ตอนที่ 825 หรือเคยหลบใต้เตียงผู้อื่น

ถนนยาวเหยียดอันเงียบกริบใต้แสงรัตติกาล มือสังหารหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงสถานที่อันยุ่งเหยิง

เซียวปี้เฉิงลงจากรถม้า กวาดสายตามองรอบๆเย็นเยียบ แล้วหยุดมองมือสังหารโชคร้ายที่นอนแน่นิ่งบนพื้น

เขาโบกมือเรียกเยี่ยเจ๋อเฟิงพลันสั่งการเสียงเบา “เจ๋อเฟิง ส่งมือสังหารนี้ไปยังเรือนหวงห้ามของจวนอ๋องจิน พวกเศรษฐีหนุ่มรู้ว่าควรทำยังไง”

แม้มือสังหารจะบาดเจ็บสาหัส ทว่าไม่ได้เสียชีวิต เมื่อครู่เขาใช้พลังจิตทำให้อีกฝ่ายหมดสติ

ที่จวนอ๋องจินมีหลิงซู มือสังหารไม่มีทางตายแน่ ส่วนหลงเย่ก็จะช่วยไต่สอบความลับได้อย่างรวดเร็ว วิชาอ่านใจของนางได้ผลดีกว่ากลเม็ดของศาลต้าหลี่

เยี่ยเจ๋อเฟิงพยักหน้า “ข้าน้อยจะไปเดี๋ยวนี้”

“ดี ข้าจะเอาป้ายเข้าออกเรือนหวงห้ามให้เจ้า”

เรือนหวงห้ามของจวนอ๋องจินเป็นสถานที่ลับ หาทางเข้าได้ยาก นอกจากสาวกประกาศิตป้ายแดงแล้ว คนอื่นต้องมีป้ายคำสั่งพิเศษถึงจะเข้าออกได้

แต่เซียวปี้เฉิงยังไม่ทันเรียกเขา เยี่ยเจ๋อเฟิงก็แบกมือสังหารหมดสติขึ้นหลังม้าแล้วสะบัดแส้ไป

“เดี๋ยวก่อนเจ๋อเฟิง...ช่างเถอะ ลู่ฉี เจ้าเอาป้ายคำสั่งนี้ไปให้เขาที”

ลู่ฉีที่ควบรถม้ากลับโบกมือ “ไม่ต้องพ่ะย่ะค่ะรัชทายาท เขาไม่มีป้ายคำสั่งก็เข้าไปได้”

เซียวปี้เฉิงชะงักงัน “เขาไม่มีป้ายคำสั่งแล้วจะเข้าไปอย่างไร?”

“ย่อมเหมือนรัชทายาทกับพระชายา ใช้ใบหน้าเข้าไป แม่นางเฉียงเวยสั่งคนทางโน้นเป็นพิเศษว่าถ้าพี่เยี่ยอยากเข้าเรือนหวงห้ามก็สามารถเข้าได้ตลอดเวลา”

เซียวปี้เฉิงเผยสีหน้าแปลกใจ พูดเสียงเบา “ใช้ได้นี่ มีสิทธิ์พิเศษด้วย”

คนที่ใช้ใบหน้าเข้าเรือนหวงห้ามมีไม่เยอะ เพราะมีเพียงพวกเขากับสองผัวเมียหลิวฉิงเท่านั้น

ลู่ฉีพูดเสียงลี้ลับ “ไม่ใช่แค่นี้พ่ะย่ะค่ะ พี่เยี่ยไม่ได้เข้าได้แค่คนเดียว ยังพาพวกตัวเองไปได้ด้วย ครั้งก่อนพระองค์ให้กระหม่อมไปทำธุระที่เรือนหวงห้าม กระหม่อมลืมเอาป้ายคำสั่งไป แต่พี่เยี่ยไปเป็นแขกที่นั่นพอดี เลยพากระหม่อมเข้าไปได้”

“เป็นแขก?”

“แม่นางเฉียงเวยเป็นคนเชิญ”

เซียวปี้เฉิงแอบส่ายหน้า “งั้นเจ้าต้องเตือนเฉียงเวย ถ้าเกิดมีคนแปลงโฉมเป็นเจ๋อเฟิงเข้าไปจะทำเช่นไร”

ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ เพราะคนหน้ากากเงินแห่งสำนักทิงเสวี่ยก็สามารถเปลี่ยนรูปโฉมได้เหมือนยิ่ง

เมื่อพูดถึงจุดนี้ สีหน้าลู่ฉีก็เปลี่ยนเป็นอยากรู้เรื่องชาวบ้านขึ้นมา ทั้งยังเจือแววทะลึ่งร่วมด้วย

“คิกคิก พระองค์คงไม่รู้อะไร แม่นางเฉียงเวยบอกว่าใส่กลิ่นเฉพาะใส่ตัวพี่เยี่ยเป็นสัญลักษณ์ คนเฝ้าประตูมีวิธีแยกย้ายเขาออก คิกๆๆ”

เซียวปี้เฉิง “?”

รู้สึกต้องเกิดอะไรขึ้นกับสองคนนี้อย่างลับๆล่อๆโดยไม่ให้เขารู้

“อย่ายิ้มทะลึ่งขนาดนี้ เจ้าเป็นลูกผู้ชายอกสามศอก แต่กลับรู้เรื่องชาวบ้านไปทั่ว”

เขาถลึงตาใส่ลู่ฉีปราดหนึ่ง ก่อนจะตำหนิเสียงเย็นเยียบแล้วเดินไปหาเฟิงอู๋จี

ลู่ฉีเบะปาก บ่นกระปอดกระแปดเบาๆ “ลูกน้องก็ต้องได้เจ้านายสิ พระองค์ยังมีหน้าว่าข้าน้อยอีก ปกติพระองค์ชอบพูดเรื่องชาวบ้านจะตาย เรื่องที่คนอื่นไม่รู้ พระองค์รู้หมด พูดเก่งกว่าตงชิงอีก...”

เขารู้สึกสงสัย รัชทายาทมีตาเป็นสับปะรดหรือไร

เหตุใดถึงรู้ว่าใต้เท้าเฉิงแห่งศาลต้าหลี่ ปกติเป็นคนสุขุมเยือกเย็น สง่างาม เข้มขรึม แต่แท้จริงแล้วใส่กางเกงในขาดๆเข้าประชุมทุกวัน

หรือรัชทายาทเคยไปซ่อนใต้เตียงผู้อื่น

เซียวปี้เฉิง “...”

ไม่ต้องไปดูแลเด็กเคราะห์ร้ายที่โดนยิงหัวเข่า เขาต้องใส่ใจลู่ฉีดีๆ แน่