ตอนที่ 56 ในท้องข้ามีสองคน

ฝูกงกงมอบกล่องเล็กที่บรรจุอุกกาบาตสีแดงให้อวิ๋นหลิง “องค์หญิง หลังจากสามวัน ข้าจะมารับเศษเสี้ยวดวงดาวจากท่าน”

ในเวลานี้ จักรพรรดิจาวเหรินไม่รู้ว่านี่จะเป็นการตัดสินใจที่เขาเสียใจที่สุด

หลังจากส่งฝูกงกงออกไปแล้ว อวิ๋นหลิงรีบหยิบอุกกาบาตออกมาวางไว้บนโต๊ะ

นางปิดประตูและหน้าต่างและห้องมีแสงสลัวๆ อุกกาบาตสีแดงขนาดเท่ากำปั้นทารกเปล่งแสงสลัวๆ ราวกับไข่มุกที่สว่างในความมืด และดูงดงามมาก

นี่เป็นครั้งแรกที่เซียวปี้เฉิงได้เห็นหินก้อนนี้ด้วยตาของเขาเอง และเขาก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงกับรูปร่างที่ดูเหมือนหยกไร้ที่ตินี้

ไม่รู้ว่ามันเป็นภาพลวงตาหรือเปล่า แต่รู้สึกรางๆ ว่าหินก้อนนี้ดูเหมือนจะมีแรงดึงดูดอย่างลึกลับกับตน

บางทีดาวตกที่ทำร้ายร่างกายนี้อาจไม่ใช่ของธรรมดา และเซียวปี้เฉิงก็ไม่ได้คิดมาก

“ปีศาจสาว เจ้าบอกว่าอุกกาบาตนี้ดีสำหรับการฝึกฝนของเจ้า เจ้าใช้มันฝึกฝนอย่างไร?”

อวิ๋นหลิงพยายามสร้างสะพานเสียงสะท้อนที่มั่นคงด้วยพลังจิตกับอุกกาบาตของนางอย่างช้าๆ น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ไม่อาจปกปิดได้

“โดยทั่วไปแล้ว แค่ใช้พลังวิญญาณของเจ้าสะท้อนกับอุกกาบาต จากนั้นก็สงบสติอารมณ์และทำสมาธิ”

อุกกาบาตประเภทนี้ไม่มีประโยชน์สำหรับคนทั่วไป มีเพียงผู้ใช้พลังจิตและผู้ใช้พลังจิตแทนเท่านั้นที่สามารถสัมผัสได้ถึงความพิเศษของมัน

ความสับสนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเซียวปี้เฉิง “เสียงสะท้อน...? พลังจิตคืออะไร และสมาธิคืออะไร?”

เขาไม่เคยได้ยินคำแปลกๆ เหล่านี้มาก่อน

“จะว่าอย่างไรดีล่ะ...พลังจิตก็เทียบเท่ากับพลังปีศาจหรือพลังเซียนที่ท่านนึกถึง การทำสมาธิก็คือการทำสมาธิ ส่วนเสียงสะท้อนนั้น คือสิ่งที่รู้สึกถึงการมีอยู่ของมันด้วยหัวใจของท่านและปล่อยให้มันรับรู้ท่าน”

อวิ๋นหลิงอธิบายด้วยคำพูดที่เซียวปี้เฉิงสามารถเข้าใจได้

หินสามารถรับรู้การมีอยู่ของมนุษย์ได้อย่างไร?

เซียวปี้เฉิงรู้สึกไม่น่าเชื่อเล็กน้อย หากเขาไม่เคยเห็นแสงประหลาดเหล่านั้นด้วยตาของตนมาก่อน เขาคงมองว่าอวิ๋นหลิงเป็นพวกต้มตุ๋นที่อยู่ข้างนอกแน่นอน

เซียวปี้เฉิงวันนี้สงสัยเกี่ยวกับที่มาที่ลึกลับของอวิ๋นหลิง เขาจำได้ว่าเห็นนางใช้เส้นผมเรืองแสงสีขาวเหล่านั้นรักษาพระเจ้าหลวง เขาก็อดไม่ได้ที่ถาม

“ปีศาจสาว ร่างกายของเจ้าคงไม่ใช่วิญญาณแมงมุมหรอกใช่หรือไม่?”

อวิ๋นหลิงหมกมุ่นอยู่กับการทำสมาธิจึงไม่ตอบอยู่เป็นเวลานาน พลังงานที่บรรจุอยู่ในอุกกาบาตลูกนี้ค่อนข้างมาก หลังจากที่สะท้อนกับมัน สติของนางดูเหมือนจะเข้าสู่ทะเลดาวอันกว้างใหญ่ไร้ที่สิ้นสุด

นางประหลาดใจมาก ถ้านางมีอุกกาบาตลูกนี้ จะใช้เวลาเพียงหนึ่งหรือสองเดือนกว่าเพื่อที่ความพลังจิตของนางจะกลับมาสู่จุดสูงสุดได้อย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นว่าอวิ๋นหลิงหลับตาไม่ตอบ เซียวปี้เฉิงก็ใช้โอกาสนี้แอบดูใบหน้าของนางอย่างระมัดระวัง

รอยแดงเข้มน่าเกลียดยังคงอยู่บนใบหน้าของนาง ไม่สามารถจินตนาการได้ว่ามีใบหน้าที่เย้ายวนใจซ่อนอยู่ภายใต้ปานนี้

เซียวปี้เฉิงอยู่ตกอยู่ในภวังค์ เมื่อเขาเห็นอวิ๋นหลิงลืมตาขึ้นอย่างกะทันหัน ใบหน้าเปลี่ยนไปและจับท้องของตัวเองอย่างฉับพลัน

เขาตกใจและพูดอย่างกระวนกระวายโดยไม่รู้ตัว “ท้องของเจ้าเป็นอะไร?”

หินประหลาดก้อนนี้จะไม่ส่งผลใดๆ ต่อทารกในครรภ์ใช่หรือไม่?

อวิ๋นหลิงตกใจมาก จนไม่ได้สังเกตว่าเจ้าบอดเซียวปี้เฉิงเห็นการกระทำของนางหรือไม่

“ข้า...ในท้องข้าดูเหมือน...จะมีสองคน!”

เซียวปี้เฉิงตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “เจ้าหมายความว่าเจ้าท้องลูกแฝด เจ้ารู้ได้อย่างไร?”

“พลังจิตของข้าสามารถรับรู้ได้”

นางตั้งครรภ์ได้สามเดือนแล้วและสัมผัสได้ถึงหัวใจของเด็กในครรภ์ แต่นี่ไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้อวิ๋นหลิงตกใจและประหลาดใจ

สาเหตุที่นางตื่นตระหนกในเวลานี้ เพราะเมื่อนางตรวจสอบหัวใจของทารกในครรภ์ นางรู้สึกถึงการปรากฏตัวของพลังจิตแปลกๆ อย่างคลุมเครือ หรือก็สองทาง!

การดำรงอยู่ที่แปลกประหลาดและอ่อนแรงทั้งสองทางนี้ต้องการที่จะเข้ามาพัวพันกับพลังจิตของนางอย่างใกล้ชิด และความสุขก็ผสมผสานกับการพึ่งพาอาศัยกัน

เซียวปี้เฉิงได้สติอีกครั้ง แล้วมองไปที่ร่างกายกายผอมเพรียวและอ่อนแอของอวิ๋นหลิง ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดลง

“แน่ใจนะว่าสองคน?”

ไม่ใช่เรื่องแปลกที่ผู้หญิงจะมีลูกหลายคน แต่การคลอดลูกก็เหมือนกับเดินผ่านประตูปรโลก ในความทรงจำของเซียวปี้เฉิงผู้หญิงที่ให้กำเนิดลูกแฝดนั้นอันตรายมากตอนคลอดบุตร หากไม่ระวังก็อาจจะตายทั้งหมดได้