ตอนที่ 563 เก่งน้อยกว่าเด็กครึ่งหนึ่ง

พระเจ้าหลวงตอนแรกพบว่า ในฤดูร้อนที่ร้อนอบอ้าวเช่นนี้ หอนอนของตัวเองดูเหมือนจะเย็นกว่าตำหนักอื่น ๆ

การเลือกสถานที่ของตำหนักฉางหนิงนั้นดีมาก สร้างขึ้นในที่ร่มและอากาศถ่ายเทได้ดี ฤดูร้อนของปีก่อน ๆ จะร้อนอีกครั้ง หลังจากวางก้อนน้ำแข็งที่เย็นขึ้นในตำหนักก็สามารถนอนหลับได้อย่างสบายใจ

แต่ปีนี้พระเจ้าหลวงกลับพบว่า อากาศร้อนกว่าทุกปีอย่างเห็นได้ชัด แต่ในหอนอนกลับเย็นมากยิ่งขึ้น

“ข้าไม่กล้าให้พวกเขาใส่น้ำแข็งในมุมตำหนักในฤดูร้อนนี้ มิเช่นนั้นต้องทำให้คนแก่อย่างข้าหนาวจนทนไม่ได้แน่” พระเจ้าหลวงบ่นเสร็จ ก็พูดเสียงต่ำอีกครั้งว่า “ข้ารู้สึกแปลก ๆ มาตลอดว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ จนกระทั่งวันหนึ่ง ข้าพาถวนถวนทั้งสองไปเล่นที่สวนหลวง...”

เสวี่ยถวนเด็กคนนี้เป็นคนเงียบและเก็บตัวมาตลอด ทุกอย่างยากที่จะดึงดูดความสนใจของเขา แต่ชอบดูปลาในตู้ปลาว่ายไปมามาก

หลังจากรับรู้เรื่องนี้ พระเจ้าหลวงจึงอุ้มไปที่สระบัวก็ให้อาหารปลา ซึ่งเขาก็แสดงออกว่าสนใจสระบัวมาก

วันนั้นฝนเพิ่งจะตก อากาศเย็นสบาย เสวี่ยถวนจ้องหาปลาคาร์ฟสีแดงในสระอย่างไม่กระพริบตา

ข้างในมีปลาคาร์พสีแดงตัวหนึ่งที่มีหัวใหญ่ที่สุดและแย่งอาหารเก่งที่สุด เมื่อเห็นปลาคาร์พสีแดงตัวใหญ่นั้นแย่งเหยื่อตกปลาไปมาก ทันใดนั้นเสวี่ยถวนก็ยื่นมือไปชี้มัน

“ไอ้ปลาตัวอ้วน ร้ายกาจมาก”

พรสวรรค์ของเสวี่ยถวนที่กำลังจะครบหนึ่งขวบ ถึงแม้ว่าจะยังเดินไม่ได้ แต่ก็สามารถพูดอ้อแอ้ได้แล้ว คําศัพท์สั้น ๆ พูดชัดเจนกว่าฮั่วถวนของพี่ชายมาก

พระเจ้าหลวงกําลังดีใจอยากชมเขา ก็เห็นฉากที่น่าตกตะลึงเกิดขึ้นในสระบัว

เห็นแค่เพียงสระบัวขนาดใหญ่ กลับกลายเป็นน้ำแข็งก้อนเล็ก ๆ ที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เพื่อแช่แข็งหางที่ปลาคาร์พแดงตัวนั้นที่แย่งอาหารกำลังจะตาย！

“นี่คือสิ่งที่ข้าเห็นด้วยตาของตัวเอง ก็คือสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อน！”

เสียงดังตึกตักในใจของอวิ๋นหลิง เด็กเล็กไม่สามารถควบคุมพลังจิตได้ นางกำหนดเวลามาสามถึงห้าวันมาที่ตำหนักฉางหนิง ในขณะที่ไปเยี่ยมลูกชาย ก็จะระงับกําลังของพวกเขา เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาสร้างปัญหาด้วยความไม่รู้อิโหน่อิเหน่

ทั้ง ๆ ที่นางนับวันเวลามาอย่างชัดเจนแบบนี้ มันเกิดขึ้นได้อย่างไร？

เซียวปี้เฉิงเองก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป จึงรีบถามขึ้น “ถ้าอย่างนั้นต้าเป่าล่ะ เขาแสดงอาการผิดปกติอะไรหรือเปล่า？”

เมื่อเทียบกับเอ้อร์เป่าแล้ว ความสามารถของต้าเป่าอันตรายกว่าเยอะ เผลอ ๆ ไม่ทันระวังก็เผลอไปจุดไฟเผาบ้าน

พระเจ้าหลวงส่ายหัว “ฮั่วถวนเอ๋อร์กลับแสดงออกปกติ คือข้าพบว่าเขาเหมือนชอบเล่นกับไฟมาก ทุกครั้งที่เห็นมีเทียนที่จุดอยู่ ก็อยากจะเอื้อมมือไปสัมผัสเสมอ”

ช่วงก่อนเป็นวันไหว้พระจันทร์ ในบางครั้งจะมีการเผาแท่งกระดาษตามมุมพระราชวัง และจุดธูปบูชาบรรพบุรุษ ตอนที่เขาพาฮั่วถวนผ่าน เด็กคนนั้นก็ตื่นเต้นผิดปกติกับดาวอังคารที่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า หัวเราะดังคิก ๆ ไม่หยุด

พระเจ้าหลวงหยิบเรื่องหายากอีกสองสามเรื่องมาพูด แล้วกลั้นหายใจเล็กน้อย จากนั้นก็ถามอย่างคาดไม่ถึงว่า

“ดูจากท่าทางที่ไม่แปลกใจของพวกเจ้า พูดมาตรง ๆ ว่า รู้มานานแล้วว่าเด็กทั้งสองคนนี้ไม่ธรรมดาใช่ไหม？”

ทั้งหมดถูกเปิดเผยจนมาถึงขั้นนี้แล้ว มันไม่สมเหตุสมผลที่จะหลอกพระเจ้าหลวงในฐานะคนโง่

เซียวปี้เฉิงสบตากับอวิ๋นหลิง กดเสียงต่ำด้วยสีหน้าอย่างจริงจังว่า “ไม่ปิดบังเสด็จปู่ เด็กสองคนนี้แตกต่างจากคนทั่วไปจริง ๆ อาจารย์ของอวิ๋นหลิงบอกว่าพวกเขาสืบทอดพลังจิตมาบางส่วน เกรงว่าจะก่อให้เกิดความโลภและความตื่นตระหนกแก่ผู้อื่น จึงเตือนเราให้รักษาความลับนี้ให้ดี”

พูดตามตรง พวกเขาเป็นพ่อแม่ของเด็กสองคนนี้ ยังไม่เข้าใจความสามารถของลูกอย่างถ่องแท้เลย

รู้แค่เพียงว่าต้าเป่าดูเหมือนว่าจะสามารถที่จะจัดการกับเปลวไฟได้ เอ้อร์เป่าก็จะทําให้น้ำแข็งตัวเป็นน้ำแข็งได้

พระเจ้าหลวงได้ยินดังนั้น ก็มีสีหน้าตื่นเต้นเกินบรรยาย “ข้าก็รู้ว่าเด็กสองคนนี้เกิดมาไม่ธรรมดา ตอนแรกที่พวกเขาเกิด ข้าก็รู้สึกว่าพวกเขาไม่ธรรมดา！”

เขาประทับใจมาก ตอนแรกที่อวิ๋นหลิงคลอด แวบแรกที่เห็นดวงตาของเด็กทั้งสอง ก็รู้สึกสะดุดตามาก

คู่หนึ่งพราวสว่างเหมือนลิเออร์ ในนั้นดูเหมือนเปลวไฟกําลังลุกไหม้ อีกคู่หนึ่งเงียบสงัดเหมือนทะเล ดูเหมือนจะสะท้อนท้องฟ้าและดวงดาวเต็มท้องฟ้า

ต่อมาเมื่อมองอีกครั้ง ดวงตาที่เหมือนไข่มุกสีดําของเด็กสองคน ดูเหมือนจะไม่ต่างจากคนทั่วไปแล้ว

เพียงแค่มองไตร่ตรองอย่างละเอียด ก็ยังสามารถเห็นสีแดงและสีน้ำเงินเข้มที่ซ่อนอยู่ในก้นตาสีดําได้ราง ๆ