ตอนที่ 820 เห็นได้ชัดว่าเป็นงานที่ดี

เฟิงอู๋จีไม่รู้ว่าตนเองควรจะอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับหลี่เมิ่งชูในฐานะอะไร

นี่ไม่ต่างจากการแสดงความรู้สึกต่อผู้หญิงที่หลงรัก แม้เขาอยากจะทำเช่นนั้น แต่สถานการณ์ตอนนี้เหมือนจะไม่เหมาะสมสักเท่าไหร่

สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกเป็นกังวลมากที่สุดก็คือ สมมติถ้าหลี่เมิ่งชูไม่ได้มีความคิดเชิงความรักระหว่างชายหญิงต่อเขา หลังจากนี้ทั้งสองเจอหน้ากันแล้วจะอยู่ร่วมกันอย่างไร

เซียวปี้เฉิงเห็นเขายังคงมีสีหน้าเหมือนหนักใจมาก ไม่พูดไม่จา จึงหรี่ตาลงและถามขึ้นมาว่า

“เจ้าไม่อยากจะอธิบายกับหลี่เมิ่งชูหรือ”

“ศิษย์ย่อมอยากจะอธิบายอยู่แล้ว”

“เห็นเจ้าไม่พูดไม่จา คิดว่าคงกังวลว่าที่บ้านไม่เห็นด้วยกระมัง” เซียวปี้เฉิงพาดมือไว้บนไหล่ของเฟิงอู๋จี เขยิบเข้าไปใกล้เขามากขึ้น เอ่ยกระซิบเสียงต่ำว่า ”แล้วมัวแต่ลังเลเสียเวลาไปตั้งหลายวัน คิดแผนการรับมือไว้หรือยัง”

เฟิงอู๋จีได้ยินดังนั้น ก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ว่า “องค์รัชทายาท ไม่ว่าอย่างไรศิษย์ก็ไม่มีทางแต่งงานกับคุณหนูตระกูลลู่”

ตัวเลือกนี้ไม่เคยปรากฏอยู่ในทางเลือกของเขาตั้งแต่เริ่มต้น

ในมุมมองของเขา เป็นเรื่องที่ตนเองไม่มีทางทำ กระทั่งไม่จำเป็นต้องกังวลเพราะเรื่องนี้ด้วยซ้ำ

คนเดียวที่เขากังวลคือหญิงในใจเท่านั้น

“ส่วนวิธีปฏิเสธการแต่งงาน คิดดูแล้วก็คงมี มากสุดศิษย์ก็แค่ทำลายชื่อเสียงตัวเอง แอบแสร้งทำเป็นชื่นชอบผู้ชายหรือไม่ก็สอบตกงอหงวนก็ได้ ตระกูลลู่ย่อมถอยไปเอง เพียงแต่ทางด้านเมิ่งชู......นางอายุไม่น้อยแล้ว ตอนนี้ก็จะล่วงเข้าอายุยี่สิบแล้ว ชายหนุ่มเติบใหญ่ต้องแต่งงานหญิงสาวต้องออกเรือนนี่เป็นเรื่องที่ต้องเผชิญอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ศิษย์กังวลว่าตระกูลหลี่ก็มีความคิดเห็นต่อเรื่องการแต่งงานของนางเช่นกัน”

เขาเป็นผู้ชาย โต้แย้งเรื่องการแต่งงานกับครอบครัวไม่ยาก

ที่ยากคือหลี่เมิ่งชู ตอนนี้นางกลายเป็น”สาวแก่”ในสายตาคนนอกไปแล้ว พ่อแม่ย่อมไม่สามารถปล่อยให้นางเรียนหนังสือจนจบแล้วยังต้องถูกส่งไปทำงานต่างพื้นที่ก่อนค่อยแต่งงานมีลูก

ถึงเวลาควรจะรับมืออย่างไรดี

ถ้าหากหลี่เมิ่งชูไม่ชอบเขา เช่นนั้นเขาย่อมไม่สามารถยุ่งเรื่องของอีกฝ่ายได้ ถ้าหากเมิ่งชูยินดีตอบรับความรักของเขา.....เกรงว่าผลสุดท้ายจะยิ่งแย่

เฟิงอู๋จียิ้มขมก่อนจะพูดว่า “สิ่งที่ศิษย์คิดในหลายวันมานี้ ที่จริงก็คือเรื่องนี้ หรือว่าจะทำอย่างที่ท่านกับพระชายารัชทายาทพูดเอาไว้จริงๆ คือพาเมิ่งชูหนีไปจากเมืองหลวง ยังไม่ต้องพูดถึงว่าพวกเราสองคนยังไม่ถึงเวลาจบการศึกษา ตราบใดที่มีทางเลือกที่สามารถเป็นผลดีต่อทั้งสองฝ่าย ศิษย์ก็ยินดีจะเลือกเดินในเส้นทางที่ต้องหนีตามกัน”

“อย่างไรเสียเมิ่งชูก็เป็นผู้หญิง ถึงแม้ว่าจะมีนิสัยอดทนไม่ยอมแพ้ต่อความยากลำบาก ศิษย์ก็อยากจะให้นางเผชิญหน้ากับคนอื่นๆอย่างสง่าผ่าเผยและมีศักดิ์ศรี”

แต่งงานเป็นภรรยา หนีตามกันเป็นเมียน้อย ผู้ชายอกสามศอกคนไหนที่สามารถยอมให้หญิงอันเป็นที่รักต้องลำบากเพราะตนเอง

เซียวปี้เฉิงกำลังจะปลอบใจเฟิงอู๋จี นั่นเขาไม่เรียกว่าหนีตามกัน เรียกว่า”เสรีภาพในการแต่งงาน”ต่างหาก

พอฟังถึงประโยคสุดท้าย กลับรู้สึกทอดถอนใจทั้งสีหน้าและจิตใจ

เขาชะงักไปชั่วครู่ ตบที่ไหล่ของเฟิงอู๋จีอีกครั้ง “เจ้าคิดได้เช่นนี้ข้าก็ดีใจมาก หลิงเอ๋อร์มองคนไม่ผิด เมิ่งชูก็มองคนไม่ผิดเช่นกัน”

เดิมทีคิดว่าอีกฝ่ายมีนิสัยยากจะคาดเดาจนน่ากลุ้มใจ ทั้งยังเป็นหนุ่มวัยแรกแย้มที่ซื่อบื้อ หลายวันมานี้จิตใจคงไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

แต่คิดไม่ถึงว่าแม้ปากจะไม่พูด แต่ในใจกลับคิดไว้เยอะมาก

เซียวปี้เฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางครุ่นคิด เอ่ยเสียงขรึมขึ้นมาว่า “ทางด้านเมิ่งชู เจ้าก็แค่ต้องอธิบายเรื่องที่เข้าใจผิดให้ชัดเจนก็พอ ส่วนเรื่องแต่งงานของเจ้ากับนางก็อย่าเพิ่งใจร้อน ถ้าหากผู้อาวุโสในบ้านต่างก็มีความคิดเห็น ข้าก็สามารถช่วยพวกเจ้าปฏิเสธได้”

คัดค้านความคิดเรื่องการแต่งงานเพื่อสานสัมพันธ์ของเสนาบดีซ้ายเฟิง ตอนนี้เขาก็มีแผนการอยู่ในใจแล้วบางส่วน

ส่วนทางด้านหลี่เมิ่งชู มีความสัมพันธ์ลูกพี่ลูกน้องกับเยี่ยนอ๋องอยู่ ยื้อเรื่องแต่งงานของอีกฝ่ายไปสักปีครึ่งก็ไม่ใช่เรื่องยาก

มากสุดก็แค่ ให้ราชครูไข่เหล็กที่ไร้เทียมทานยื่นมือเข้ามาช่วย

เฟิงอู๋จีได้ยินดังนั้นสีหน้าที่ดำคล้ำก็สว่างขึ้นมาทันที เอ่ยด้วยน้ำเสียงดีใจว่า “เช่นนั้นศิษย์ก็ขอขอบพระทัยพระองค์มาก”