ตอนที่ 821 การสารภาพใต้เถาองุ่น

เซียวปี้เฉิงบอกให้อีกฝ่ายออกไปแล้วเริ่มตระเตรียมรายละเอียดแผนการเคลื่อนย้าย

เฟิงอู๋จีออกจากมุมลับในลาน แล้วบังเอิญเจอหลี่เมิ่งชูตรงทางเลี้ยว สมองพลันว่างเปล่า ร่างกายแข็งทื่อโดยไม่รู้ตัว

“เมิ่ง...เมิ่งชู ไม่เจอกันนานเลยนะ...”

เขาทักทายเสียงตะกุกตะกัก หลี่เมิ่งชูแววตาวูบไหว พยักหน้าน้อยๆพร้อมกับเอ่ยว่า “วันนี้ท่านมาโรงหมอทำไม มาตรวจโรคหรือ?”

เฟิงอู๋จีส่ายฟน้า รีบหยิบตำราออกจากด้านในเสื้อ

“ไม่ ไม่ ข้าเอาเนื้อหาเตรียมสอบมาให้หยวนเส้า”

“ขอบคุณมาก ท่านช่างมีน้ำใจนัก ข้าขอบคุณแทนพี่ชายด้วย ตอนนี้เขาออกไปสอนหนังสือด้านนอก”

หลี่เมิ่งชูเอื้อมมือไปรับตำรามา สีหน้าเรียบเฉย เป็นธรรมชาติดังเดิม

เฟิงอู๋จีเห็นนางจะเดินไปจึงรีบเรียก “เดี๋ยวก่อน”

“ยังมีธุระอื่นรึ?”

เฟิงอู๋จีกลืนน้ำลาย สีหน้าเป็นธรรมชาติและสุขุมของดรุณีน้อยทำให้หัวใจเขาเต้นตึกตักไม่หยุด

ไม่ง่ายเลยกว่าจะรวบรวมความกล้าได้ เอ่ยปากถามว่า “เมิ่งชู ข้าอยากเชิญเจ้าไปดื่มน้ำชาที่โรงน้ำชาจิ่ง...ได้ยินว่าเมื่อวานมีเมนูใหม่อย่างน้ำแข็งปั่นแตงโม ไปนั่งกินด้วยกันไหม?”

หลี่เมิ่งชูขมวดคิ้วมุ่น “เกรงว่าคงไม่ได้ เมื่อคืนฝนตกจนทำให้เมิ่งเอ๋อร์เป็นหวัด เดี๋ยวเด็กจะติดหวัดจากนางได้ ข้าต้องดูแลเสี่ยวเติงเพ่าด้วยตัวเอง วันหลังค่อยไปชิมแล้วกัน”

“เอ่อ...ที่จริงข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า”

เฟิงอู๋จีพูดอ้ำอึ้ง ฝ่ามือมีเหงื่อซึมออกมา

เขาก็ไม่รู้ว่าเหตุใดตัวเองจึงตื่นเต้นปานนี้ ตอนที่หนีออกจากจวนเฟิ่งเขายังสามารถสุขุมเยือกเย็นได้

“มีเรื่องคุยรึ?” หลี่เมิ่งชูทวนคำเบาๆ จ้องหน้าเขา “อยากคุยอะไรรึ คุยในโรงหมอก็เหมือนกัน”

เฟิงอู๋จีเริ่มลังเล “ที่โรงหมอไม่ค่อยสะดวก...”

ที่นี่คนพลุกพล่าน กอปรกับเขาหาห้องวีไอพีคุยเป็นการส่วนตัวกับหลี่เมิ่งชูไม่ได้ ถ้าเกิดหลี่หยวนเส้ารู้ มีหวังโดนบีบคอแน่

หลี่เมิ่งชูเห็นเขาอ้ำอึ้ง นัยน์ตาพลันเผยความผิดหวัง

ตาท่อนไม้ ยากมากนักหรือกับการบอกว่าชอบนางเสียงดังๆ?

“ถ้าไม่สะดวกก็ไว้คุยกันทีหลังแล้วกัน”

นางไม่ได้ขุ่นเคืองเรื่องคุณหนูตระกูลลู่ ทว่าท่าทางไม่เด็ดขาดของเฟิงอู๋จีชวนให้รู้สึกหงุดหงิดใจยิ่งนัก

หลี่เมิ่งชูทิ้งประโยคนี้ไว้แล้วก็ยกเท้าเดินออกไป

เฟิงอู๋จีตระหนักได้อย่างแช่มช้าว่านางกำลังโกรธ แต่ก็ไม่ทราบสาเหตุ

เขาเห็นนางเดินออกไปก็กังวล มือเร็วกว่าสมอง รีบคว้าหมับไปยังมือเรียวนุ่มของนาง

“เมิ่งชู เดี๋ยวก่อน”

ครั้งนี้ทำให้หลี่เมิ่งชูถึงกับสะดุ้งตกใจ ไม่คิดว่าตาท่อนไม้จะกล้าจับมือถือแขนนางกลางวันแสก ๆ

ฝ่ามือหยาบกระด้างสัมผัสนิ้วเรียบเนียน เมื่อความอุ่นสัมผัสกับความเย็นนิดๆ ร่างกายทั้งสองก็ต้องสั่นระริก

ปกติหลี่เมิ่งชูจะเป็นคนสุขุมเยือกเย็น ทว่าบัดนี้กลับเผยความเลิกลั่ก ตำหนิเสียงเบา “ท่านกำลังทำอะไร”

เฟิงอู๋จีรู้ว่าตัวเองเสียมารยาท ทว่าเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามา เขาไม่เพียงไม่ปล่อยมือหลี่เมิ่งชู ทางกลับกันยังใจกล้า จับมือนางแน่นแล้วออกจากลานอย่างรวดเร็ว

“ตามข้ามา”

หัวใจทั้งสองคนเต้นตุ๊มๆต่อมๆ เดินทะลุระเบียงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะไปยังสวนปลุกสมุนไพรขนาดใหญ่หลังจวน

ฟ้าหลังฝนอันสดใส สมุนไพรเขียวขจีขึ้นเต็มไปหมด ผลิดอกหลากหลายสีสัน โอนเอนไปตามแรงลม

ซุ้มองุ่นสูงซ่อนเร้นตัวทั้งสองไว้ด้านใน

หลี่เมิ่งชูหายใจหอบเหนื่อย ใบหน้าเล็กแดงระเรื่อ พอหยุดเดินก็ถลึงตาใส่เฟิงอู๋จี