ตอนที่ 4
ตอนที่ 4 ศึกรักใต้น้ำ
November 4, 2026
เมิ่งลี่ถิงจำใจต้องเดินออกมาจากตำหนักท่านอ๋องด้วยมือเปล่า เดิมทีคิดว่าจะมาเพื่อสร้างรอยร้าวให้กับคนทั้งคู่เพราะถึงอย่างไรนางก็มั่นใจว่าท่านอ๋องต้องมีเยื่อใยและเป็นห่วงความรู้สึกนางอยู่บ้าง
“อ๊าา ท่านอ๋อง อย่าพึ่งล้วงเข้ามาสิเพคะพระองค์ขี้โกงนี่ อร๊ายย….”
“เจ้าท้าทายข้าก่อนนะพระชายา มือเจ้าก็ไม่ยอมปล่อยข้าเช่นกัน ฮึ๊ยย!! ซิ่วอิง!!”
สงครามใต้น้ำในอ่างเริ่มขึ้นอย่างดุเดือด เมื่อพูดจบแล้วท่านอ๋องก็ปิดปากนางด้วยจูบที่เร่าร้อน นิ้วมือที่กระดิกอยู่ในร่องกลีบด้านล่างก็ไม่ลดละเช่นกัน พอ ๆ กับอีกฝ่ายที่ใช้มือเรียวของนางรูดมังกรยักษ์กระตุ้นอยู่ใต้น้ำ
“มาได้เสียทีข้าจะทนไม่ไหวแล้ว”
“อันใดกันเพคะ เพียงเท่านี้ก็ทน…อ๊าา ท่านอ๋องอย่าพึ่งเลียสิเพคะ อ๊าา ก็ได้ ๆ ยอมแล้วเพคะ”
ลิ้นหนาดูดดึงยอดอกจนช้ำเมื่อนางไม่ยอมสวมประสานกายเสียทีเอาแต่รูดมังกรของเขาจนเริ่มทนไม่ไหวดังนั้นเขาจึงต้องรีบกระตุ้นนางซึ่งก็ได้ผล
ร่างบางเอนแอ่นตามความคับแน่นใต้น้ำเมื่อร่องบุปผาของนางดูดกลืนมังกรของเขาเข้าไปและเริ่มขยับเอวเข้าหา เสียงน้ำที่ซัดกระเซ็นออกจากสระยิ่งทำให้อารมณ์ปรารถนาของทั้งคู่แตกกระเจิง
“ข้าไม่มีทางเชื่อว่าท่านอ๋องจะหลงกลอุบายของบุตรีแม่ทัพต่ำต้อยเช่นฟู่ซิ่วอิง ข้าเมิ่งลี่ถิงยังคงเป็นสตรีที่เพียบพร้อมเหมาะสมกับตำแหน่งพระชายาของท่านอ๋อง ข้าติดตามท่านอ๋องมาจากเมืองหลวงเพราะตำแหน่งนี้ ไม่มีทางยอมเสียมันไปเพราะนังจิ้งจอกบ้านนอกนั่น!!”
“คุณหนูเจ้าคะ แต่ว่ามาเข้าเฝ้าหลังพิธีอภิเษกเช่นนี้…”
“หุบปาก!! ท่านอ๋องที่ข้าเคยรู้จักไม่ได้แตกต่างกับเหล่าองค์ชายในวังหลวง ต่อให้พระองค์กำลังเข้าเฝ้าฝ่าบาทอยู่ หากข้าต้องการพบ พระองค์ก็ไม่เกี่ยงที่จะออกมาพบข้า”
“แต่วันนี้….ท่านอ๋อง…”
“คงเพราะนังแพศยานั่นแน่ ๆ เอาไว้ข้าจะจัดการนางทีหลัง”
ห้องอาบน้ำ
“อ๊าา ท่านอ๋องเพคะ อ๊าาา ปวดหลังไปหมดแล้ว”
“อีกนิด อีกนิดเดียวข้าจวนแล้ว ซิ่วอิง!! อย่ารัดแบบนี้มิเช่นนั้นเจ้าจะเจ็บมากกว่าเดิม”
“อ๊าา พระองค์จะยอมแพ้หรือเพคะ”
“ไม่…มีทาง…เจ้าท้าข้าอีกแล้วงั้นหรือ”
“อ๊าาา!!! พระองค์ช่างดุดันเหลือเกิน อ๊าา”
“เจ้าลองพูดสิว่ายอมแล้ว บางทีข้าอาจจะ….อ่อนโยนลง”
นางไม่มีทางยอมแพ้แน่ เขาหลอกล่อนางสารพัดวิธีเพื่อให้นางพูดคำว่า “ยอมแล้ว” และตัวเองจะเป็นฝ่ายกำชัยชนะ แต่ต่อให้แช่น้ำจนเปื่อยนางก็ไม่มีทางพูดแน่เพราะนางกำลังถือไพ่เหนือกว่าเขา
“อาา!! พระชายา เจ้ามัน…ร้ายกาจนัก”
“เพียงแค่พระองค์ตรัส…ว่า…ยอมแล้ว หม่อมฉันก็จะยอมปล่อยเพคะ อ๊าา”
“เช่นนั้นคงต้องประลองกันอีกทีแล้ว อาาา!!!”
“อ๊าาา….”
“ซิ่วอิง…..ซิ่วอิง….จะเอาชนะข้าเจ้าคงต้องไปฝึกมามากกว่านี้หน่อยนะพระชายา เฮ้อ…”
สุดท้ายฟู่ซิ่วอิงก็หมดสติไปหลังจากที่ท่านอ๋องฝากรักเอาไว้ครั้งสุดท้าย เขาต้องอุ้มร่างที่หมดสติของพระชายาพร้อมกับสวมชุดคลุมกลับมาวางที่เตียงในห้องส่งตัวอีกครั้งและห่มผ้าให้นางก่อนที่ตัวเขาจะออกมานอกห้องเพื่อจะปล่อยให้ฟู่ซิ่วอิงนอนพักผ่อนให้เต็มที่
ห้องทรงงาน
“นางมาด้วยเรื่องอันใด”
“นางมิได้แจ้งพ่ะย่ะค่ะ แต่ว่ากระหม่อมก็แจ้งไปแล้วว่า….”
“ช่างเถอะ หากเป็นเรื่องสำคัญท่านราชครูคงมาด้วยตนเองแล้วเจ้ารีบส่งจดหมายนี้ไปให้เสด็จพ่อที”
“พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องว่าแต่พระชายา…เอ่อ…”
“ทำไม เจ้าสงสัยสิ่งใดงั้นหรือ”