ตอนที่ 5
ตอนที่ 5 หน้าที่ที่พึงกระทำ
November 4, 2026
จินฝูรีบเก็บผ้าแพรนั้นให้พ้นจากสายพระเนตรท่านอ๋องในทันทีแต่มีหรือที่คนอย่างฉางอ๋องจะพลาดเพียงแค่เขาทำเป็นไม่สนใจเท่านั้นเมื่อสาวใช้ค่อย ๆ เดินออกไปจากห้องและปิดประตูห้อง
“ทำไมหรือ ยังลุกไม่ไหวงั้นหรือเช่นนั้นจะให้ข้าแต่งกายให้เจ้าด้วยหรือไม่”
“ไม่ต้องเพคะ เพียงแค่แต่งตัวหม่อมฉันทำเองได้เพคะไม่รบกวนพระวรกายอันมีค่าของพระองค์”
“ดูเหมือนว่าเจ้ากำลังโกรธที่แพ้สินะ”
“หม่อมฉัน!!…เพียงแค่สลบไปก่อนไม่ถือว่าแพ้”
ท่านอ๋องทรงแย้มพระสรวลออกมาเล็กน้อยแต่กลับทำให้หัวใจดวงน้อย ๆ ของฟู่ซิ่วอิงพองโตอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเขาเดินมาใกล้ ๆ และก้มลงมาหานางที่นั่งห่อตัวอยู่บนเตียง
“แพ้ก็คือแพ้ หากว่าเจ้าอยากจะแก้มือ คืนนี้ข้าจะให้โอกาสเจ้า”
“ผู้ใด….ผะ ผู้ใดจะทำเช่นนั้นเพคะ หม่อมฉันจะแต่งตัวเชิญพระองค์ออกไปก่อน”
“ช่วยไม่ได้ตอนนี้ข้าเสร็จงานแล้วและกำลังว่าง อีกอย่างห้องนี้ก็ถูกจัดเป็นห้องของพวกเรา เจ้าคงไม่ว่าหากข้าจะนั่งอยู่ที่นี่ เชิญเจ้าแต่งตัวตามสบายข้าจะนั่งจิบชารออยู่ที่นี่และไปห้องเสวยพร้อมกับเจ้า เหตุใดยังไม่ลุกขึ้นมาอีก หรือจะให้ข้า…”
“ไม่เพคะ ไม่ต้องเพคะหม่อมฉันจัดการเอง”
ซิ่วอิงลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและเดินไปยังด้านหลัง ชุดของนางถูกเตรียมเอาไว้หมดแล้วเหลือเพียงรอนางมาเปลี่ยน แต่ผมของนางนั้นยังต้องจัดทรงอีกมาก ซึ่งในเวลานี้ท่านอ๋องจึงเรียกสาวใช้ของนางเข้ามาช่วย
ไม่นานซิ่วอิงก็เดินออกมาจากห้องแต่งกาย นึกไม่ถึงว่านางสวมชุดเจ้าสาวเมื่อวานว่าดูดีแล้ว เวลานางสวมชุดลำลองเช่นนี้ก็จะงดงามไม่แพ้ผู้ใดจนเขาตกตะลึง
“หม่อมฉันแต่งตัวเสร็จแล้วเพคะ”
“เอ่อ…เช่นนั้นก็ไปเถอะเจ้าคงหิวแล้ว”
“เพคะ”
ท่านอ๋องเสด็จพร้อมกับพระชายาไปยังห้องเสวยที่มีซิ่วหมัวมัวคอยจัดการกับสาวใช้ในตำหนัก เมื่อทั้งสองมายังโต๊ะเสวยอาหารทุกอย่างก็ถูกนำขึ้นตั้งโต๊ะไว้เรียบร้อยแล้ว
ซิ่วอิงหิวจนหูตาลายและกินทุกอย่างบนโต๊ะจนหมัวมัวแอบอดลอบยิ้มอย่างพอใจมิได้เพราะนาน ๆ จะมีผู้ที่ชื่นชอบอาหารที่นางสั่งทำและกินจนหมดเช่นนี้
“พระชายาเพคะ นี่เป็นยาบำรุงดื่มเสียหน่อยนะเพคะ”
“ยาบำรุงหรือ บำรุงอะไรกันข้าคิดว่าข้าก็แข็งแรงพอนะเจ้าคะหมัวมัว”
“ท่านอ๋องเองก็ต้องเสวยเช่นกันเพคะ”
ยาบำรุงกลิ่นโสมถูกนำมาวางให้ทั้งคู่หลังมื้ออาหาร ซิ่วอิงยกขึ้นดื่มอย่างว่าง่าย รสชาติของยาไม่ได้แย่นักแต่ก็มิได้ดื่มง่ายเหมือนชาดอกไม้ที่นางโปรดปราน ท่านอ๋องเองก็ดื่มตามนางเช่นกัน
“นี่เป็นยาบำรุงร่างกายชั้นดี เร่งฟื้นฟูกำลังเพื่อจะได้มีบุตรโดยเร็วเพคะ”
“อะไรนะ!!….มะ มีบุตรงั้นหรือ”
ซิ่วอิงหันไปมองคนข้าง ๆ ที่ยกดื่มยานั้นจนหมดด้วยสีพระพักตร์ที่เรียบเฉยราวกับรู้ดีอยู่แล้วว่ามันคือสิ่งใดแต่นาง!!….ลืมคิดถึงเรื่องนี้ไป
นางตั้งใจเพียงแค่จะใช้ตำแหน่งพระชายาเพื่อสืบหาคนร้ายที่ลอบสังหารนางเท่านั้นจากนั้นก็จะไปจากตำหนักอ๋องแต่กลับลืมคิดไปว่าหากต้องร่วมเตียงกับเขาเช่นนี้นางเองก็มีโอกาสตั้งครรภ์ด้วยเช่นกัน
“อืมมมเจ้าค่ะ ขอบคุณหมัวมัว….”
นางยิ้มอ่อน ๆ ส่งไปให้หมัวมัวที่ยังคงจัดแจงนำผลไม้มาวางเพื่อให้นางและท่านอ๋องล้างปาก แต่คนข้าง ๆ นางมิได้พูดอะไรออกมาเพียงแค่หันมามองนางและหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อวิเคราะห์ความคิดของอีกฝ่าย
“พระชายา เจ้าคงไม่ลืมธรรมเนียมกลับไปเยี่ยมจวนสกุลฟู่นะ เราคงต้องจัดหาของขวัญเพื่อให้แม่ทัพฟู่และรองแม่ทัพไป๋ท่านแม่ของเจ้าด้วย”
“อ้อ เพคะของขวัญ ท่านพ่อท่านแม่นอกจากอาวุธและแผนกลยุทธ์การศึกนอกนั้นพวกท่านน่าจะชอบ….”