ตอนที่ 564 ไตไตนิสัยไม่ดี！

ฮั่วถวนเป็นเด็กที่เปิดเผยอารมณ์ หัวเราะร้องไห้อย่างตรงไปตรงมา

อวิ๋นหลิงและเซียวปี้เฉิงย้ายมาตำหนักบูรพาที่นี่จากจวนจิ้งอ๋องได้สามเดือนแล้ว มัวแต่ยุ่งกับสำนักการศึกษามาก น้อยนักที่จะมีเวลาดูแลเด็กสองคนนี้

น้อยครั้งมากที่จะเห็นท่านพ่อและท่านแม่มา ฮั่วถวนถูกเซียวปี้เฉิงกอดอยู่ในอ้อมอก ขาและมือเล็ก ๆ ที่ขาวอ้วนเหมือนรากบัวยังดิ้นไม่หยุด

“ไตไต！ไตไต！”

ฮั่วถวนตะโกนด้วยความตื่นเต้น รองเท้าเล็ก ๆ ที่เท้าเกือบจะกระเด็นมาโดนหน้าของอวิ๋นหลิงแล้ว

“เจ้าอ้วนตัวกลม ไม่ได้เจอกันหลายวันหนักขึ้นกว่าเดิมอีกแล้ว”

เซียวปี้เฉิงมองเจ้าหนูน้อยในมือด้วยความรัก รู้สึกว่าอย่างน้อยต้องมีสิบกิโลขึ้น กระโดดมาแรงกว่าเมื่อก่อนมาก

สมแล้วที่พระเจ้าหลวงเกิดมาในฐานะคนเลี้ยงหมู เขาจําได้ว่าตอนที่ลูกชายสองคนที่คลอดก่อนกำหนดนั้น มีน้ำหนักเพียงสี่กิโลกรัมเท่านั้น บัดนี้แข็งแรงเหมือนเด็กเล็กทั่วไปแล้ว

อวิ๋นหลิงหยิบรองเท้าเล็ก ๆ บนพื้นขึ้นมาปัดฝุ่น สวมให้ฮั่วถวนเรียบร้อย

เสื้อผ้าที่ใส่สำหรับเด็กสองคนในปัจจุบันส่วนใหญ่มาจากงานฝีมือของลี่ผินและพระโอรสหก แม่ลูกคู่นี้ชอบเด็กสองคนนี้มาก บางครั้งก็จะส่งเสื้อและรองเท้าที่ทําใหม่มาให้ และยังมีตุ๊กตาผ้าที่ทําจากผ้าฝ้ายบ้าง

ต้องบอกว่า ฝีมือการเย็บปักถักร้อยและงานฝีมือเชือกแดงของพระโอรสหกนี้ก้าวหน้าอย่างก้าวกระโดดมาก กลัวว่านักเย็บปักถักร้อยชั้นนําของโรงงานเย็บปักถักร้อยในเมืองหลวงเห็นแล้วก็ต้องยอม

เสวี่ยถวนพิงแขนในอ้อมกอดของพระเจ้าหลวง มองพี่ชายที่กําลังออดอ้อน แววตาเผยให้เห็นความปรารถนาเล็กน้อย

“หม่ามี๊”

เขาอ้าปากเบา ๆ และเรียกอย่างอ่อนโยน

เมื่อก่อนอวิ๋นหลิงมักจะรู้สึกว่าเรียก “ท่านแม่” นั้นเอาตัวเองที่ยังวัยรุ่นสวยงดงามอยู่เรียกจนแก่ จึงสอนให้เด็กทั้งสองคนเรียกว่า “หม่ามี๊”

เมื่อได้ยินว่าเสวี่ยถวนเอ๋อร์เรียกตัวเอง อวิ๋นหลิงรีบไปรับลูกชายคนเล็กจากในมือของพระเจ้าหลวงมา จุ๊บบนใบหน้าเล็ก ๆ ของเขาที่ขาวจนสามารถมองเห็นปุยเล็ก ๆ ได้

ถึงแม้ว่าเสวี่ยถวนเงียบสงบไม่พูดอะไรอีก มือเล็ก ๆ กลับกอดคอของอวิ๋นหลิงแน่น

แม่นมเฉินพูดด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “เด็กในช่วงวัยนี้เป็นช่วงที่จำคนได้มากที่สุด ฝ่าบาทรัชทายาทและพระชายารัชทายาทจะต้องมาเยี่ยมเด็ก ๆ บ่อย ๆ ถึงจะถูกนะเพคะ แต่เมื่อเวลาผ่านไปนาน ถ้าเด็ก ๆ ไม่คุ้นเคยกับพ่อแม่ก็จะไม่ดีแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นพวกท่านเองก็เหนื่อยทุกวัน เกิดเหนื่อยมากจนทำให้ร่างกายเจ็บป่วย พระเจ้าหลวงเองก็ร้อนใจ”

อวิ๋นหลิงพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “บัดนี้สำนักศึกษาชิงอี้กำลังจะเข้าสู่เส้นทางที่ถูกต้องแล้ว ต่อไปจะไม่ยุ่งเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว”

ถึงแม้ว่าในเรื่องของการเป็นพ่อแม่ นางกับเซียวปี้เฉิงล้วนยังเป็นมือใหม่ แต่ก็รักลูกสองคนตามสัญชาตญาณ

เรื่องที่สองสามีภรรยาให้ความสนใจกับสำนักศึกษาชิงอี้เป็นพิเศษ เพื่อส่งเสริมการศึกษาภาคบังคับและดําเนินการปฏิรูปการศึกษาเพื่อประโยชน์ของประชาชนในโลก ในอนาคตฮั่วถวนและเสวี่ยถวนเองก็จะเป็นผู้ได้รับประโยชน์ด้วย

ความรักลูกของพ่อแม่ นั้นมีแผนการที่ลึกซึ้งและยาวไกล

เด็ก ๆ ในแคว้นต้าโจวมักจะเริ่มเรียนเมื่ออายุสี่ขวบ เป้าหมายต่อไปของพวกเขาคือการสร้างกลไกโรงเรียนอนุบาลของรัฐที่สมบูรณ์แบบก่อนที่ลูกชายสองคนจะอายุสี่ขวบ

แม่นมเฉินเห็นเด็กทั้งสองคนนัวเนียออดอ้อนบนตัวของพ่อแม่ จึงหันตัวไปที่ห้องเครื่องเพื่อดูบรรดาพ่อครัวหลวงทำอาหาร

เมื่อเห็นว่ารอบข้างไม่มีใคร อวิ๋นหลิงถึงได้อุ้มเสวี่ยถวนเข้าไปในห้อง จากนั้นจึงสำรวจพลังจิตของเสวี่ยถวนอย่างถี่ถ้วน

เจ้าถวนน้อยในอ้อมแขนดูเหมือนจะสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างและบิดตัวเบา ๆ สองสามครั้ง

ถึงแม้ว่าพลังจิตของเสวี่ยถวนดูเหมือนปกติมาก แต่อวิ๋นหลิงยังคงจับความผันผวนได้อย่างเฉียบแหลม

เซียวปี้เฉิงอุ้มฮั่วถวนที่บ่นอุบอิบโดยไม่รู้ว่าพูดอะไร เดินเข้ามาถามอย่างรวดเร็ว “เป็นอย่างไรบ้าง มีปัญหาอะไรไหม？”

อวิ๋นหลิงตื่นตระหนกหลังจากรับรู้เมื่อสักครู่ “...เด็กคนนี้ พลังจิตของเขาโตเร็วสู้ฮั่วถวนไม่ได้ คาดไม่ถึงว่าจะไม่มีครูแต่กลับเรียนรู้ที่จะควบคุมพลังด้วยตัวเองได้”

พลังจิตของเด็กสองคนนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของนางและเซียวปี้เฉิง โตขึ้นมาทีละช้า ๆ ตอนแรกกดเดือนละครั้งก็พอ แต่ตอนนี้กลับต้องกดเอาไว้ทุกสิบวัน

หลังจากพลังจิตของเสวี่ยถวนที่แข็งแกร่งแล้ว ความถี่สิบวันต่อครั้งไม่เพียงพอที่จะกดพลังเขาได้อย่างสมบูรณ์

เจ้าถวนน้อยนี้ก็เก่งมากเช่นกัน คาดไม่ถึงว่าจะหลอกการสํารวจของแม่อย่างนาง ผ่านการกดกําลังด้วยตัวเอง