่ได้ ราวกับว่าคิดไม่ถึงว่าเขาจะหักหน้านางเช่นนี้ ทั้งสองจ้องมองกันโดยไม่พูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง

เมื่อเห็นว่าคนสองคนใต้ต้นท้ออยู่ในทางตัน อวิ๋นหลิงก็ได้สติพลันรีบกระโดดออกไปกอบกู้สถานการณ์

นางเดินไปหาทั้งสองคนแล้ว เผยรอยยิ้มจอมปลอมที่ดูเก้อเขินจแต่ดูไม่เสียมรรยาท

“พี่ฉิง! เจ้าเพิ่งผ่าตัดเสร็จ ข้าบอกให้เจ้านอนพักผ่อนมากๆไม่ใช่หรือ? ทำไมยังออกมารับลมเล่า?”

หลิวฉิงพลันหันหลังและชิ่งหนีไปทันที

“เห้อ... ในเมื่อพี่ใหญ่ก็มาแล้ว? เข้ามาเร็วๆให้ข้าตรวจร่างกายเสียหน่อย ได้เวลาเปลี่ยนเป็นใบสั่งยาตัวอื่นในขั้นตอนต่อไปแล้ว”

กระบวนการล้างพิษของกู้ฉางเซินเริ่มเข้าสู่การรักษาขั้นที่สองแล้ว เมื่อครู่นางจงใจใช้ข้ออ้างนี้เพื่อหลอกลวงคนเขามา จากนั้นให้โอกาสหลิวฉิงได้ทดสอบ

เพียงแต่ว่าแผนดันไม่เป็นไปตามแผน คาดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะพัฒนามาเป็นเช่นนี้ได้

ดูเหมือนกู้ฉางเซินจะไม่สังเกตเห็นความตั้งใจของนาง เงยหน้าเอ่ยเสียงอ่อนโยน "รบกวนน้องสามแล้ว"

เขายกเท้าขึ้นแล้วเดินไปที่เรือน ด้วยสีหน้าที่อ่อนโยนและสงบ สายตาไร้ซึ่งความโศกเศร้าหรือความสุข และไร้ซึ่งความรำคาญใดๆที่จะขุ่นเคือง

ยามนี้อวิ๋นหลิงไม่เข้าใจว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่จริงๆ

ตอนเย็นหลังจากส่งกู้ฉางเซินออกไป เซียวปี้เฉิงก็อดก้าวเข้าไปถามไม่ได้ว่า "เมื่อครู่ที่ลานบ้านเกิดอันใดขึ้นกับพวกเขากันแน่?"

อวิ๋นหลิงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องอธิบายเรื่องราวทั้งหมด ฟังจบเซียวปี้เฉิงก็มีเส้นสีดำแวบผ่านกลางหน้าผากเขา

เขาอดกล่าวขึ้นไม่ได้ "เจ้าทดสอบไปเพื่ออันใด อย่าได้เอ่ยว่าพี่กู้สนใจหรือไม่สนใจหลิวฉิง พิจารณาจากสถานะปัจจุบันของพวกเขา ต่อให้มีอะไรในใจก็จะไม่แสดงออกมาเด็ดขาด นับประสาอะไรกับการยอมรับ"

สำหรับกู้ฉางเซิน ตอนนี้หลิวฉิงนับว่าเป็นคือนางสนมของหลานชายเขา!

“หลิงเอ๋อร์ ถ้าเขาเกิดความคิดจริงๆ หากว่าเจ้าจงใจให้สถานการณ์ชัดเจนขึ้น พี่กู้ย่อมจะต้องหลีกเลี่ยงอย่างไม่ต้องสงสัย!”

ฟังประโยคนี้จบ อวิ๋นหลิงก็ตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ กลับกลายเป็นว่าลืมเรื่องนี้ไปเสียสิ้น