ตอนที่ 827 มีสามีนอนด้วยไม่เอา ไปนอนกับเงินทำไม

ถึงแม้สี่บทความด้านหลังนี้ นอกจากประวัติของพระเจ้าหลวงแล้ว นอกนั้นสามเรื่องจะเป็นการปั้นน้ำเป็นตัวก็ตาม ทว่าก็ไม่ส่งผลกระทบต่อความสนใจอันท่วมท้นของประชาชน

หลังจากวางจำหน่ายหนังสือพิมพ์ประชาชนแล้วก็สร้างความคึกคักให้แก่เมืองหลวงอีกครั้ง

ระหว่างที่ประชาชนหารือเนื้อหาในหนังสือพิมพ์ ก็เริ่มสนใจการเปิดกิจการของสวนสัตว์ ได้ยินว่าบัตรจองเข้าชมหมดในค่ำคืนนั้นเลย

วันที่เปิดสวนสัตว์อย่างเป็นทางการ ประชาชนไปต่อแถวยาวรอตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง มีคนเดินพลุ่งพล่านอย่างมืดฟ้ามัวดิน

แต่สวนสัตว์มีพื้นที่จำกัด หลิวฉิงจึงต้องเปลี่ยนกฎการเข้าชมกะทันหัน คนหนึ่งอยู่ในสวนสัตว์ได้ไม่เกินครึ่งชั่วยาม แล้วให้คนงานแจกซาลาเปาแก่ผู้เข้าชมเพื่อแทนคำขอโทษด้วย

ถึงกระนั้น จวบจนพลบค่ำ ก็ยังมีประชาชนบางส่วนไม่ได้ยลโฉมเทพอสูร ต้องกลับบ้านด้วยความผิดหวัง

มีประชาชนเที่ยวชมสวนสัตว์อย่างคับคั่งติดต่อกันสามวัน วันที่สี่ถึงจะมีคนเข้าน้อยลงเล็กน้อย

หลิวฉิงที่ปกติชอบทำหน้าบอกบุญไม่รับ ช่วงหน้ามีแต่รอยยิ้ม เดินเหินอย่างกระฉับกระเฉง

นางสวมอาภรณ์ตัดสั้นสีเทา รองเท้าแตะที่ทำจากหวาย ล้วนเป็นรูปแบบการแต่งกายที่ผ่านการดักแปลง

หลิวฉิงเดินเข้าตำหนักบูรพาก็พับแขนเสื้อกับขากางเกงเพื่อความเย็นสบาย ก่อนจะกล่าวทักทายพวกเขา

“อุ๊ย น้องเขยก็อยู่ด้วยรึ?”

“ศิษย์พี่ใหญ่ พวกท่านมาแล้วหรือ?”

เซียวปี้เฉิงกระแอมเสียง แล้วละสายตาสั่งให้ตงชิงชงน้ำชา

ถึงแม้อวิ๋นหลิงจะเคยเล่าให้ฟังว่าโลกยุคใหม่ ไม่ว่าจะชายหญิงเด็กเล็กหรือคนเฒ่าคนแก่ การเผยแขนขาเป็นเรื่องปกติ ทว่าจวบจนถึงตอนนี้เขาก็ยังรู้สึกไม่ชิน รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

ต้องหาเวลาบอกเจ้าอ๋องหน่อยแล้ว ให้อีกฝ่ายคุมภรรยาดีๆ

อวิ๋นหลิงเห็นรอยตามแขนขาของหลิวฉิงด้วยสายตาอันเฉียบแหลม บางจุดเป็นรอยม่วงแดง บางจุดเป็นเขียวอ่อนๆ

เมื่อนางเห็นร่องรอยชวนค้นหานี้แล้วก็ต้องเบิกตาโพลงด้วยความตะลึง

ไม่คิดว่าเจ้าอ๋องที่ภายนอกดูสุขุม ผู้ใหญ่หลังเกษียณ แท้จริงแล้วคือเสือตัวดีๆนี่เอง แม้แต่หญิงแกร่งอย่างพี่ฉิงยังโดนเล่นงานเป็นสภาพนี้

ชั่วขณะนี้อวิ๋นหลิงต้องมองกู้ฉางเซินในอีกมุมหนึ่ง

“น้องสาว พวกเรามาเยี่ยม”

หลงเย่ติดตามหลังหลิวฉิงเข้ามา พร้อมกับวางตะกร้าใส่ผลไม้สดบนโต๊ะ

เซียวปี้เฉิงรู้เจตนาการมาเยือนของพวกนาง รีบถามอย่างอดรนทนไมไหว “เป็นอย่างไรบ้าง ช่วงนี้สวนสัตว์ทำเงินได้เท่าไหร่?”

“สามวันได้สามหมื่นตำลึง”

เซียวปี้เฉิงไดยินก็ดีใจจนดอกไม้เบ่งบานในใจ

ก่อนหน้านี้เขาแอบอวิ๋นหลิงขายยาทลายเวทให้แก่ศาลต้าหลี่จนเก็บสะสมเป็นเงินก้อนได้ จากนั้นก็ใช้ชื่อเฉียวเย่ร่วมลงทุนกับสวนสัตว์เมืองหลวง ถือเป็นหุ้น่สวนร้อยละหนึ่ง ต่อจากนี้เขาจะได้เงินปันผลทุกๆเดือนแล้ว

“ก่อนหน้านี้พี่รองยังบอกว่าไม่ถนัดทำการค้า ที่แท้ก็เป็นเพียงคำถ่อมตัวนี่เอง ข้าว่าต่อจากนี้จะมีเงินไหลเข้ามาเป็นเทน้ำเทท่าแน่”

หลิวฉิงแย้มยิ้ม สีหน้ายากจะอำพรางความตื่นเต้น “ไม่กล้าหวังให้เงินเข้าเป็นเทน้ำเทท่าหรอก เพราะเพิ่งเปิดกิจการก็จะได้รับความนิยมสูง แต่หลังจากนี้ก็จะค่อยๆลดลง”

“เจ้าอ๋องคำนวณคร่าวๆให้ข้าฟังแล้ว ต่อไปสวนสัตว์จะมีรายได้สองหมื่นล้านต่อเดือน หลังหักค่าคนงานกับภาษีแล้วก็น่าจะมีกำไรเดือนละหนึ่งหมื่นตำลึงขึ้นไป”

เซียวปี้เฉิงได้ยินก็ตัวลอย แสดงว่าต่อจากนี้เขาจะได้รับเงินปันผลเดือนละหนึ่งพันตำลึงขึ้นไป

รวยแล้ว รวยแล้ว

คงเป็นเพราะดีใจเกินไป ความดีใจที่ซ่อนเร้นในใจลอยเข้าหูของหลงเย่

นางหรี่ตาพูดแล้วอมยิ้ม “น้องรองทำเงินได้เยอะ ปี้เฉิงเหมือนจะดีใจแทนนางมากเชียวนะ”

เมื่อลั่นประโยคนี้ออกมา อวิ๋นหลิงจึงจะเห็นว่าเซียวปี้เฉิงยิ้มแก้มฉีกจนมุมปากเกือบถึงติ่งหูแล้ว เกิดความสงสัยขึ้นมาภายในใจทันที

“ใช่ พี่ฉิงมีเงินเข้ากระเป๋าแล้วเหตุใดท่านถึงดีใจออกนอกหน้าเพียงนี้”