ตอนที่ 57 ตกหลุมรักปีศาจสาว

“ทำไมจู่ๆ เจ้าจึงตะโกนเสียงดังเช่นนี้” อวิ๋นหลิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเงยหน้าขึ้นมองเขา “เจ้ากินประทัดอยู่หรืออย่างไร?”

เซียวปี้เฉิงสำลัก เมื่อรู้ตัวว่าเขาเสียท่าที เขาก็เก็บอารมณ์กลับไป และมีสีหน้าเย็นชา

“ไม่ว่าอย่างไร ลูกของเจ้าก็มีสายเลือดของตระกูลเซียว และเป็นไปไม่ได้ที่ต้าโจวจะปล่อยให้สายเลือดของราชวงศ์ออกไปข้างนอก”

อวิ๋นหลิงคิดอย่างละเอียด และคิดว่าเป็นเพราะคนโบราณมักให้ความสำคัญกับลูกหลาน นั่นเป็นสาเหตุที่ชายคนนี้โมโห

“หมายความว่าถ้าข้าอยากไปต้องทิ้งเด็กไว้ที่นี่หรือ?”

มือของเซียวปี้เฉิงกระชับแน่น หลังจากความโกรธในใจของเขาดับลงก็มีความรู้สึกของความขมขื่น

“เจ้าอยากไปขนาดนั้นเลยหรือ?”

อวิ๋นหลิงขมวดคิ้วเล็กน้อย “ตกลงกันก่อนหน้านี้แล้วไม่ใช่หรือ? หลังจากที่ท่านและเจ้าบ้าเหยียนอ๋องนั่นหายดีแล้ว พวกเราก็จะเลิกกันทันที ไม่ใช่ว่าท่านไม่รู้ว่าข้าไม่ใช่ฉู่อวิ๋นหลิงตัวจริง”

ถึงจะพูดตอนทะเลาะกัน แต่มันก็ไม่ใช่พูดเพราะอารมณ์

เซียวปี้เฉิงถามอย่างไม่เต็มใจว่า “ทำไมเจ้าถึงยืนกรานที่จะไป เพื่ออะไร?”

หรือว่าอยู่ต่อไม่ได้

“ไม่ใช่เพื่ออะไร แต่ทำไมข้าต้องอยู่ต่อ?” อวิ๋นหลิงย่นจมูกและขมวดคิ้ว “มีคนไม่กี่คนในเมืองหลวงที่ไม่กลอกตาเมื่อเห็นข้า อย่างมากถ้าตัวตนของฉู่อวิ๋นหลิง มีชีวิตอยู่ต่อไป ไม่เท่ากับหาเรื่องให้ตัวเองหรือ?”

นางมีเงินมากมาย แม้ว่ามันจะเป็นสินสอดทองหมั้นของเจ้าของร่างเดิม และไม่เหมาะที่จะเอาไป อย่างมากนางก็คืนมันให้กับจวนเหวินกั๋วกงเมื่อนางจากไป ก็ใช่ว่านางจะหาเงินไม่ได้

อยู่ได้ใช่ชีวิตอยู่อย่างอิสระทำไมจะไม่ยอมล่ะ

เซียวปี้เฉิงเงียบไป เขาไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าสถานการณ์ของอวิ๋นหลิงนั้นเลวร้ายจริงๆ

แม้ว่านางจะมีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมและเริ่มได้รับชื่อเสียงที่ดีจากภายนอกโลก แต่การดูถูกและการเยาะเย้ยจากคนอื่นที่มีต่อนางมากว่าสิบปีจะเปลี่ยนไปในเวลาเพียงสองเดือนได้อย่างไร

เซียวปี้เฉิงมองนางอย่างแน่วแน่ “ถ้าข้าบอกว่าเด็กต้องอยู่ต่อ เจ้าก็จะทิ้งเด็กไปงั้นหรือ?”

เดิมทีเขาต้องการใช้เด็กเป็นข้ออ้างเพื่อให้อวิ๋นหลิงล้มเลิกความคิดนี้ แต่เซียวปี้เฉิงรู้สึกเสียใจหลังจากพูดประโยคนี้

เห็นได้ชัดว่าอวิ๋นหลิงไม่ได้นึกถึงเด็กในครรภ์ของนาง บางทีนางอาจจะคิดว่าเป็นลูกของเขาและฉู๋อวิ๋นหลิง ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับนาง

มิฉะนั้น ในวังตอนนั้น นางจะพูดออกมาง่ายๆ ได้อย่างไรว่าเมื่อคลอดเด็กแล้วก็คืนให้เขา ส่วนก้อนหินก็คืนชีวิตให้นาง

“เด็กสองคนนี้...”

อวิ๋นหลิงไม่ตอบ กลับมีสีหน้ายุ่งเหยิงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง ทำให้เซียวปี้เฉิงประหลาดใจ

เมื่อพูดถึงเรื่องเด็ก อวิ๋นหลิงมีความรู้สึกที่ซับซ้อน

ตอนแรกนางคิดเสมอว่าลูกในท้องของนางไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับนาง แต่วันนี้ดูเหมือนว่าเด็กสองคนนี้ไม่เพียงแต่เกี่ยวข้องกับนางเท่านั้น แต่ยังใกล้ชิดกับนางมากอีกด้วย

เป็นไปไม่ได้ที่คนธรรมดาอย่างร่างกายของเจ้าของร่างเดิมจะให้กำเนิดเด็กที่มีพลังจิต

ดวงตาของเซียวปี้เฉิงกะพริบเล็กน้อย เขาเดาว่าอวิ๋นหลิงตั้งครรภ์ลูกสองคนนี้มานานแล้ว และอาจมีความรู้สึกบางอย่างอยู่ในใจ ดังนั้นเขาจึงรีบพูดต่อในขณะที่เหล็กยังร้อน

“เมื่อครู่เจ้าบอกว่าหลังจากเด็กสองคนนี้คลอดออกมา พวกเขาอาจจะแตกต่างจากคนธรรมดา เจ้าคงไม่ทิ้งพวกเขาไปหรอกใช่หรือไม่?”

อวิ๋นหลิงโต้กลับอย่างรวดเร็ว “ใครว่าข้าไม่สนใจพวกเขา ข้าจะพาพวกเขาออกไปด้วย”

ตอนนี้ความคิดของนางเปลี่ยนไปแล้ว

ในคืนที่นางทะลุมิติมา ร่างเดิมของนาง ฉู่อวิ๋นหลิงได้ตายไปแล้ว ด้วยมุมมองทางการแพทย์และทางชีวภาพ เด็กในครรภ์นี้ก็ควรจะตายไปแล้วเช่นกัน

และเมื่อพลังทางจิตของอวิ๋นหลิงเกิดใหม่อีกครั้ง ร่างกายของนางก็เจ็บปวดจนแทบจะเป็นลม ตอนนี้พอมาคิดดู บางทีมันอาจจะเกี่ยวข้องกับเด็กในท้องของนาง

เมื่อรวมกับตอนอยู่ในสวนหลวงถูกองค์หญิงหกผลักล้มลง พลังจิตของนางก็หมดไปเพื่อป้องกันเด็กในครรภ์ของนาง

อวิ๋นหลิงเงยหน้าขึ้น มองด้วยแววตามุ่งมั่น “ไม่ว่าข้าจะจากไปหรืออยู่ต่อ ข้าก็จะไม่ทิ้งเด็กสองคนนี้ไว้ข้างหลัง”

นางคือผู้ให้ชีวิตกับลูกที่แท้จริง