ตอนที่ 486 หลังคาของตำหนักบูรพาโบ๋ไปแล้ว

เยี่ยนอ๋องมองไปทางตี้หวู่เหยาอย่างสงสัย ตอนที่แคว้นตงฉู่เตรียมของขวัญ เขาก็เคยตรวจนับล่วงหน้ามาก่อน ไม่มีของสิ่งนี้นี่นา

ตี้หวู่เหยากระแอมเบาๆ อธิบายเสียงต่ำว่า “เป็นของขวัญที่พี่สะใภ้เล็กเตรียมไว้ให้กับพวกพี่สะใภ้สาม”

หลังจากสิ้นเสียงของจักรพรรดิจาวเหริน ผ้าคลุมที่แดงที่ถูกคลุมอยู่บนของขวัญชิ้นพิเศษนั้นก็ถูกดึงออก

ปืนใหญ่ที่ทำมาจากเหล็กและมีความสูงเท่าครึ่งหนึ่งของคนก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน กระบอกปืนกลมโตแข็งแกร่ง ปากกระบอกปืนกว้างใหญ่เท่าชามยักษ์ ดึงดูสายตาของทุกคนในทันที

ตอนที่อวิ๋นหลิงมองเห็นสิ่งนี้ก็รู้สึกแค่ว่าตรงหน้าดำมืดไปหมด เกือบจะตกลงมาจากที่นั่งของตนเอง

ไหนบอกว่าแคว้นตงฉู่สร้างปืนใหญ่ไม่ได้ไม่ใช่หรือ

ตอนที่เสวียนจีมาก็ไม่ได้นำอะไรมาด้วยเลย

หลังจากที่มาแล้ว นางเด็กคนนี้ก็ถูกพวกนางจับตามองอย่างเข้มงวดทุกวันไม่ใช่หรืออย่างไร

ใครก็ได้บอกนางที เจ้าเด็กแสบคนนี้เอาเวลาที่ไหนแอบไปสร้างของสิ่งนี้ขึ้นมา

ตอนนี้ในสมองของอวิ๋นหลิงเต็มไปด้วยคำถามและความสงสัย ยังรู้สึกตกตะลึงและสงสัยในตัวเองอยู่ลึกๆ

เหล่าขุนนางรอบข้างที่ไม่เคยพบเห็นปืนใหญ่มาก่อน ต่างก็เปล่งเสียงอุทานและพูดคุยกันอย่างประหลาดใจ

“นี่คืออะไร ทำไมจึงได้ดูหนาหนักน่ากลัวยิ่งนัก ใช้แค่การจุดดอกไม้ไฟจริงหรือ”

“รูปลักษณ์ของมันช่างน่าประหลาดยิ่งนัก เหมือนกระบอกกลวงยาว จะใช้การอย่างไร”

ปืนใหญ่ดอกไม้ไฟลำนี้มีลักษณะแตกต่างจากปืนใหญ่ทั่วไป เพื่อเป็นการแสดงความยินดีในพิธีแต่งตั้ง เสวียนจีทำการทาสีและวาดรูปภายนอกของปืนใหญ่ด้วยตัวเอง

ปืนใหญ่ทั้งลำเป็นสีแดง ข้างบนมีรูปวาดของมังกรและหงส์รอบลำปืน ไม่มีกลิ่นอายความเย็นชาของเหล็กดำเลยสักนิด ดูแล้วงดงามยิ่งใหญ่กว่าปกติมาก

ตอนที่เฟิ่งเหมียนเห็นปืนใหญ่ลำนี้ ทันใดนั้นก็คิดถึงภาพต้นแบบที่เสวียนจีเคยวาดออกมาซึ่งเหมือนมาก ในดวงตาอดไม่ได้ที่จะมีแววตกตะลึงวาบผ่าน

หรือว่า ปืนใหญ่แปลกประหลาดที่ได้ยินว่ามีพลังเหลือเชื่อ ถูกแม่สาวน้อยสร้างขึ้นมาแล้วจริงๆ

เสวียนจีดึงแขนเสื้อของตี้หวู่เหยา อีกฝ่ายเอ่ยอย่างรู้ใจว่า “ให้สาวใช้ของข้าทำการแสดงให้เห็นด้วยตนเองเถอะ”

ได้ยินดังนั้น เสวียนจีก็รีบเดินไปทางปืนใหญ่ดอกไม้ไฟอย่างด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ ไม่ได้สังเกตเห็นสายตาขออวิ๋นหลิงที่เต็มไปด้วยการแจ้งเตือนและคำถาม

ยังไม่ทันที่ทุกคนจะสงสัยว่าทำไมต้องให้สาวใช้เป็นคนแสดงให้ดู ก็ถูกการกระทำของเสวียนจีดึงดูดสายตาไปแล้ว

เห็นนางเอาลูกระเบิดดอกไม้ไฟใส่เขาไปในกระบอกปืนอย่างชำนาญคล่องแคล่ว จากนั้นก็ใช้ไม้ขีดจุดไฟที่เชือกนำไฟ

เสีย”ฉ่าๆ”ของเปลวไฟดังขึ้น วินาทีต่อมาตำหนักจื่อเฉินก็เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นมาเป็นระลอก

“ปัง......”

“ปังปังปัง......”

เมื่อเสียงระเบิดดังสนั่นจนหูแทบจะหนวกดังขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว เหล่าขุนนางและภรรยาที่อยู่ในตำหนักจื่อเฉินต่างก็ตกใจจนตัวสั่น บ้างก็กรีดร้องเสียงแหลมดัง

ไม่เคยมีใครได้ยินเสียงที่ดังและน่ากลัวเช่นนี้มาก่อน ราวกับฟ้าผ่าลงมาที่ข้างหูอย่างไรอย่างนั้น

“......อ๊า”

“นั่น นั่นมันอะไรกัน”

มีภรรยาขุนนางบางคนที่แต่งองค์ทรงเครื่องอย่างประณีตถูกทำให้ตกใจจนหน้าถอดสี อดไม่ได้ที่จะซุกเข้าไปในอ้อมอกของสามีที่อยู่ข้างๆ

เสนาบดีขวาหลี่ใบหน้าขาวซีดไปหมด ตกใจจนมุดเข้าไปใต้โต๊ะอาหาร ร่างกายที่ผอมบางสั่นระริก

เสนาบดีซ้ายเฟิงถูกการกระทำของเขาทำเอาตกใจสะดุ้งโหยง แก้วเหล้าที่อยู่ในมือตกพื้นดังเคร้ง โต๊ะอาหารเกิดความชุลมุนวุ่นวายขึ้นมาทันที

ฉับพลันนั้นพระเจ้าหลวงก็ตกใจมาก เหล้าที่ดื่มไปได้เพียงครึ่งเดียวค้างอยู่ในลำคอ ทำเอาตาแก่น้อยสำลักจนหน้าแดง

“แค่กๆๆ นี่มันอะไรกัน ตกใจจนฉี่แทบจะราดอยู่แล้ว”

พอพูดจบ กระสุนดอกไม้ไฟที่ยิงออกไปเป็นพรวนพุ่งขึ้นไปสู่ท้องฟ้า จากนั้นก็เกิดเสียงปังดังขึ้นติดต่อกัน ดอกไม้ไฟที่สว่างไสวส่องท้องฟ้าที่มืดมิดให้สว่างจนเหมือนตอนกลางวัน

“อิๆๆ......หึๆๆ”

เสียงหัวเราะได้ใจของเสวียนจีถูกกลบมิดภายใต้เสียงระเบิดที่ดังลั่น ในสายตาสะท้อนแสงไฟหลากสีกลางท้องนภา

หลังจากที่คนในตำหนักจื่อเฉินเกิดความตื่นตระหนกไปชั่วขณะ สีหน้าที่ขาวซีดเมื่อครู่กลับสู่ภาวะปกติ ต่างก็มองไปยังท้องฟ้าภายนอกตำหนักด้วยความรู้สึกตกตะลึง

“พลังของดอกไม้ไฟนี้ช่างยิ่งใหญ่จริงๆ ยิ่งใหญ่กว่าดอกไม้ไฟธรรมดามาก”